Πατερικές αναφορές στο ΛΕΥΙΤΙΚΟΝ 22:6

Αυτοί θα μπορούσαν να είναι, πρωτίστως μάλιστα, εκείνοι που διαστρέφουν τα ορθά και ηχούν στα αυτιά των απλουστέρων λόγια που προξενούν όλεθρο, παρασύροντάς τους σε μη αγαθές έννοιες και σε διεστραμμένη δοξασία για τον Θεό, ή ίσως και εκείνοι που λέγουν: «Ας φάμε και ας πιούμε, γιατί αύριο πεθαίνουμε», και εκείνοι που ελκύουν τις διάνοιες των πιο αμαθών προς τις κοσμικές φιληδονίες. Ακάθαρτοι πάλι, και ικανοί να μολύνουν όσους τους αγγίζουν, δηλαδή όσους τους πλησιάζουν (σύμφωνα, εννοώ, με τον νόμο της εσωτερικής διαθέσεως), είναι εκείνοι για τους οποίους είπε κάπου και ο σοφότατος Παύλος: «Εάν κάποιος που ονομάζεται αδελφός είναι πόρνος ή μέθυσος ή άρπαγας ή πλεονέκτης ή ειδωλολάτρης, με έναν τέτοιον ούτε να συντρώγετε». Ή δεν θεωρείς ότι ταιριάζει απολύτως στο ιερό και εκλεκτό γένος, εφόσον δεν έχουν διαπράξει τέτοιου είδους κακά, το να μην πρέπει να αναμειγνύονται με όσους νοσούν από αυτά; ΠΑΛΛ. Βεβαιότατα. ΚΥΡ. «Θα βρίσκεται, λοιπόν, σε ακαθαρσία», λέγει, «όποιος αγγίξει αυτά, έως το βράδυ. Δεν θα φάει από τα άγια, εάν δεν λούσει το σώμα του με νερό, και αφού δύσει ο ήλιος, θα είναι καθαρός, και τότε θα φάει από τα άγια, διότι είναι άρτος του». Επιπλέον, απαγορεύει και τη βρώση θνησιμαίων και θηριαλώτων ζώων, καθώς αυτά δύνανται να μολύνουν επαρκώς.

Δες λοιπόν, ω Παλλάδιε, την αποβολή κάθε ρύπου και την απαλλαγή από τα αμαρτήματα, η οποία δεν θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί σε εμάς με κανέναν άλλον τρόπο, παρά μόνο μέσω του Χριστού, και κατά τον καιρό της ελεύσεώς Του. ΠΑΛΛ. Πώς το εννοείς αυτό; ΚΥΡ. Διότι, το γεγονός ότι τα πάντα ήταν ακάθαρτα και βρισκόντουσαν ακόμη μέσα σε μολυσμούς, και ότι πριν από την έλευση του Μονογενούς δεν υπήρχε μετοχή στη ζωή, το υπέδειξε λέγοντας: «Θα παραμείνει ακάθαρτος μέχρι το βράδυ, και δεν θα φάει από τα άγια». Ή μήπως δεν ήρθε ο Εμμανουήλ στους έσχατους καιρούς του αιώνα τούτου; ΠΑΛΛ. Ναι, διότι ο λόγος είναι σαφής. ΚΥΡ. Λάβαμε δε ζωή, έχοντας φάει τον άρτο, τον αληθινά άγιο και εξ ουρανού, δηλαδή τον Χριστό, όταν ο καιρός έφτασε στο τέλος του, σαν να έδυε ο ήλιος και το μέτρο του χρόνου να κατέληγε στο βράδυ. ΠΑΛΛ. Απολύτως. ΚΥΡ. Για τον λόγο αυτόν, ο μολυσμένος παραμένει ακάθαρτος μέχρι το βράδυ, και αμέτοχος της αγίας και ζωοποιού τροφής, αναμένοντας τον καιρό της κάθαρσης.

Αφού δε λουστεί με νερό και δύσει ο ήλιος, καθίσταται καθαρός, και έχει ως δικό του τον άρτο εξ ουρανού. Διότι έχει παραχωρηθεί σε όσους έχουν αγιαστεί δι' ύδατος, εννοώ στο άγιο βάπτισμα, το να ευλογούνται δια του Χριστού· και βεβαίως αυτός είναι ο ζων άρτος, αυτός δηλαδή και πάλι που κατέβηκε από τον ουρανό και δίδει ζωή στον κόσμο.