Πατερικές αναφορές στο ΛΕΥΙΤΙΚΟΝ 22:11

Επειδή, λοιπόν, οι διηγήσεις μας προχωρούν με τέτοια ακρίβεια, και επειδή ο σκοπός του νόμου είναι να επιτρέπει τη συμμετοχή στα άγια και ζωοποιά εδέσματα όχι σε εκείνους που έχουν μολυνθεί, αλλά σε εκείνους που διατηρούνται άμεμπτοι· διαχωρίζει αμέσως με μεγάλη σαφήνεια τις κατηγορίες, και ορίζει ποιοι είναι άξιοι της ευλογίας, και ικανοί να σπεύσουν προς αυτήν· ποιοι πάλι πρέπει να απομακρύνονται από τα ιερά εδέσματα, το αποσαφήνισε λέγοντας: «Και κανένας αλλογενής δεν θα φάει από τα άγια· πάροικος ιερέα ή μισθωτός δεν θα φάει από τα άγια. Εάν όμως ο ιερέας αποκτήσει δούλο αγορασμένο με αργύρια, αυτός θα φάει από τον άρτο του, όπως και οι γεννημένοι μέσα στον οίκο του, και αυτοί θα φάνε από τους άρτους του.» Αποκλείει μεν ως μολυσμένο και ακάθαρτο ακόμη τον αλλογενή και τον αλλόφυλο, δηλαδή εκείνον που δεν έχει πιστέψει ακόμη και δεν έχει γνωρίσει τον αληθινό Θεό. Διότι, εκείνοι που δεν διαθέτουν τη δυνατότητα να συνδεθούν, μέσω της πνευματικής και νοητής οικειότητας, με τον Χριστό, τον μέγα και αληθινό Ιερέα, πώς θα μπορούσαν τέτοιοι άνθρωποι να γίνουν μέτοχοι των άρτων Του;

Είπε επίσης ότι πρέπει να επιτρέπεται στους οικείους η συμμετοχή στα άγια. Διότι, λέει, θα φάνε οι οικογενείς των ιερέων, και όποιον τυχόν αγόραζαν, ονομάζοντας δηλαδή αποκτημένο, αργυρώνητο και οικογενή, αυτόν που είναι γνήσιος στην πίστη, οικείος στο πνεύμα, και αγορασμένος με τίμημα, σύμφωνα με τον μακάριο Παύλο: «Διότι ο Χριστός μάς εξαγόρασε από την κατάρα του νόμου, γινόμενος για χάρη μας κατάρα», σύμφωνα με το γεγραμμένο. ΠΑΛΛ. Αληθές. ΚΥΡ. Προστάζει ακόμη ότι και η κόρη ενός ιερέα, εάν παντρευτεί αλλόφυλο άνδρα, αυτή δεν θα φάει από τις απαρχές των αγίων. Τον μεν οικείο τον έχει τιμήσει φανερά, επιτρέποντάς του να μετάσχει στα άγια ως γνήσιος. Πλην όμως, το ότι εκείνοι που έχουν οικειότητα με Αυτόν πρέπει να αποφεύγουν εντελώς να προσκολλώνται σε όσους δεν είναι οικείοι κατά την πίστη ή τον τρόπο ζωής, ούτε βέβαια έχουν αποκτήσει την οιονεί συγγένεια χάρη στην αρετή, είναι προφανές σε όσους επιθυμούν να εξετάζουν προσεκτικά το περιεχόμενο της πίστης των ιερών Γραφών. Διότι, όπως ακριβώς σε όσα έχουμε ήδη διαβάσει, καθιστούσε ακάθαρτο τον λεπρό, και επιπλέον τον γονορρυή, και καθιστούσε μέτοχο του μολυσμού και της ακαθαρσίας τους εκείνον που τους πλησίαζε και ενωνόταν κατά κάποιον τρόπο μαζί τους δια της επαφής, έτσι και εδώ λέει ότι η κόρη του ιερέα, έστω και αν έχει άγια συγγένεια, δεν θα ωφεληθεί καθόλου από αυτήν, εάν έχει ενωθεί με άλλον, δηλαδή με έναν αλλόφυλο, ο οποίος δεν είναι διόλου οικείος, ούτε βέβαια προέρχεται από το αίμα του Ισραήλ.