Πατερικές αναφορές στο ΛΕΥΙΤΙΚΟΝ 21:8

Ότι δε, όπως είπα, εξαιτίας των εμπορικών συναλλαγών και των κερδών που προέρχονται από αυτές, καθώς αναμειγνύονται με βέβηλους ανθρώπους, θα γίνουν οπωσδήποτε και οι ίδιοι μέτοχοι της δικής τους βδελυρότητας, το καθιστά σαφές μέσω της δεύτερης ερώτησης. Διότι είπε πάλι: «Εάν κάποιος που έχει μιανθεί από νεκρό αγγίξει κάτι από όλα αυτά, θα μιανθεί;» Και οι ιερείς αποκρίθηκαν και είπαν: «Θα μιανθεί». Διότι ο νόμος που δόθηκε μέσω του Μωυσή είχε προστάξει αυτούς που ήταν αγιασμένοι να μην αγγίζουν νεκρό σώμα, ούτε βέβαια να πλησιάζουν νεκρούς ανθρώπους. Και μάλιστα είπε ότι οι λειτουργοί δεν πρέπει να μιαίνονται, παρά μόνο για τον πατέρα, τη μητέρα και τα αδέλφια τους, ενώ αυτός που προΐσταται και ξεχωρίζει στα ιερατικά τάγματα ούτε καν για αυτούς απολύτως. Αυτό δε που είχε προσταχθεί ήταν αίνιγμα· διότι ο νόμος είναι σκιά. Διότι ο νεκρός αποτελεί πάλι τύπο των νεκρών έργων και της κοσμικής ακαθαρσίας. Πρέπει δε, νομίζω, εκείνοι που ασκούν ιερή και πάναγνη ζωή, να αποχωρίζονται από τα νεκρά έργα και να αγαπούν να απομακρύνονται από την κοσμική σαπρότητα. Αλλά εάν συνέβαινε τότε κάποιος που είχε πλησιάσει νεκρό να αγγίξει κάτι από τα άλλα, είτε τυχόν άνθρωπο, είτε τρόφιμο, αυτό θεωρούνταν πάντως κατά τον νόμο μόλυσμα. Ερωτά λοιπόν ο Προφήτης, εάν όταν κάποιος αγγίξει νεκρό σώμα, και έπειτα παραμένοντας άνιπτος αγγίξει τυχόν κάτι άλλο, εάν απόλυτα και οπωσδήποτε το μιαίνει.

Διότι τους αποτρέπει από το να ξυρίζουν τα κεφάλια τους μιμούμενοι τη συνήθεια των άλλων, και από το να ξυρίζουν τη γενειάδα τους παραμορφώνοντας το πρόσωπο. Και προστάζει να μην περνούν καν από το μυαλό τους τα ανοσιουργήματα της ειδωλολατρικής μανίας, δηλαδή οι χαρακιές στο σώμα. Διότι το να συμμερίζεται κανείς τη λύπη των οικείων του δεν είναι καθόλου παράλογο. Το να φτάνει όμως στο σημείο να ασχημονεί εντελώς, θα ήταν αποκρουστικό και τελείως παράφρον. «Διότι όλα», λέει, «πρέπει να γίνονται με ευσχημοσύνη και με τάξη». Το να προτιμάμε τα του Θεού ακόμη και από τα καθήκοντα προς τους ίδιους μας τους γονείς, όπως όριζε ο παλαιός νόμος, μας πρόσταξε και ο ίδιος ο Σωτήρας να το θεωρούμε πρωταρχικό, λέγοντας τα εξής: «Εκείνος που αγαπά πατέρα ή μητέρα περισσότερο από εμένα, δεν είναι άξιός μου». ΠΑΛΛ. Πολύ σωστά μίλησες. ΚΥΡ. Επομένως, προστάζει πως σε καμία περίπτωση δεν πρέπει οι ιερείς να μολύνονται για τους νεκρούς. Και αποδεικνύοντάς μας και με άλλους τρόπους ότι το άγιο είναι ασυμβίβαστο και εντελώς αντίθετο προς το βέβηλο, έθεσε νόμους σχετικά με τον γάμο, προσθέτοντας αμέσως: «Για κάθε ιερέα, δεν θα πάρουν γυναίκα πόρνη και βεβηλωμένη, και δεν θα πάρουν γυναίκα που έχει διωχθεί από τον άνδρα της. Διότι αυτός είναι άγιος για τον Κύριο και Θεό του, και θα τον αγιάσεις. Τα δώρα του Κυρίου του Θεού σας αυτός τα προσφέρει. Θα είναι άγιος, διότι άγιος είμαι εγώ, ο Κύριος που τους αγιάζω». Λοιπόν, η αληθινά πεπορνευμένη και μολυσμένη γυναίκα, περιβεβλημένη το έγκλημα των αισχρών πράξεων, πάσχει πνευματικά και η καταδίκη της είναι αναμφισβήτητη. Αλλά και η διαζευγμένη γυναίκα δεν είναι σε καμία περίπτωση απαλλαγμένη από κατηγορίες.