Πατερικές αναφορές στο ΛΕΥΙΤΙΚΟΝ 21:11

Ότι δε, όπως είπα, εξαιτίας των εμπορικών συναλλαγών και των κερδών που προέρχονται από αυτές, καθώς αναμειγνύονται με βέβηλους ανθρώπους, θα γίνουν οπωσδήποτε και οι ίδιοι μέτοχοι της δικής τους βδελυρότητας, το καθιστά σαφές μέσω της δεύτερης ερώτησης. Διότι είπε πάλι: «Εάν κάποιος που έχει μιανθεί από νεκρό αγγίξει κάτι από όλα αυτά, θα μιανθεί;» Και οι ιερείς αποκρίθηκαν και είπαν: «Θα μιανθεί». Διότι ο νόμος που δόθηκε μέσω του Μωυσή είχε προστάξει αυτούς που ήταν αγιασμένοι να μην αγγίζουν νεκρό σώμα, ούτε βέβαια να πλησιάζουν νεκρούς ανθρώπους. Και μάλιστα είπε ότι οι λειτουργοί δεν πρέπει να μιαίνονται, παρά μόνο για τον πατέρα, τη μητέρα και τα αδέλφια τους, ενώ αυτός που προΐσταται και ξεχωρίζει στα ιερατικά τάγματα ούτε καν για αυτούς απολύτως. Αυτό δε που είχε προσταχθεί ήταν αίνιγμα· διότι ο νόμος είναι σκιά. Διότι ο νεκρός αποτελεί πάλι τύπο των νεκρών έργων και της κοσμικής ακαθαρσίας. Πρέπει δε, νομίζω, εκείνοι που ασκούν ιερή και πάναγνη ζωή, να αποχωρίζονται από τα νεκρά έργα και να αγαπούν να απομακρύνονται από την κοσμική σαπρότητα. Αλλά εάν συνέβαινε τότε κάποιος που είχε πλησιάσει νεκρό να αγγίξει κάτι από τα άλλα, είτε τυχόν άνθρωπο, είτε τρόφιμο, αυτό θεωρούνταν πάντως κατά τον νόμο μόλυσμα. Ερωτά λοιπόν ο Προφήτης, εάν όταν κάποιος αγγίξει νεκρό σώμα, και έπειτα παραμένοντας άνιπτος αγγίξει τυχόν κάτι άλλο, εάν απόλυτα και οπωσδήποτε το μιαίνει.

ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΔΙΑΚΟΝΟ ΑΝΑΤΟΛΙΟ 1499. Μου έγραψες, θέλοντας ίσως να μάθεις τη σημασία της φράσης: «Δεν θα εισέλθεις σε ψυχή που έχει πεθάνει». Άκουσε, λοιπόν: Εννοεί να μη γίνεις κοινωνός με ψυχή που αμάρτησε. Και για να καταλάβεις ότι το «δεν θα εισέλθεις» σημαίνει «δεν θα γίνεις κοινωνός», άκουσε τι λέει η Σάρρα στον Αβραάμ: «Εισέλθε προς τη δούλη μου και απόκτησε παιδιά από αυτήν». Ότι, πάλι, το νεκρό σώμα δεν μολύνει —διότι τα φυσικά πράγματα δεν είναι υπαίτια—, μάθε το από τον ίδιο τον νομοθέτη, εννοώ τον Μωυσή, ο οποίος προτύπωσε την αλήθεια μέσω σκιών και συμβόλων· διότι εκείνος που θέσπισε αυτές τις διατάξεις μετέφερε μαζί του τα οστά του Ιωσήφ. Προς αυτόν θα μπορούσε δικαίως να πει κάποιος: «Τι κάνεις, Μωυσή; Γιατί πράττεις όσα απαγορεύεις; Γιατί επιχειρείς εκείνα που δεν επιτρέπεις; Ή μάλλον, γιατί πράττεις όσα αποκήρυξες με νόμο; Κάποιος, καθώς φαίνεται, θα υποβάλει γραπτή κατηγορία εναντίον σου, ότι πρώτος εσύ παραβαίνεις τον νόμο». «Δεν τον παραβαίνω», απαντά, «αλλά με αυτόν τον τρόπο φανερώνω ότι πρέπει να διερευνούμε το νόημα του πράγματος που δηλώνεται μέσω του γράμματος. Διότι εγώ δεν θεωρώ νεκρό τον σώφρονα ούτε θεωρώ νεκρό εκείνον που ευεργέτησε όσους τον επιβουλεύθηκαν· αυτός ζει για τον Θεό, έστω και αν προς το παρόν φαίνεται σε εσάς νεκρός».