Πατερικές αναφορές στο ΛΕΥΙΤΙΚΟΝ 21:10

Ότι δε, όπως είπα, εξαιτίας των εμπορικών συναλλαγών και των κερδών που προέρχονται από αυτές, καθώς αναμειγνύονται με βέβηλους ανθρώπους, θα γίνουν οπωσδήποτε και οι ίδιοι μέτοχοι της δικής τους βδελυρότητας, το καθιστά σαφές μέσω της δεύτερης ερώτησης. Διότι είπε πάλι: «Εάν κάποιος που έχει μιανθεί από νεκρό αγγίξει κάτι από όλα αυτά, θα μιανθεί;» Και οι ιερείς αποκρίθηκαν και είπαν: «Θα μιανθεί». Διότι ο νόμος που δόθηκε μέσω του Μωυσή είχε προστάξει αυτούς που ήταν αγιασμένοι να μην αγγίζουν νεκρό σώμα, ούτε βέβαια να πλησιάζουν νεκρούς ανθρώπους. Και μάλιστα είπε ότι οι λειτουργοί δεν πρέπει να μιαίνονται, παρά μόνο για τον πατέρα, τη μητέρα και τα αδέλφια τους, ενώ αυτός που προΐσταται και ξεχωρίζει στα ιερατικά τάγματα ούτε καν για αυτούς απολύτως. Αυτό δε που είχε προσταχθεί ήταν αίνιγμα· διότι ο νόμος είναι σκιά. Διότι ο νεκρός αποτελεί πάλι τύπο των νεκρών έργων και της κοσμικής ακαθαρσίας. Πρέπει δε, νομίζω, εκείνοι που ασκούν ιερή και πάναγνη ζωή, να αποχωρίζονται από τα νεκρά έργα και να αγαπούν να απομακρύνονται από την κοσμική σαπρότητα. Αλλά εάν συνέβαινε τότε κάποιος που είχε πλησιάσει νεκρό να αγγίξει κάτι από τα άλλα, είτε τυχόν άνθρωπο, είτε τρόφιμο, αυτό θεωρούνταν πάντως κατά τον νόμο μόλυσμα. Ερωτά λοιπόν ο Προφήτης, εάν όταν κάποιος αγγίξει νεκρό σώμα, και έπειτα παραμένοντας άνιπτος αγγίξει τυχόν κάτι άλλο, εάν απόλυτα και οπωσδήποτε το μιαίνει.

Τρόπος λοιπόν νοητής πορνείας είναι η απομάκρυνση από την ορθότητα και η επιδίωξη της προσκόλλησης σε αισχρούς και ανόσιους δασκάλους. ΠΑΛΛ. Έτσι λέω. ΚΥΡ. Και οι τύποι αυτών που έχουν ειπωθεί είναι πιο αμυδροί και όχι πολύ φανεροί όσον αφορά τους άλλους ιερείς, αλλά λάμπουν στον Ααρών που φέρει την εικόνα του Χριστού. Διότι είπε πάλι: «Και ο μέγας ιερέας μεταξύ των αδελφών του, στο κεφάλι του οποίου έχει χυθεί το λάδι του χρίσματος, και έχει τελειωθεί ώστε να ενδυθεί τα άμφια, δεν θα αποκαλύψει το κεφάλι του», δηλαδή δεν θα βγάλει τη μίτρα, «και δεν θα διαρρήξει τα ρούχα του, και δεν θα πλησιάσει σε κανένα νεκρό, ούτε για τον πατέρα του ούτε για τη μητέρα του δεν θα μιανθεί, και δεν θα εξέλθει από τα άγια, και δεν θα βεβηλώσει το αγιασμένο του Θεού του, διότι το άγιο λάδι του χρίσματος του Θεού είναι πάνω του. Εγώ είμαι ο Κύριος. Αυτός θα πάρει για γυναίκα παρθένο από το γένος του, ενώ χήρα και χωρισμένη και βεβηλωμένη και πόρνη, αυτές δεν θα τις πάρει, παρά μόνο παρθένο από τον λαό του θα πάρει για γυναίκα. Και δεν θα βεβηλώσει το σπέρμα του ανάμεσα στον λαό του.»

«Εγώ είμαι ο Κύριος ο Θεός, ο οποίος τους αγιάζει.» Βλέπεις ξεκάθαρα, σαν σε τύπους ακόμη, τον Εμμανουήλ και Χριστό, να εικονίζεται στο πρόσωπο του Ααρών. Διότι χρίστηκε με το Πνεύμα, σύμφωνα με τις Γραφές, όντας ο ίδιος ο παντέλειος ιερέας. Γι' αυτό άλλωστε κατέχει τη δόξα της ιεροσύνης αναφαίρετη. «Διότι δεν θα αφαιρέσει την κίδαρη,» λέει, «από την κεφαλή του,» δηλαδή, δεν θα αποβάλει το ιεροπρεπές σχήμα. Διότι έχει ειπωθεί προς τον Σωτήρα και Λυτρωτή των πάντων: «Εσύ είσαι ιερέας εις τον αιώνα κατά την τάξη Μελχισεδέκ. Και εκείνοι μεν υπήρξαν πολλοί που έγιναν ιερείς, επειδή εμποδίζονταν από τον θάνατο να παραμένουν· αυτός όμως, επειδή παραμένει εις τον αιώνα, έχει την ιεροσύνη απαράβατη».

«Γι' αυτό και μπορεί να σώζει ολοκληρωτικά εκείνους που προσέρχονται στον Θεό μέσω αυτού·» διότι έτσι έγραψε και ο θεσπέσιος Παύλος. Επομένως, το να μην αφαιρείται από το κεφάλι η κίδαρις, υποδηλώνει το αναπόβλητο της ιερωσύνης. Αν πάλι λεγόταν, «Δεν θα αφαιρέσει τη μίτρα από το κεφάλι του», θα κατανοήσεις πολύ καλά το συνεχές και ακατάσειστο της βασιλείας του· διότι η μίτρα στα άκρα του μετώπου, η οποία φέρει το χρυσό έλασμα, αποτελεί σύμβολο εξουσίας και βασιλείας. Αλλά λέει, «Ούτε τα ιμάτιά του θα διαρρήξει». Αυτό συνηθίζουν να το κάνουν ορισμένοι για τους νεκρούς· όμως για τον Χριστό αυτό είναι εντελώς ξένο. Διότι είναι αδύνατον η ίδια η Ζωή να υποστεί τον πόνο του θανάτου. Επειδή για αυτήν τίποτα απολύτως δεν είναι νεκρό, αλλά η ίδια αποτελεί την κατάλυση του θανάτου και την ανατροπή της φθοράς. Γι' αυτό, άλλωστε, και ο Σωτήρας κάποτε επέπληξε εκείνους που ήθελαν να θρηνούν για το κοριτσάκι του αρχισυνάγωγου, λέγοντας: «Αποχωρήστε και μην κλαίτε· διότι το κορίτσι δεν πέθανε, αλλά κοιμάται». Διότι ήταν πραγματικά άτοπο να χύνουν δάκρυα σαν να ήταν νεκρή η κόρη, ενώ ήταν παρούσα η Ζωή των πάντων, δηλαδή ο Χριστός. Αν όμως δάκρυσε για τον Λάζαρο, λέμε ότι αυτό το γεγονός είναι καρπός φιλοστοργίας και δείγμα της θείας πραότητας και συμπάθειας προς εμάς· διότι σπλαχνίστηκε τη φύση μας, που τυραννιόταν από τον θάνατο, και το δάκρυ του ήταν η λύτρωσή της από αυτό το πάθος. ΠΑΛΛ. Έτσι φαίνεται. ΚΥΡ.