Πατερικές αναφορές στο ΛΕΥΙΤΙΚΟΝ 21:5

Ότι δε, όπως είπα, εξαιτίας των εμπορικών συναλλαγών και των κερδών που προέρχονται από αυτές, καθώς αναμειγνύονται με βέβηλους ανθρώπους, θα γίνουν οπωσδήποτε και οι ίδιοι μέτοχοι της δικής τους βδελυρότητας, το καθιστά σαφές μέσω της δεύτερης ερώτησης. Διότι είπε πάλι: «Εάν κάποιος που έχει μιανθεί από νεκρό αγγίξει κάτι από όλα αυτά, θα μιανθεί;» Και οι ιερείς αποκρίθηκαν και είπαν: «Θα μιανθεί». Διότι ο νόμος που δόθηκε μέσω του Μωυσή είχε προστάξει αυτούς που ήταν αγιασμένοι να μην αγγίζουν νεκρό σώμα, ούτε βέβαια να πλησιάζουν νεκρούς ανθρώπους. Και μάλιστα είπε ότι οι λειτουργοί δεν πρέπει να μιαίνονται, παρά μόνο για τον πατέρα, τη μητέρα και τα αδέλφια τους, ενώ αυτός που προΐσταται και ξεχωρίζει στα ιερατικά τάγματα ούτε καν για αυτούς απολύτως. Αυτό δε που είχε προσταχθεί ήταν αίνιγμα· διότι ο νόμος είναι σκιά. Διότι ο νεκρός αποτελεί πάλι τύπο των νεκρών έργων και της κοσμικής ακαθαρσίας. Πρέπει δε, νομίζω, εκείνοι που ασκούν ιερή και πάναγνη ζωή, να αποχωρίζονται από τα νεκρά έργα και να αγαπούν να απομακρύνονται από την κοσμική σαπρότητα. Αλλά εάν συνέβαινε τότε κάποιος που είχε πλησιάσει νεκρό να αγγίξει κάτι από τα άλλα, είτε τυχόν άνθρωπο, είτε τρόφιμο, αυτό θεωρούνταν πάντως κατά τον νόμο μόλυσμα. Ερωτά λοιπόν ο Προφήτης, εάν όταν κάποιος αγγίξει νεκρό σώμα, και έπειτα παραμένοντας άνιπτος αγγίξει τυχόν κάτι άλλο, εάν απόλυτα και οπωσδήποτε το μιαίνει.

«Δεν θα μιανθεί ξαφνικά ανάμεσα στον λαό του, ώστε να βεβηλωθεί. Και δεν θα ξυρίσετε το κεφάλι σας κάνοντας φαλάκρα για νεκρό, και δεν θα ξυρίσουν την όψη της γενειάδας τους, και δεν θα κάνουν τομές στις σάρκες τους. Άγιοι θα είναι στον Θεό τους, και δεν θα βεβηλώσουν το όνομα του Θεού τους· διότι αυτοί προσφέρουν τις θυσίες του Κυρίου, τα δώρα του Θεού τους, και θα είναι άγιοι.» Διότι ο θάνατος κάποιου άλλου δεν θα αποτελούσε απολύτως κανένα μίασμα για έναν άνθρωπο, αν κανείς εξετάσει προσεκτικά τον λόγο της αλήθειας. Η σωματική νεκρότητα, όμως, αποτελεί τύπο της εσωτερικής νεκρότητας που υπάρχει στις ψυχές, από την οποία κατ' ανάγκην μολύνεται αυτός που την πλησιάζει, είτε με τη θέλησή του, είτε πράττοντας τα ίδια έργα. Διότι το να απομακρύνονται από τα νεκρά έργα και να κρατούνται όσο το δυνατόν πιο μακριά, ταιριάζει στους αγίους, και το να μην συναναστρέφονται με όσους νοσούν από τέτοια πάθη, είναι καλό. Επειδή έχει γραφτεί: «Όποιος αγγίζει πίσσα, θα μολυνθεί.» Διότι πολύ εύκολα θα μπορούσε να συμμετάσχει στη φαυλότητα του άλλου, εκείνος που δεν αρνείται να προσκολλάται σε αυτόν.

ΤΙΤΛΟΣ Ζ΄. — Περί των θανόντων· και ότι δεν πρέπει να πενθούμε για εκείνον που έχει αναχωρήσει από τη ζωή. «Δεν θα κατακόπτουν τις σάρκες τους για χάρη νεκρού.» «Πονώ για σένα, αδελφέ Ιωνάθαν· μού ήσουν πάρα πολύ προσφιλής. Θαυμαστή στάθηκε η αγάπη σου προς εμένα, περισσότερο και από την αγάπη των γυναικών.» «Σηκώθηκε ο Δαβίδ από το έδαφος, και λούστηκε, και αλείφτηκε, και άλλαξε τα ενδύματά του, και εισήλθε στον οίκο του Θεού, και Τον προσκύνησε. Και ζήτησε να φάει άρτο, και του παρέθεσαν άρτο, και έφαγε. Και του είπαν οι υπηρέτες του: Τι είναι αυτό το πράγμα που έκανες; Όσο ζούσε ακόμη το παιδί νήστευες, και έκλαιγες, και αγρυπνούσες· και όταν πέθανε, σηκώθηκες, και έφαγες άρτο και ήπιες.»