Πατερικές αναφορές στο ΛΕΥΙΤΙΚΟΝ 22:23

Τυφλό ή συντετριμμένο ή με κομμένη γλώσσα ή με μυρμηγκιές ή με άγρια ψώρα ή με λειχήνες, αυτά δεν θα τα προσφέρετε στον Θεό, και δεν θα δώσετε από αυτά ως ολοκαύτωμα πάνω στο θυσιαστήριο στον Κύριο. Και μοσχάρι ή πρόβατο με κομμένα αυτιά ή με κομμένη ουρά μπορείς να τα σφάξεις για τον εαυτό σου· για την εκπλήρωση όμως του ταξίματός σου δεν θα γίνουν δεκτά. Ζώο του οποίου οι όρχεις είναι συνθλιμμένοι ή πιεσμένοι ή αποκομμένοι ή αποσπασμένοι δεν θα το προσφέρετε στον Κύριο, και στη γη σας δεν θα κάνετε κάτι τέτοιο.

Ανίερα και απορριπτέα από τα ζώα της θυσίας είναι το τυφλό, το σακάτικο, αλλά και αυτό που του έχουν κόψει τη γλώσσα, και αυτό που έχει μυρμηγκιές, άγρια ψώρα, λειχήνες, κομμένα αυτιά και κομμένη ουρά. Αλλά και αν σε κάποιο, λέει, έχουν συνθλιβεί τα γεννητικά όργανα, και αυτό που συγκαταλέγεται πλέον στα ευνουχισμένα, πάσχει από αυτή την αναγκαία πάθηση. Διότι αυτό νομίζω ότι δηλώνουν οι όροι: θλαδίας και εκτεθλιμμένος, εκτομίας και απεσπασμένος. ΠΑΛΛΑΔΙΟΣ: Άραγε, λοιπόν, πρέπει αυτά να τα μεταφέρουμε αλληγορικά στα δικά μας ήθη και τους τρόπους συμπεριφοράς; ΚΥΡΙΛΛΟΣ: Βεβαιότατα· διότι με κανέναν άλλον τρόπο δεν θα μπορούσε ο νόμος να είναι πνευματικός για εμάς. Δεν θα είχε κανένα νόημα για τον Θεό η λατρεία που προσφερόταν σαν σε σκιές, ούτε θα είχε ορίσει ποτέ τους νόμους της, αν δεν προτύπωνε μέσα από αυτήν την εξαιρετική ομορφιά της αλήθειας. ΠΑΛΛΑΔΙΟΣ: Σωστά μιλάς. Ολοκλήρωσε, λοιπόν, τον λόγο για το κάθε τι, και διασαφήνισε πάλι τι σημαίνει το καθένα. ΚΥΡΙΛΛΟΣ: Λοιπόν, θα το κάνω με μεγάλη προθυμία. Τυφλό, λοιπόν, φαίνεται πως ονομάζει τον άσοφο και ασύνετο, που δεν έχει μέσα του το θείο φως, δηλαδή τον φωτισμό διά του Χριστού εν Πνεύματι, και είναι εντελώς ανίερος ο άμυαλος και άπιστος ακόμα· «εάν δεν πιστέψετε, δεν θα κατανοήσετε», λέει.

Λέμε, βεβαίως, ότι αυτοί που πάσχουν από μυρμηγκιές, άγρια ψώρα και λειχήνες, είναι εκείνοι που έχουν μέσα τους τον νου υποδουλωμένο στα πάθη και νοσούν βαριά από τη φθορά των αμαρτιών, χωρίς να σκέφτονται ότι πρέπει να τα περιορίσουν, αλλά μάλλον τα αφήνουν να επεκτείνονται προς το πιο αισχρό και να εξαπλώνονται προς το χειρότερο. Διότι η μυρμηγκιά και η άγρια ψώρα, όπως βέβαια και η λειχήνα, φαίνεται να προχωρούν πάντοτε αυξανόμενες και έχουν την τάση να χειροτερεύουν, καταλαμβάνοντας σιγά σιγά ολόκληρη τη σάρκα. Τέτοια είναι και τα πάθη στις ψυχές μας, τα οποία όταν δεν ανακόπτονται, προχωρούν διαρκώς προς το χειρότερο με ορμή ασυγκράτητη. Εξάλλου, με τις λέξεις «με κομμένα αυτιά» και, επιπλέον, «με κομμένη ουρά», υποδηλώνει τον απείθαρχο και τον ανυπάκουο, καθώς και εκείνον που δεν διατηρεί μέχρι τέλους την ευπρέπειά του.

Διότι, ό,τι είναι εκεί σωματικό ελάττωμα, δηλαδή το να έχει το ζώο κομμένο αυτί και κομμένη ουρά, αυτό είναι εδώ η πονηρία, η κακή επιθυμία, η ασέλγεια, η φιλαργυρία και κάθε αμαρτία· και ό,τι είναι εκεί το υγιές και το εντελώς απαλλαγμένο από κάθε ψεγάδι, αυτό είναι εδώ το να έχει γίνει κανείς εντελώς νεκρός ως προς τον κόσμο, ώστε να καταστήσει έτσι τον εαυτό του κατάλληλο για την πνευματική θυσία. Ας μην τα προσπερνάμε αυτά επιπόλαια, αλλά, στερεώνοντάς τα βαθιά στη διάνοιά μας, ας φροντίσουμε να μη φανούμε κατώτεροι από τους Ιουδαίους, οι οποίοι, αν και βρίσκονταν στη σκιά του Νόμου, επεδείκνυαν τόσο μεγάλη προσοχή.

2. Γι' αυτό πρέπει να εξετάζεται προσεκτικά το σώμα μας από παντού για τυχόν ψεγάδια. Διότι, εάν εκείνοι που προσέφεραν τις παλαιές θυσίες είχαν λάβει την εντολή να τα εξετάζουν όλα προσεκτικά, και δεν τους επιτρεπόταν να προσφέρουν ζώο ούτε με κομμένο αυτί, ούτε με κομμένη ουρά, ούτε που να πάσχει από άγρια ψώρα, ούτε να έχει λειχήνα· πολύ περισσότερο εμείς, που δεν προσφέρουμε άλογα πρόβατα αλλά τον ίδιο μας τον εαυτό, πρέπει να επιδεικνύουμε μεγαλύτερη ακρίβεια και να είμαστε από παντού καθαροί, ώστε να μπορέσουμε και εμείς να πούμε σύμφωνα με τον Παύλο: «Διότι εγώ ήδη προσφέρομαι ως σπονδή, και ο καιρός της αναχωρήσεώς μου έχει φτάσει». Διότι εκείνος ήταν καθαρότερος από κάθε θυσία· γι' αυτό και αποκαλούσε τον εαυτό του σπονδή. Αυτό όμως θα επιτευχθεί, εάν εξοντώσουμε τον παλαιό άνθρωπο, εάν νεκρώσουμε τα μέλη μας τα επί της γης, εάν σταυρώσουμε τον κόσμο για εμάς τους ίδιους. Έτσι δεν θα έχουμε πλέον ανάγκη από μαχαίρι, ούτε από θυσιαστήριο, ούτε από πυρ· μάλλον όμως, θα τα έχουμε ανάγκη όλα αυτά, αλλά όχι τα χειροποίητα, καθώς τα πάντα θα έλθουν σε εμάς άνωθεν, και το πυρ άνωθεν και το μαχαίρι, και θυσιαστήριο για εμάς θα είναι το πλάτος του ουρανού.

Και αυτό δεν το λέω υποθετικά, αλλά από όσα άκουσα τον Θεό να λέει στον Μωυσή, τον θεράποντά του: «Κάθε άνθρωπος», λέει, «από το σπέρμα του Ααρών του ιερέα, ο οποίος έχει πάνω του ψεγάδι, δεν θα πλησιάσει για να προσφέρει τη θυσία στον Θεό, διότι υπάρχει ψεγάδι σε αυτόν». Ψεγάδι δε στον άνθρωπο, λέει, υπάρχει όταν τύχει να είναι κουτσός ή μονόφθαλμος ή με ακρωτηριασμένο χέρι ή με κομμένο αυτί ή με σπασμένο πόδι ή χέρι ή καμπούρης ή με στίγματα, δηλαδή με παραμορφωμένα χείλη, ή χωρίς βλεφαρίδες, δηλαδή με άρρωστα μάτια, ή να έχει άγρια ψώρα ή λειχήνα ή να είναι μονόρχις. Και αυτά μεν αποτελούν ψεγάδι για τον άνθρωπο και εμποδίζονται από τον νόμο να πλησιάσουν το θείο θυσιαστήριο, ακόμη και αν αυτοί τυγχάνει να προέρχονται «από το σπέρμα του Ααρών». Εάν λοιπόν το ακούσιο ψεγάδι εμποδίζει την προσέγγιση στο θείο θυσιαστήριο, τι θα μπορούσαμε να πούμε για το εκούσιο ψεγάδι που επισωρεύεται από τις αμαρτίες; Ψεγάδι δε ζώου που απαγορεύεται από τον νόμο να προσφερθεί ως θυσία στον Θεό, είναι το τυφλό, το τραυματισμένο, αυτό με κομμένο αυτί ή με κολοβωμένα κέρατα, αυτό που βγάζει εξογκώματα, αυτό που έχει ψώρα ή λειχήνα ή συνθλιμμένους ή αποκομμένους όρχεις, τα οποία είναι απαράδεκτα για θυσία στον Θεό, διότι, όπως λέει, υπάρχει «ψεγάδι» και «ελαττώματα» σε αυτό.