Πατερικές αναφορές στο ΛΕΥΙΤΙΚΟΝ 21:12

Διότι ο Χριστός είναι αβέβηλος, δεν γνώρισε αμαρτία και βρίσκεται πέρα από κάθε μολυσμό, ή μάλλον αποτελεί νοητή λαμπρότητα και καθαρότητα. Βρίσκεται μέσα σε κάθε αγιασμό, διατηρώντας απολύτως καθαρή τη διαφάνειά του σε αυτό, επειδή στηρίζεται στους φυσικούς νόμους και παραμένει πάντοτε ο ίδιος και αναλλοίωτος. Αυτό, νομίζω, δηλώνει το χωρίο: «Από τα άγια δεν θα εξέλθει, και δεν θα βεβηλώσει το αγιασμένο του Θεού του». Πολύ ορθά δε λέγει ότι πρέπει να λαμβάνει παρθένο γυναίκα για την κοινωνία του γάμου, και θεωρεί ακατάλληλη τη διαζευγμένη.

Αλλά και επειδή ανατράφηκε στα Νάζαρα, λέγεται πάλι ότι «Ναζωραίος θα ονομαστεί». Πρέπει λοιπόν να γνωρίζουμε ότι και το όνομα «ναζιραίος» είναι εβραϊκό, στο βιβλίο του Λευιτικού σχετικά με το χρίσμα του δικού τους χριστού (αυτός δε ήταν ο άρχοντας κατά την εικόνα του μεγάλου και αληθινού αρχιερέως, του Χριστού του Θεού, φέροντας τον χαρακτήρα ενός σκιώδους και τυπικού χριστού)· σε όσα λοιπόν αναφέρονται κατά τη μετάφραση των Εβδομήκοντα περί του αρχιερέως: «και δεν θα βεβηλώσει τον αγιασμένο του Θεού του, διότι το άγιο έλαιο [είναι] χριστό του Θεού του», το μεν εβραϊκό κείμενο περιέχει «διότι ναζέρ έλαιον», ο δε Ακύλας: «διότι αφόρισμα έλαιο αλείμματος του Θεού του επ' αυτού», ο δε Σύμμαχος: «διότι άθικτο έλαιο του χρίσματος του Θεού του επ' αυτού», ο δε Θεοδοτίων: «διότι το ναζέρ έλαιο το χριστό από τον Θεό του επ' αυτού», ώστε το ναζέρ κατά μεν τους Εβδομήκοντα να είναι «άγιο», κατά δε τον Ακύλα «αφόρισμα», κατά δε τον Σύμμαχο «άθικτο», με αποτέλεσμα εξ αυτού το όνομα του ναζιραίου να σημαίνει είτε τον άγιο είτε τον αφορισμένο είτε τον άθικτο. Αλλά οι μεν ιερείς παλαιότερα, χριόμενοι με παρασκευασμένο έλαιο, το οποίο ονομαζόταν ναζέρ από τον Μωυσή, καλούνταν παραγώγως από το ναζέρ «ναζιραίοι».