Πατερικές αναφορές στο ΛΕΥΙΤΙΚΟΝ 22:24

Τυφλό ή συντετριμμένο ή με κομμένη γλώσσα ή με μυρμηγκιές ή με άγρια ψώρα ή με λειχήνες, αυτά δεν θα τα προσφέρετε στον Θεό, και δεν θα δώσετε από αυτά ως ολοκαύτωμα πάνω στο θυσιαστήριο στον Κύριο. Και μοσχάρι ή πρόβατο με κομμένα αυτιά ή με κομμένη ουρά μπορείς να τα σφάξεις για τον εαυτό σου· για την εκπλήρωση όμως του ταξίματός σου δεν θα γίνουν δεκτά. Ζώο του οποίου οι όρχεις είναι συνθλιμμένοι ή πιεσμένοι ή αποκομμένοι ή αποσπασμένοι δεν θα το προσφέρετε στον Κύριο, και στη γη σας δεν θα κάνετε κάτι τέτοιο.

Ανίερα και απορριπτέα από τα ζώα της θυσίας είναι το τυφλό, το σακάτικο, αλλά και αυτό που του έχουν κόψει τη γλώσσα, και αυτό που έχει μυρμηγκιές, άγρια ψώρα, λειχήνες, κομμένα αυτιά και κομμένη ουρά. Αλλά και αν σε κάποιο, λέει, έχουν συνθλιβεί τα γεννητικά όργανα, και αυτό που συγκαταλέγεται πλέον στα ευνουχισμένα, πάσχει από αυτή την αναγκαία πάθηση. Διότι αυτό νομίζω ότι δηλώνουν οι όροι: θλαδίας και εκτεθλιμμένος, εκτομίας και απεσπασμένος. ΠΑΛΛΑΔΙΟΣ: Άραγε, λοιπόν, πρέπει αυτά να τα μεταφέρουμε αλληγορικά στα δικά μας ήθη και τους τρόπους συμπεριφοράς; ΚΥΡΙΛΛΟΣ: Βεβαιότατα· διότι με κανέναν άλλον τρόπο δεν θα μπορούσε ο νόμος να είναι πνευματικός για εμάς. Δεν θα είχε κανένα νόημα για τον Θεό η λατρεία που προσφερόταν σαν σε σκιές, ούτε θα είχε ορίσει ποτέ τους νόμους της, αν δεν προτύπωνε μέσα από αυτήν την εξαιρετική ομορφιά της αλήθειας. ΠΑΛΛΑΔΙΟΣ: Σωστά μιλάς. Ολοκλήρωσε, λοιπόν, τον λόγο για το κάθε τι, και διασαφήνισε πάλι τι σημαίνει το καθένα. ΚΥΡΙΛΛΟΣ: Λοιπόν, θα το κάνω με μεγάλη προθυμία. Τυφλό, λοιπόν, φαίνεται πως ονομάζει τον άσοφο και ασύνετο, που δεν έχει μέσα του το θείο φως, δηλαδή τον φωτισμό διά του Χριστού εν Πνεύματι, και είναι εντελώς ανίερος ο άμυαλος και άπιστος ακόμα· «εάν δεν πιστέψετε, δεν θα κατανοήσετε», λέει.

Επομένως, άσχημος και χωρίς ομορφιά είναι εκείνος που υποδηλώνεται έμμεσα, όπως για παράδειγμα σε ένα ζώο που δεν έχει ουρά. Απορρίπτει, εξάλλου, αυτό που κατά φύσιν μεν είναι αρσενικό, αλλά δεν μπορεί να ενεργήσει ως αρσενικό, εννοώ δηλαδή τον ευνουχισμένο και τον αποκομμένο. Τέτοιοι πάλι θα μπορούσαν να είναι όσοι έχουν τη φήμη της ανδρείας ως προς την αρετή, όμως δεν είναι πλέον ενεργοί στα κατορθώματα της αρετής, αλλά ξηροί και άκαρποι, έχοντας στερηθεί με πολλούς τρόπους την ικανότητα να καρποφορούν. Διότι ένα τεράστιο πλήθος ανόσιων παθών μας καταδυναστεύει, ωθώντας μας στην αδυναμία και την αδράνεια, και επιπλέον στην ανικανότητα να καρποφορήσουμε.

Γι' αυτόν τον λόγο, όπως νομίζω, και με πολλά ονόματα ο νόμος αποκαλεί τον ευνουχισμένο. διότι τον ονομάζει, λέει, θλαδία και εκτεθλιμμένο και εκτομία και απεσπασμένο. διότι τα πάθη μέσα μας είναι πάρα πολλά και ποικίλα, τα οποία οδηγούν σαν από πολλές οδούς προς την ανανδρία και την αδράνεια.» ΠΑΛΛ. Πειστικός ο λόγος σου. ΚΥΡ. Επιπρόσθετα, δήλωσε ότι είναι μυσαρό το να προσφέρονται ιερατικές θυσίες στον Θεό από χέρια αλλοτρίων, λέγοντας: «Και από χέρι αλλογενούς δεν θα προσφέρετε τα δώρα στον Κύριο τον Θεό σας.» Μέσω αυτού σημαίνεται τυπικά ότι ο Πατέρας είναι προσιτός μόνο μέσω του Χριστού. διότι αυτός είναι αληθινά ο άμωμος και μέγας αρχιερέας μας, ο μεσίτης κατά την θεία οικονομία. όπως άλλωστε γράφει ο θεσπέσιος Παύλος: «Μέσω αυτού έχουμε την προσαγωγή εν Πνεύματι προς τον Πατέρα.» Πρέπει λοιπόν να είναι απαλλαγμένοι από κάθε ψεγάδι αυτοί που θα επέλεγαν να αφιερώσουν τις ψυχές τους στον Θεό και Πατέρα, με τη μεσιτεία του Χριστού. «Διότι θα είστε άγιοι», λέει, «καθώς εγώ είμαι άγιος.» ΠΑΛΛ. Άριστα μίλησες. ΚΥΡ.

Και αυτό δεν το λέω υποθετικά, αλλά από όσα άκουσα τον Θεό να λέει στον Μωυσή, τον θεράποντά του: «Κάθε άνθρωπος», λέει, «από το σπέρμα του Ααρών του ιερέα, ο οποίος έχει πάνω του ψεγάδι, δεν θα πλησιάσει για να προσφέρει τη θυσία στον Θεό, διότι υπάρχει ψεγάδι σε αυτόν». Ψεγάδι δε στον άνθρωπο, λέει, υπάρχει όταν τύχει να είναι κουτσός ή μονόφθαλμος ή με ακρωτηριασμένο χέρι ή με κομμένο αυτί ή με σπασμένο πόδι ή χέρι ή καμπούρης ή με στίγματα, δηλαδή με παραμορφωμένα χείλη, ή χωρίς βλεφαρίδες, δηλαδή με άρρωστα μάτια, ή να έχει άγρια ψώρα ή λειχήνα ή να είναι μονόρχις. Και αυτά μεν αποτελούν ψεγάδι για τον άνθρωπο και εμποδίζονται από τον νόμο να πλησιάσουν το θείο θυσιαστήριο, ακόμη και αν αυτοί τυγχάνει να προέρχονται «από το σπέρμα του Ααρών». Εάν λοιπόν το ακούσιο ψεγάδι εμποδίζει την προσέγγιση στο θείο θυσιαστήριο, τι θα μπορούσαμε να πούμε για το εκούσιο ψεγάδι που επισωρεύεται από τις αμαρτίες; Ψεγάδι δε ζώου που απαγορεύεται από τον νόμο να προσφερθεί ως θυσία στον Θεό, είναι το τυφλό, το τραυματισμένο, αυτό με κομμένο αυτί ή με κολοβωμένα κέρατα, αυτό που βγάζει εξογκώματα, αυτό που έχει ψώρα ή λειχήνα ή συνθλιμμένους ή αποκομμένους όρχεις, τα οποία είναι απαράδεκτα για θυσία στον Θεό, διότι, όπως λέει, υπάρχει «ψεγάδι» και «ελαττώματα» σε αυτό.