Πᾶς ἄνθρωπος ᾧ ἂν ᾖ ἐν αὐτῷ μῶμος, οὐ προσελεύσεται, ἄνθρωπος τυφλὸς, ἢ χωλὸς, ἢ κολοβόρινος, ἢ ὠτότμητος, ἢ ἄνθρωπος ᾧ ἐστιν ἐν αὐτῷ σύντριμμα χειρὸς ἢ σύντριμμα ποδὸς, ἢ κυρτὸς, ἢ ἔφηλος, ἢ πτιλὸς τοὺς ὀφθαλμοὺς, ἢ ἄνθρωπος ᾧ ἐὰν ᾖ ἐν αὐτῷ ψώρα ἀγρία, ἢ λιχὴν, ἢ μονόρχης· πᾶς ὅστις ἐστὶν ἐν αὐτῷ μῶμος ἐκ τοῦ σπέρματος Ἀαρὼν τοῦ ἱερέως, οὐκ ἐγγιεῖ τοῦ προσενεγκεῖν τὰς θυσίας τῷ Κυρίῳ, ὅτι μῶμος ἐν αὐτῷ. Τὰ δῶρα τοῦ Θεοῦ αὐτοῦ, οὐ προσελεύσεται προσενεγκεῖν· τὰ δῶρα τοῦ Θεοῦ αὐτοῦ, τὰ Ἅγια τῶν ἁγίων, καὶ ἀπὸ τῶν ἁγίων φάγεται, πλὴν πρὸς τὸ καταπέτασμα οὐ προσελεύσεται, καὶ πρὸς τὸ θυσιαστήριον οὐκ ἐγγιεῖ, ὅτι μῶμον ἔχει· καὶ οὐ βεβηλώσει τὸ ἅγιον τοῦ Θεοῦ αὐτοῦ, ὅτι ἐγὼ Κύριος ὁ ἁγιάζων αὐτούς.» ΠΑΛΛ. Ἆρ᾽ οὖν, εἰπέ μοι, πρὸς ἐγκλήματός ἐστί τισιν ἀῤῥωστία σωματική; Γράφεται δὲ τὴν φύσιν ὁ Δημιουργὸς, καὶ ἀνεθελήτως παρεφθαρμένην; ΚΥΡ. Εὖγε, ὦ Παλλάδιε· φρονεῖς γὰρ ὀρθῶς. Αἰτία μὲν γὰρ καὶ γραφὴ γένοιτ᾽ ἂν ἔσθ᾽ ὅτε τισὶν, ἐθελούσιον ἔχουσι τῆς σφῶν αὐτῶν διανοίας τὴν εἰς τὰ φαῦλα παρατροπὴν, καὶ τὴν εἰς πᾶν ὁτιοῦν τῶν ἐκτόπων ἀπόνευσιν ἐκτετιμηκόσιν· ἀῤῥωστήμασι δὲ τοῖς περὶ τὴν σάρκα, φυσικῶς τε καὶ ἀνεθελήτως συμβαίνουσι, τὸ ἐπιτιμᾷν, οἶμαί που σκληρὸν καὶ ἀσυμπαθὲς, καὶ τῶν εἰς σκαιότητα κατηγορημάτων οὐκ ἀμοιροῦν.
Μετάφραση
Κάθε άνθρωπος που έχει πάνω του κάποιο ψεγάδι δεν θα πλησιάσει, είτε είναι τυφλός, είτε χωλός, είτε έχει ακρωτηριασμένη μύτη, είτε κομμένα αυτιά, είτε έχει σπασμένο χέρι ή σπασμένο πόδι, είτε είναι καμπούρης, είτε έχει κηλίδες στο δέρμα, είτε πάσχει από ασθένεια των ματιών, είτε είναι άνθρωπος που έχει άγρια ψώρα, ή λειχήνα, ή έχει μόνο έναν όρχι. Κάθε απόγονος από το σπέρμα του ιερέα Ααρών που έχει πάνω του ψεγάδι δεν θα πλησιάσει για να προσφέρει τις θυσίες στον Κύριο, επειδή υπάρχει ψεγάδι πάνω του. Τα δώρα του Θεού του δεν θα πλησιάσει να τα προσφέρει· τα δώρα του Θεού του, τα Άγια των αγίων, και από τα άγια θα φάει, όμως στο καταπέτασμα δεν θα πλησιάσει και στο θυσιαστήριο δεν θα εγγίσει, επειδή έχει ψεγάδι· και δεν θα βεβηλώσει το άγιο του Θεού του, διότι εγώ είμαι ο Κύριος που τους αγιάζω.» ΠΑΛΛΑΔΙΟΣ: Άραγε λοιπόν, πες μου, αποτελεί για κάποιους κατηγορία η σωματική ασθένεια; Και κατηγορεί ο Δημιουργός τη φύση που έχει φθαρεί ακούσια; ΚΥΡΙΛΛΟΣ: Πολύ σωστά, Παλλάδιε· διότι σκέφτεσαι ορθά. Επειδή αιτία κατηγορίας και καταδίκη μπορεί να υπάρξει μερικές φορές για κάποιους, οι οποίοι με τη θέλησή τους έχουν την εκτροπή της διάνοιάς τους προς τα φαύλα, και οι οποίοι προτιμούν την κλίση προς οτιδήποτε το άτοπο· το να επιτιμά όμως κανείς τις ασθένειες της σάρκας, οι οποίες συμβαίνουν φυσικά και ακούσια, νομίζω πως είναι σκληρό και άσπλαχνο, και δεν στερείται κατηγοριών για σκαιότητα.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες