Πατερικές αναφορές στο ΛΕΥΙΤΙΚΟΝ 22:27

Διότι ο αμνός, ή το μοσχάρι, τρεφόταν μεν επί επτά ημέρες από τη μητέρα του, προσφερόταν δε κατά την όγδοη, επειδή, νομίζω, ο Θεός υποδήλωνε αινιγματωδώς (αφού ο νόμος είναι σκιά) ότι ήταν αναγκαίο να προπαιδαγωγηθούν μέσω τύπων και, τρόπον τινά, με μαθήματα όχι τόσο ταιριαστά σε ώριμους άνδρες αλλά μάλλον σε νήπια, εκείνοι που επρόκειτο να γίνουν ιεροί και να προσφερθούν ως οσμή ευωδίας στον Θεό. Και ο πλέον κατάλληλος καιρός για μια τέτοια τελείωση είναι το μυστήριο του Χριστού, το οποίο συμβολίζεται μέσω της όγδοης ημέρας. Απρόσιτος λοιπόν παραμένει ο Θεός μέσω της νομικής λατρείας, αλλά γίνεται προσιτός μόνο μέσω του Χριστού.

«Ολοκαυτώματα και θυσίες περί αμαρτίας δεν ευαρεστήθηκες, τότε είπα, Ιδού έρχομαι· στην αρχή του βιβλίου έχει γραφτεί για εμένα, για να κάνω, Θεέ, το θέλημά σου.» Διότι ο Υιός, προσφέροντας τον εαυτό του υπέρ ημών σαν άμωμο ιερήιο, κατήργησε τα του νόμου, τα οποία δεν μπορούσαν να αφαιρέσουν τις αμαρτίες· διότι το τέλος του νόμου και των προφητών είναι ο Χριστός. ΠΑΛΛ. Ορθά μίλησες. ΚΥΡ. Επομένως, μέσω της νομικής λατρείας ο Πατέρας είναι απρόσιτος, μετά την εν Χριστώ τελείωση, αλλά είναι προσιτός μόνο μέσω του Υιού. Γι' αυτό άλλωστε και έλεγε: «Κανείς δεν έρχεται προς τον Πατέρα, παρά μόνο δι' εμού.» Το ότι κάθε τι που δεν είναι εν Χριστώ είναι ακατάλληλο για θυσία και ατελές, ενώ δεκτό και ιερότατο είναι αυτό που γίνεται δι' αυτού και εν αυτώ, καθίσταται σαφές και από όσα λέει ο νόμος στο βιβλίο της Εξόδου: «Δεν θα βράσεις αρνί στο γάλα της μητέρας του»· ενώ στο Λευιτικό: «Και μίλησε ο Κύριος στον Μωυσή λέγοντας: Μοσχάρι ή πρόβατο ή κατσίκι όταν γεννηθεί, θα μείνει επτά ημέρες υπό τη μητέρα του. Την όγδοη όμως ημέρα και έπειτα, θα γίνει δεκτό ως δώρο ολοκαυτώματος στον Κύριο, και μοσχάρι και πρόβατο, αυτό και το μικρό του δεν θα τα σφάξετε την ίδια ημέρα.» Το νεογέννητο λοιπόν αρνί και αυτό που ακόμη θηλάζει δεν επιτρέπει να σφάζεται, δείχνοντας ότι το ακόμη ατελές και ως προς τη σύνεση μικρό και ασθενές, δεν είναι ακόμη ιερό· και γι' αυτό είναι ακόμη απαράδεκτο από τον Θεό.

Τέτοιοι ακριβώς ήταν κάποιοι άσοφοι και ολιγόνοες, προς τους οποίους γράφει ο θεσπέσιος Παύλος: «Διότι, ενώ οφείλατε, λόγω του χρόνου που πέρασε, να είστε διδάσκαλοι, έχετε πάλι ανάγκη να σας διδάξει κάποιος ποια είναι τα πρώτα στοιχεία της αρχής των λογίων του Θεού, και φτάσατε να έχετε ανάγκη από γάλα, και όχι από στερεά τροφή· διότι η στερεά τροφή είναι για τους τέλειους.» Επομένως, είναι ακόμη ατελές αυτό που τρέφεται με γάλα και βρίσκεται υπό τον μαστό, αναφέρομαι βεβαίως ως προς τη σύνεση και την πνευματική ρωμαλεότητα. Ας προχωρήσει όμως πάλι ο λόγος μας περί αυτών, μεταβαίνοντας τυπολογικά από τα αισθητά και προφανή πράγματα προς τα υπεραισθητά και νοητά, οπότε θα κατανοήσεις πολύ καλά ότι τα πάντα έχουν γίνει εν Χριστώ τόσο ως προς την τελειότητα όσο και ως προς την αποδοχή. Διότι, όσον αφορά τα ζώα που προσφέρονται και αφιερώνονται στον Θεό, ο νόμος λέει ότι πρέπει να παραμένουν επτά ημέρες υπό τη μητέρα τους, αλλά την όγδοη ημέρα και εφεξής, θα είναι δώρο και ολοκάρπωμα στον Θεό. ΠΑΛΛ. Ο λόγος δεν είναι και πολύ σαφής. ΚΥΡ. Μα δεν υποστηρίζεις ότι η όγδοη είναι η αναστάσιμη ημέρα του Σωτήρα, και τρόπον τινά η αρχή ενός νέου αιώνα, εφόσον παρήλθε εκείνος του νόμου που αντιπροσωπεύεται στις επτά πρώτες ημέρες; ΠΑΛΛ. Το υποστηρίζω. ΚΥΡ. Επομένως, είναι ακόμη ανίερο και ακατάλληλο για προσφορά ό,τι ανήκει στον χρόνο του νόμου, δηλαδή αυτό που βρίσκεται στη σαρκική λατρεία· ενώ είναι ήδη δώρο και ευπρόσδεκτο στον Θεό οτιδήποτε ανήκει πλέον εν Χριστώ στην όγδοη ημέρα και μετέπειτα. Διότι η εν Χριστώ κλήση είναι ατελεύτητη, έχοντας ως αρχή της την ανάσταση.