Πατερικές αναφορές στο ΛΕΥΙΤΙΚΟΝ 22:4

Εγώ είμαι ο Κύριος ο Θεός σας. Και κάθε άνθρωπος από τους απογόνους του Ααρών του ιερέα, εάν πάσχει από λέπρα ή γονόρροια, δεν θα φάει από τα άγια, έως ότου καθαριστεί. Επίσης, εκείνος που αγγίζει οποιαδήποτε ακαθαρσία από νεκρό, ή ο άνθρωπος από τον οποίο θα υπάρξει ρεύση σπέρματος, ή όποιος αγγίξει οποιοδήποτε ακάθαρτο ερπετό που τον μολύνει, ή άνθρωπο από τον οποίο μολύνεται σύμφωνα με κάθε ακαθαρσία του· ο άνθρωπος που θα τα αγγίξει αυτά, θα είναι ακάθαρτος έως το εσπέρας και δεν θα φάει από τα άγια, εάν δεν λούσει το σώμα του με νερό, και αφού δύσει ο ήλιος, τότε θα είναι καθαρός, και τότε θα φάει από τα άγια, διότι είναι η τροφή του. Ψόφιο και κατασπαραγμένο από θηρία δεν θα φάει, για να μη μολυνθεί από αυτά.

Σε αυτά προσθέτει, ως πάσχοντα από ομοιογενή ακαθαρσία, εκείνον που αγγίζει οποιαδήποτε ακαθαρσία ψυχής, ή εκείνον που έχει σπερματική ροή, και βέβαια εκείνον που αγγίζει ερπετό, και κάθε άνθρωπο που έχει μολυσματική εκροή. Νομίζω πως ο νόμος δεν επικρίνει τα σωματικά πάθη, σύμφωνα τουλάχιστον με τον αληθινό και άμεμπτο σκοπό του, αλλά, μέσω αισθητών και σωματικών τύπων, φανερώνει όσα συμβαίνουν στις ψυχές. Η λέπρα, λοιπόν, αποτελεί σύμβολο νέκρωσης, διότι αναλίσκει και κατατρώγει τη σάρκα, τη μεταβάλλει στο παρά φύση και αλλοιώνει την όψη του σώματος. Η γονόρροια, πάλι, είναι απώλεια της γονιμότητας, καθώς η φύση διαρρέει στο μηδέν. Τέτοιος θα φαινόταν και ο ανθρώπινος νους όταν παρασύρεται στη διαφθορά και σχεδόν καταναλώνεται στην ακαρπία, εξαιτίας του ότι δεν μπορεί να κατανοήσει τίποτα από τα αναγκαία για τη σωτηρία· τέτοιοι υπήρξαν ο Υμέναιος και ο Αλέξανδρος, οι οποίοι νόμιζαν και δίδασκαν ότι η ανάσταση έχει ήδη γίνει. Σε αυτούς θα μπορούσαν να προστεθούν και όσοι ρέπουν αχαλίνωτα προς οτιδήποτε άτοπο, απορρίπτοντας απερίσκεπτα τον καρπό της διάνοιάς τους σε έωλες και ασελγείς ηδονές.

Επομένως, ο λεπρός και αυτός που πάσχει από γονόρροια, δηλαδή αυτός που είναι παγιδευμένος στα έργα της νεκρότητας (και έργα νεκρότητας θα μπορούσαν να είναι τα πάθη της σάρκας), και αυτός που δεν έχει αδιάφθορη την εσωτερική καρποφορία, δηλαδή αυτήν που είναι νοητή και κρυμμένη, ας απομακρυνθεί, λέει, από τα άγια, μέχρι να καθαριστεί. Διότι, όπως είπε ο θεσπέσιος Παύλος: «Όποιος τρώει το σώμα του Κυρίου και πίνει το ποτήριό Του αναξίως, τρώει και πίνει την καταδίκη του, επειδή δεν διακρίνει το σώμα του Κυρίου. Ας δοκιμάζει δε», λέει, «ο άνθρωπος τον εαυτό του, και τότε ας τρώει από τον άρτο και ας πίνει από το ποτήριο». ΠΑΛΛΑΔΙΟΣ: Πολύ σωστά τα είπες. ΚΥΡΙΛΛΟΣ: Πρόσεξε λοιπόν, ω Παλλάδιε, την ακρίβεια του νόμου· διότι δεν στράφηκε μόνο εναντίον του λεπρού και αυτού που πάσχει από γονόρροια, αλλά συγκαταδικάζει μαζί με αυτούς και όποιον τυχόν αγγίξει τους ασθενείς, εννοώ δηλαδή τον λεπρό και αυτόν με τη γονόρροια. «Και αυτός που αγγίζει», λέει, «κάθε ακαθαρσία ψυχής, ή όποιος έχει εκσπερμάτωση, θα είναι ακάθαρτος». ΠΑΛΛΑΔΙΟΣ: Και ποια ζημία θα μπορούσε να προκύψει για αυτούς που τους αγγίζουν από αυτό το γεγονός; ΚΥΡΙΛΛΟΣ: Καμία, σύμφωνα τουλάχιστον με την πρόχειρη ερμηνεία.