Πατερικές αναφορές στο ΛΕΥΙΤΙΚΟΝ 23:10

«Εάν δε κάποια ψυχή αμαρτήσει ακουσίως, θα προσφέρει μια χρονιάρικη αίγα για την αμαρτία. Και ο ιερέας θα κάνει εξιλέωση ενώπιον του Κυρίου για την ψυχή που ενήργησε και αμάρτησε ακουσίως, για να την εξιλεώσει. Και θα δοθεί άφεση σε αυτόν, τον αυτόχθονα μεταξύ των υιών Ισραήλ, και στον προσήλυτο που κατοικεί ανάμεσά τους. Ένας νόμος θα ισχύει για αυτούς, για όποιον πράξει ακουσίως.» Και αυτά μεν αναφέρονται στο βιβλίο των Αριθμών· στο δε Λευιτικό διαμορφώνει μεν διαφορετικά το μυστήριο, πλην όμως οι θεωρήσεις δεν απέχουν πολύ μέχρι του σημείου της ανομοιότητας. Ας τα υπενθυμίσουμε λοιπόν και αυτά, επειδή είναι εξαιρετικά αναγκαία για την κατανόηση, ώστε να συνυφάνουμε μια ενιαία αφήγηση και για τα δύο. Διότι έχει γραφτεί πάλι ως εξής: «Και μίλησε ο Κύριος στον Μωυσή, λέγοντας: Μίλησε στους υιούς Ισραήλ και πες τους: Όταν εισέλθετε στη γη που εγώ σας δίνω, και θερίσετε τη σοδειά της, θα φέρετε την απαρχή των δεμάτων του θερισμού σας προς τον ιερέα. Και εκείνος θα προσφέρει το δέμα ενώπιον του Κυρίου για να γίνει δεκτό για εσάς· την επομένη της πρώτης ημέρας θα το προσφέρει ο ιερέας. Και θα προσφέρετε την ημέρα που θα φέρετε το δέμα, ένα άμωμο χρονιάρικο πρόβατο ως ολοκαύτωμα στον Κύριο. Και ως θυσία του δύο δέκατα σεμιδαλιού ζυμωμένου με λάδι, θυσία στον Κύριο ως οσμή ευωδίας στον Κύριο, και ως σπονδή του το ένα τέταρτο κρασιού και άρτου.»

Και πού ακριβώς αποβλέπει το αίνιγμα του νόμου, επειδή το εξηγήσαμε μόλις προηγουμένως, δεν θα το επαναλάβουμε. Όμως, θα πούμε αναγκαστικά εκείνο, ότι δηλαδή ο καιρός των νέων καρπών προτυπώνει το μυστήριο της αναστάσεως του Σωτήρος μας· διότι αναθάλησε η ανθρώπινη φύση πρωτίστως στο πρόσωπο του Χριστού, αφού αποτίναξε τη φθορά και απέβαλε πλέον την παλαιότητα που προήλθε από την αμαρτία. Γι' αυτόν τον λόγο, μάλιστα, σεμνυνόταν πολύ γι' αυτό λέγοντας: «Ας αγαλλιάσει η ψυχή μου για τον Κύριο· διότι με έντυσε με ιμάτιο σωτηρίας και χιτώνα ευφροσύνης». Ιμάτιο σωτηρίας, και βεβαίως ένδυμα ευφροσύνης, ονόμασε την άνωθεν και εξ ουρανού και εν Χριστώ αφθαρσία, και κατέστησε σαφέστερο τον νόμο για αυτή την πανήγυρη, και με πολλά άλλα έκανε εμφανές το αίνιγμα λέγοντας στο βιβλίο του Λευιτικού: «Μίλησε στους υιούς Ισραήλ, και θα τους πεις: Όταν εισέλθετε στη γη που εγώ σας δίνω, και θερίσετε τον θερισμό της, θα φέρετε το δεμάτι, ως απαρχή του θερισμού σας, προς τον ιερέα, και εκείνος θα προσφέρει το δεμάτι ενώπιον του Κυρίου για να γίνει δεκτό υπέρ υμών· την επομένη της πρώτης ημέρας θα το προσφέρει ο ιερέας».

Ερμηνεία. Όταν ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός παρέδωσε στους Αποστόλους το μυστήριο της θείας ιερουργίας, τους διέταξε να μην το επιτελούν με κανένα άλλο είδος, παρά με άρτο και οίνο, αναμεμειγμένο με νερό, αφού αυτός πρώτος το έπραξε κατά τον Μυστικό Δείπνο, όπως γράφεται στη λειτουργία του αγίου Ιακώβου του αδελφοθέου. «Αφού κέρασε (δηλαδή το ποτήριο) από οίνο και ύδωρ.» Γι' αυτό και οι θείοι Απόστολοι στον παρόντα Κανόνα ορίζουν ότι όποιος Επίσκοπος ή Πρεσβύτερος, παραβαίνοντας τη διάταξη που ο Κύριος καθόρισε για αυτή την αναίμακτη θυσία, προσφέρει πάνω στην αγία τράπεζα άλλα είδη, όπως μέλι λόγου χάρη, ή γάλα, ή αντί για οίνο, τεχνητά οινοπνευματώδη (σίκερα), δηλαδή κάθε ποτό που προκαλεί μέθη, όπως είναι η ρακή, που παρασκευάζεται από διάφορα οπωρικά. Ή όπως είναι ο ζύθος, δηλαδή η λεγόμενη μπύρα, που παρασκευάζεται από κριθάρι. Ή οτιδήποτε άλλο παρόμοιο, ή αν προσφέρει πτηνά, ή κάποια ζώα, ή όσπρια, αυτός ας καθαιρείται. Ας προσφέρονται δε στο θυσιαστήριο νέα χίδρα (δηλαδή δράγματα από νέους στάχυες σίτου, όπως ακριβώς και οι Εβραίοι προσέφεραν αυτά στον Θεό· «διότι νέα», λέει, «χίδρα ψημένα δεν θα φάτε, έως ότου προσφέρετε εσείς τα δώρα στον Θεό σας. Και πάλι, θα φέρετε δράγματα ως απαρχή του θερισμού σας προς τον ιερέα.») και σταφύλια.