Πατερικές αναφορές στο ΛΕΥΙΤΙΚΟΝ 20:16

Και με άλλον τρόπο δείχνει ότι τα ετερόκλητα στοιχεία είναι ασύνδετα και ασυμβίβαστα, και πλήρως διαχωρισμένα από τη μεταξύ τους κοινωνία, παραθέτοντας ως τύπο την εντελώς έκτοπη και παράξενη συνεύρεση του λογικού όντος με εκείνο που δεν είναι τέτοιο, αλλά είναι ετεροειδές και αλλότριο ως προς τη φύση του. Και μάλιστα λέει στο βιβλίο της Εξόδου: «Όποιος κοιμηθεί με ζώο, θα τον θανατώσετε». Και με μεγαλύτερη σαφήνεια πάλι στο Λευιτικό: «Και όποιος συνευρεθεί με τετράποδο, να θανατωθεί, και το τετράποδο να το σκοτώσετε· και γυναίκα η οποία θα πλησιάσει οποιοδήποτε ζώο για να συνευρεθεί μαζί του, να σκοτώσετε τη γυναίκα, και το ζώο· να θανατωθούν, είναι ένοχοι». Διότι οι συναναστροφές, και τρόπον τινά οι νοητές ενώσεις και συνευρέσεις με εκείνους που δεν θα έπρεπε καθόλου, και στους οποίους ο νους αρρώστησε πέφτοντας στην έσχατη αλογία, γίνονται πρόξενοι θανάτου, και για εκείνους που διαφθείρουν, και για εκείνους που υφίστανται εκούσια τη διαφθορά. ΠΑΛΛΑΔΙΟΣ: Ορθότατα και πολύ οσίως ομιλεί ο νόμος. ΚΥΡΙΛΛΟΣ: Θα θαύμαζες δε ακόμη και τούτο: διότι υπήρχαν ίσως μερικοί που, εξαιτίας αφόρητης πλεονεξίας, ακόμη κι αν ενδεχομένως δεν ήθελαν να υποστούν τη διαφθορά που οδηγεί από την ορθότητα των εννοιών στην πλάνη, βίωναν ίσως την πλάνη σαν από ανάγκη και όχι χωρίς δάκρυα.

«Φώναξε η αρραβωνιασμένη νεάνιδα, και δεν υπήρχε κανείς για να τη βοηθήσει.» Διότι ως «αγρός» νοείται η ερημιά από όσους έχουν τη δύναμη να προστατεύσουν, και η σπάνις των διδασκάλων· εκεί το πάθημα είναι βίαιο και αβοήθητο. Γι' αυτό, επειδή είναι ακούσιο, είναι και ακατάκριτο. «Εάν δε», λέει, «βρει κάποιος μια κόρη παρθένο, και, αφού τη βιάσει, κοιμηθεί μαζί της και ανακαλυφθεί, θα δώσει στον πατέρα της νεάνιδας πενήντα δίδραχμα αργυρίου, και θα είναι γυναίκα του.» Παρθένο εδώ ονομάζει εκείνη που δεν έχει ακόμη μνηστευθεί με τον Χριστό μέσω της πίστεως, αλλά παραμένει ακόμη εντελώς ασύνδετη με Αυτόν. Εάν, λοιπόν, κάποιος απατεώνας ενωθεί με μια τέτοια ψυχή μέσω της διδασκαλίας ασεβών δογμάτων -κάτι που κάνουν οι αιρετικοί, εξαπατώντας συχνά Εθνικούς και Ιουδαίους και μεταφέροντάς τους από τη μία ασέβεια στην άλλη- ούτε τότε θα μείνει ατιμώρητο το εγχείρημα. Διότι θα δώσει λόγο και θα τιμωρηθεί από τον Θεό, τον Πατέρα των πνευμάτων, για το αμάρτημά του, και αυτή θα γίνει γυναίκα του, αφού πλέον ενώθηκε μαζί του και κατέστησε τον εαυτό της ανάξιο του καθαρού νυμφίου. «Γυναίκα, η οποία θα πλησιάσει κτήνος για να συνουσιαστεί με αυτό, θα πεθάνει μαζί με το κτήνος.» Διότι οι αιρετικές ομιλίες και οι αναμείξεις με τα δόγματα των αιρετικών που έχουν εκπέσει στην αλογία και την κτηνωδία, επιφέρουν τον θάνατο της ψυχής, τόσο σε αυτόν που μεταδίδει το μίασμα, όσο και σε αυτόν που συμμετέχει, ο οποίος έχει γίνει μαλθακός απέναντι σε αυτή τη συναναστροφή λόγω της αδυναμίας της ψυχής του. «

Συμφωνία. Ο 4ος Κανόνας του Αγίου Γρηγορίου Νύσσης επιβάλλει επιτίμιο δεκαεννέα ετών σε αυτούς που διέπραξαν κτηνοβασία, και την ονομάζει μοιχεία της φύσης, «επειδή η αδικία γίνεται σε κάτι ξένο και παρά φύσιν.» Ο δε Μέγας Βασίλειος, στον μεν 7ο Κανόνα, υποβάλλει τους κτηνοβάτες στο επιτίμιο των αρρενοφθόρων, των φονέων και των μοιχών, στον δε 63ο Κανόνα μόνο στο επιτίμιο των μοιχών, δηλαδή σε δεκαπέντε έτη. Κατά δε τον 17ο Κανόνα της ίδιας Συνόδου, οι κτηνοβάτες πρέπει να προσεύχονται μαζί με τους χειμαζομένους. Ο δε Θεός προστάζει να θανατώνονται και οι άνδρες και οι γυναίκες που υποπίπτουν σε αμαρτία με ζώα, και μαζί με αυτούς να θανατώνονται και τα ζώα.

Και όποιος συνευρεθεί σαρκικά με τετράποδο, να θανατώνεται, και το τετράποδο να το σκοτώνετε. Και γυναίκα, η οποία θα πλησιάσει οποιοδήποτε ζώο για να συνευρεθεί με αυτό, να σκοτώνετε τη γυναίκα και το ζώο. Το δε 60ό βιβλίο των Βασιλικών, τίτλος 37, προστάζει ότι «εκείνων που συνευρίσκονται με άλογα ζώα, δηλαδή των κτηνοβατών, να αποκόπτεται το ανδρικό μόριο».