Πατερικές αναφορές στο ΛΕΥΙΤΙΚΟΝ 21:9

Ότι δε, όπως είπα, εξαιτίας των εμπορικών συναλλαγών και των κερδών που προέρχονται από αυτές, καθώς αναμειγνύονται με βέβηλους ανθρώπους, θα γίνουν οπωσδήποτε και οι ίδιοι μέτοχοι της δικής τους βδελυρότητας, το καθιστά σαφές μέσω της δεύτερης ερώτησης. Διότι είπε πάλι: «Εάν κάποιος που έχει μιανθεί από νεκρό αγγίξει κάτι από όλα αυτά, θα μιανθεί;» Και οι ιερείς αποκρίθηκαν και είπαν: «Θα μιανθεί». Διότι ο νόμος που δόθηκε μέσω του Μωυσή είχε προστάξει αυτούς που ήταν αγιασμένοι να μην αγγίζουν νεκρό σώμα, ούτε βέβαια να πλησιάζουν νεκρούς ανθρώπους. Και μάλιστα είπε ότι οι λειτουργοί δεν πρέπει να μιαίνονται, παρά μόνο για τον πατέρα, τη μητέρα και τα αδέλφια τους, ενώ αυτός που προΐσταται και ξεχωρίζει στα ιερατικά τάγματα ούτε καν για αυτούς απολύτως. Αυτό δε που είχε προσταχθεί ήταν αίνιγμα· διότι ο νόμος είναι σκιά. Διότι ο νεκρός αποτελεί πάλι τύπο των νεκρών έργων και της κοσμικής ακαθαρσίας. Πρέπει δε, νομίζω, εκείνοι που ασκούν ιερή και πάναγνη ζωή, να αποχωρίζονται από τα νεκρά έργα και να αγαπούν να απομακρύνονται από την κοσμική σαπρότητα. Αλλά εάν συνέβαινε τότε κάποιος που είχε πλησιάσει νεκρό να αγγίξει κάτι από τα άλλα, είτε τυχόν άνθρωπο, είτε τρόφιμο, αυτό θεωρούνταν πάντως κατά τον νόμο μόλυσμα. Ερωτά λοιπόν ο Προφήτης, εάν όταν κάποιος αγγίξει νεκρό σώμα, και έπειτα παραμένοντας άνιπτος αγγίξει τυχόν κάτι άλλο, εάν απόλυτα και οπωσδήποτε το μιαίνει.

Φαίνεται δε ότι ο λόγος υπαινίσσεται και τη συμφορά της Συναγωγής των Ιουδαίων, την οποία, επειδή εκπορνεύθηκε με πολλούς ποιμένες, σύμφωνα με τα γεγραμμένα, δεν δέχθηκε σε πνευματική κοινωνία ο Χριστός, ο πάναγνος ιερέας, που πρόσφερε τον εαυτό του υπέρ ημών στον Πατέρα σαν ένα εξαίρετο δώρο, αυτός που είναι άγιος μαζί μας κατά την ανθρώπινη φύση, μολονότι ο ίδιος αγιάζει όλη την κτίση, ως Θεός προερχόμενος από τον Θεό. Ακόμη πιο σαφή δήλωση του μυστηρίου έκανε λέγοντας: «Και κόρη ανθρώπου ιερέα, εάν βεβηλωθεί εκπορνευόμενη, βεβηλώνει το όνομα του πατέρα της, θα κατακαεί στη φωτιά». Διότι παραδόθηκε στις φλόγες, ως ανόσια και βέβηλη, η Συναγωγή των Ιουδαίων, ακολουθώντας τις γνώμες των Γραμματέων και των Φαρισαίων και υποτάσσοντας όλο τον νου της στα ανθρώπινα εντάλματα. Γι' αυτό, άλλωστε, πολύ δίκαια άκουγε τον προφήτη να λέει: «Πώς έγινες πόρνη, πιστή πόλη Σιών, γεμάτη δικαιοσύνη;» Έχοντας λοιπόν εκπορνευθεί και περιφρονήσει εντελώς τον άνωθεν πνευματικό νυμφίο, έγινε τροφή της φωτιάς. Γι' αυτό ακριβώς, στάζοντας πικρό δάκρυ γι' αυτήν, και ο προφήτης Ιερεμίας λέει: «Ελιά ωραία, εύσκια στην όψη σε ονόμασε ο Κύριος· με τον θόρυβο της αποκοπής της, άναψε φωτιά πάνω της· μεγάλη η θλίψη επάνω σου. Καταστράφηκαν τα κλαδιά της, και ο Κύριος των δυνάμεων, που σε φύτεψε, εξήγγειλε για σένα κακά».

Γι' αυτό, λοιπόν, να παίρνεις συμβουλές και να υπακούς μέχρι τέλους τους πνευματικούς σου πατέρες, για να σωθεί η ψυχή σου και να γίνεις κληρονόμος των αιώνιων και άφθαρτων αγαθών. ΣΤ΄. Δεν θα πορνεύσεις· για να μη γίνεις μέλος πόρνης, αντί να είσαι μέλος του Χριστού, και αποκοπείς από το θεϊκό σώμα και εκπέσεις από τη θεία κληρονομιά και ριχτείς στη γέεννα. Διότι, εάν η κόρη ενός ιερέα συλληφθεί να πορνεύει, κατακαίγεται σύμφωνα με τον νόμο επειδή ντροπιάζει τον πατέρα της, πόσο μάλλον αυτός που προσάπτει τέτοιο μίασμα στο σώμα του Χριστού θα είναι υπόδικος αιώνιας κόλασης;

Ποιος δεν γνωρίζει τους Σοδομίτες και την πλέον παράνομη φλόγα της πορνείας τους, καθώς και την πρωτοφανή βροχή φωτιάς που έπεσε πάνω τους και την καταστροφή τους; Πολλές φορές, μάλιστα, ολόκληρη πόλη υπέστη τις συνέπειες εξαιτίας ενός ασέλγους άνδρα, όπως συνέβη με τους Σικιμίτες, οι οποίοι αφανίστηκαν ολοκληρωτικά από τους γιους του Ιακώβ, επειδή ο Συχέμ άρπαξε την κόρη του Ιακώβ, τη Δείνα. Αλλά, για να αφήσουμε τώρα αυτούς που έζησαν πριν από τον Νόμο, ο ίδιος ο Νόμος δεν προστάζει να λιθοβολείται η νύφη, εάν δεν βρεθεί σε αυτήν παρθενία, και να κατακαίγεται στη φωτιά η κόρη ιερέα που πόρνευσε; Και δεν απαγορεύει να προσφέρεται στον ναό του Κυρίου η αμοιβή πόρνης; Όταν δε οι Ισραηλίτες διαφθάρηκαν πέφτοντας σε πορνεία με τις Μωαβίτισσες, είκοσι τρεις χιλιάδες άνδρες έπεσαν από μαχαίρι μέσα σε μία ημέρα. Γι' αυτό και ο μέγας Παύλος μας λέει: «μην πορνεύετε, όπως πόρνευσαν μερικοί από αυτούς, και έπεσαν σε μία ημέρα είκοσι τρεις χιλιάδες». Τέτοια είναι τα επιτίμια της πορνείας και πριν από τον Νόμο, και μέσα στον Νόμο, και διά του Νόμου.

Πόρνευσε κάποιος μετά την παράδοση του Νόμου; Θα υποστεί βαρύτερη τιμωρία. Διότι, «όσοι αμάρτησαν έχοντας τον Νόμο», λέει, «διά του Νόμου θα κριθούν». Πόρνευσε κάποιος όντας ιερέας; Δέχεται τη μεγαλύτερη δυνατή επαύξηση στην τιμωρία του εξαιτίας του αξιώματός του. Για τον λόγο αυτόν, οι μεν άλλες γυναίκες που πόρνευαν θανατώνονταν, ενώ οι θυγατέρες των ιερέων καίγονταν, δηλώνοντας με τον τρόπο αυτό ο νομοθέτης εκ περισσού πόσο μεγάλη κόλαση περιμένει τον ιερέα που διαπράττει αυτό το αμάρτημα. Διότι, εάν για τη θυγατέρα απαίτησε βαρύτερη τιμωρία επειδή ήταν κόρη ιερέα, πολύ περισσότερο θα την απαιτήσει από τον ίδιο τον ιερωμένο. Εξαναγκάστηκε κάποια σε πορνεία με τη βία; Αυτή απαλλάσσεται κιόλας από την κόλαση. Πόρνευσε κάποια που ήταν πλούσια, και μια άλλη που ήταν φτωχή; Πάλι και εδώ υπάρχει διαφορά. Και αυτό είναι προφανές από όσα είπαμε προηγουμένως για τον Δαβίδ. Πόρνευσε κάποιος μετά την έλευση του Χριστού; Εάν αναχωρήσει από αυτή τη ζωή αμύητος, θα υποστεί τη βαρύτερη τιμωρία από όλους εκείνους.

Αυτό σημαίνει το: Το δε πνεύμα ζωοποιεί. Πώς όμως ζωοποιεί; Μη ζητώντας ευθύνες για τα αμαρτήματα, σύμφωνα με τον λόγο του προφήτη: «Θα είμαι ίλεως απέναντι στις αδικίες τους, και τις αμαρτίες τους και τις ανομίες τους δεν θα τις θυμηθώ πλέον». Ρώτησε πάλι τον Ιουδαίο, πού συνέβη αυτό μέσα στον νόμο; Αλλά δεν θα μπορούσε να το υποδείξει. Διότι και εκείνος που μάζεψε τα ξύλα λιθοβολήθηκε, και εκείνη που πόρνευσε κατακαιγόταν, και ο Μωυσής εξαιτίας μίας αμαρτίας εξέπεσε από τη γη της επαγγελίας. Στην εποχή της χάριτος όμως, εκείνοι που έπραξαν μύρια δεινά, απολαμβάνοντας το βάπτισμα ζωογονούνται, και δεν απαιτείται από αυτούς καμία τιμωρία για τα αμαρτήματά τους.

Το «Ανόμως» δεν είναι βαρύτερο, αλλά ηπιότερο. Και όσοι αμάρτησαν υπό τον νόμο, διά του νόμου θα κριθούν. Γιατί άραγε; Διότι οι μεν έχουν ως κατήγορο τη φύση, ενώ οι δε, μαζί με τη φύση, έχουν και τον νόμο. Και όσο περισσότερη διδασκαλία απόλαυσαν, τόσο μεγαλύτερη τιμωρία θα υποστούν. Πάλι, το ίδιο μπορεί κανείς να δει να συμβαίνει και ανάλογα με τα αξιώματα, και αυτό γίνεται φανερό από τη θυσία. Για ολόκληρο δηλαδή τον λαό, όταν αμάρτανε, προσφερόταν τόση θυσία όση και για μόνον τον ιερέα· γεγονός που δηλώνει ότι, όσο μεγαλύτερο είναι το αξίωμα, τόσο βαρύτερη είναι και η τιμωρία για όσα αμαρτάνουν. Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο, η απλή γυναίκα που πόρνευε θανατωνόταν, ενώ η κόρη του ιερέα κατακαιγόταν. Μπορεί κανείς και από αλλού να δει να γίνεται ελάφρυνση ή και επιδείνωση της τιμωρίας· όπως, για παράδειγμα, όταν κάποιος που αμάρτησε τιμωρηθεί εδώ, ενώ ένας άλλος απολαμβάνει τρυφηλό βίο. Διότι ο ένας θα υποστεί μεγαλύτερη τιμωρία εκεί, και ο άλλος μικρότερη, εάν δεν εξοφλήσει τα πάντα εδώ.