Πατερικές αναφορές στο ΛΕΥΙΤΙΚΟΝ 22:25

«Και από χέρι αλλογενούς δεν θα προσφέρετε τα δώρα του Θεού σας από όλα αυτά, διότι υπάρχει μέσα τους φθορά και ψεγάδι. Δεν θα γίνουν δεκτά για λογαριασμό σας.» Παρατήρησε λοιπόν ότι ο νόμος παραγγέλλει σαφώς και φανερά, και σε εκείνους που κατάγονται από το αίμα του Ισραήλ, και σε εκείνους που προέρχονται από έξω και έχουν ενταχθεί στον λαό, εννοώ δηλαδή τους προσηλύτους, ότι πρέπει να εξετάζουν με μεγάλη προσοχή τα ιερά για τυχόν ελαττώματα. Διότι είπε ότι πρέπει να προσφέρεται από εμάς το αρσενικό και το άμωμο, δηλαδή το εύρωστο και αυτό που στέκεται ανώτερο από τα πάθη· επειδή η μαλθακότητα και το θηλυπρεπές φρόνημα, καθώς βέβαια και το να νοσεί κανείς ως προς τον εσωτερικό νου και τη νοητή πήρωση, είναι παντελώς απαράδεκτα από τον Θεό και απορριπτέα.

Γι' αυτόν τον λόγο, όπως νομίζω, και με πολλά ονόματα ο νόμος αποκαλεί τον ευνουχισμένο. διότι τον ονομάζει, λέει, θλαδία και εκτεθλιμμένο και εκτομία και απεσπασμένο. διότι τα πάθη μέσα μας είναι πάρα πολλά και ποικίλα, τα οποία οδηγούν σαν από πολλές οδούς προς την ανανδρία και την αδράνεια.» ΠΑΛΛ. Πειστικός ο λόγος σου. ΚΥΡ. Επιπρόσθετα, δήλωσε ότι είναι μυσαρό το να προσφέρονται ιερατικές θυσίες στον Θεό από χέρια αλλοτρίων, λέγοντας: «Και από χέρι αλλογενούς δεν θα προσφέρετε τα δώρα στον Κύριο τον Θεό σας.» Μέσω αυτού σημαίνεται τυπικά ότι ο Πατέρας είναι προσιτός μόνο μέσω του Χριστού. διότι αυτός είναι αληθινά ο άμωμος και μέγας αρχιερέας μας, ο μεσίτης κατά την θεία οικονομία. όπως άλλωστε γράφει ο θεσπέσιος Παύλος: «Μέσω αυτού έχουμε την προσαγωγή εν Πνεύματι προς τον Πατέρα.» Πρέπει λοιπόν να είναι απαλλαγμένοι από κάθε ψεγάδι αυτοί που θα επέλεγαν να αφιερώσουν τις ψυχές τους στον Θεό και Πατέρα, με τη μεσιτεία του Χριστού. «Διότι θα είστε άγιοι», λέει, «καθώς εγώ είμαι άγιος.» ΠΑΛΛ. Άριστα μίλησες. ΚΥΡ.