Πατερικές αναφορές στο ΛΕΥΙΤΙΚΟΝ 23:14

Και δεν θα φάτε ψημένους νέους καρπούς, μέχρι αυτήν ακριβώς την ημέρα, έως ότου προσφέρετε εσείς τα δώρα του Θεού σας.

«Αιώνιος νόμος για τις γενεές σας, σε κάθε σας κατοικία.» β'. Το δεμάτι, λοιπόν, αποτελεί την απαρχή των σπαρτών και το σύμβολο της νέας ευκαρπίας. Ο άρτος, εξάλλου, προέρχεται από το σιτάρι που έχει πλέον συγκεντρωθεί, έχει σωρευτεί στο αλώνι, και ίσως μάλιστα έχει ήδη μεταφερθεί στις ίδιες τις αποθήκες.

Τα δικά μας όμως υπολείπονται και έπονται, και βρίσκονται στην τάξη των φρυγμένων σπόρων, σε σύγκριση, λέγω, με το σιμιγδάλι από το σιτάρι. Το δε σιμιγδάλι είναι τύπος της Ζωής. Εντούτοις, οι φρυγμένοι σπόροι προσφέρονται στο θυσιαστήριο μαζί με το σιμιγδάλι. Διότι, όπως είπα, προσφερόμαστε ως θυμίαμα μαζί με τον Χριστό, και μέσω αυτού όλοι αναδίδουμε ευωδία, και είμαστε μαζί του δεκτοί στον Θεό και Πατέρα. Και όσοι δεν έχουν τον Χριστό, δεν είναι καθόλου κατάλληλοι για θυσία· «Διότι χωρίς εμένα», λέγει, «δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα». Και «Νέους καρπούς», λέγει, «δεν θα φάτε μέχρι την ίδια αυτήν την ημέρα, μέχρι να προσφέρετε το δεμάτι». Διότι ούτε η εποχή του νόμου, ούτε βέβαια ο χορός των αγίων προφητών είχε τη νέα τροφή, δηλαδή τις διδασκαλίες που δόθηκαν μέσω του Χριστού, ούτε βέβαια τον ίδιο τον ανακαινισμό της ανθρώπινης φύσης, παρά ίσως μόνο εν είδει προαγγελίας. Επειδή όμως πλέον αναστήθηκε ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, και προσέφερε τον εαυτό του στον Θεό και Πατέρα ως απαρχή της ανθρωπότητας υπό τη μορφή δεματιού, τότε ακριβώς μεταστοιχειωνόμαστε σαν σε μια νέα ζωή. Διότι πολιτευόμαστε σύμφωνα με το Ευαγγέλιο, «όχι με την παλαιότητα του γράμματος, αλλά με την καινότητα του Πνεύματος»· διά του οποίου και μετά του οποίου στον Θεό και Πατέρα ανήκει η δόξα, μαζί με το Άγιο Πνεύμα, στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.

«Και θα προσφέρετε την ημέρα που θα φέρετε το δεμάτι, ένα άμωμο πρόβατο ενός έτους ως ολοκαύτωμα στον Κύριο, και την αναίμακτη θυσία του από δύο δέκατα σιμιγδαλιού ζυμωμένου με λάδι, θυσία στον Κύριο, οσμή ευωδίας στον Κύριο, και τη σπονδή του από το ένα τέταρτο του ιν οίνου, και άρτο και ψημένους νέους σπόρους δεν θα φάτε μέχρι αυτήν ακριβώς την ημέρα, έως ότου προσφέρετε τα δώρα στον Θεό σας. Νόμος αιώνιος για τις γενιές σας σε κάθε κατοικία σας. Και θα μετρήσετε από την επομένη του Σαββάτου, από την ημέρα που θα προσφέρετε το δεμάτι της ανύψωσης, επτά ολόκληρες εβδομάδες, έως την επομένη της τελευταίας εβδομάδας θα μετρήσετε πενήντα ημέρες.» Διότι, πραγματικά, σωτήρια εορτή είναι ο θάνατος του Εμμανουήλ για χάρη μας. Επειδή εξόφλησε για εμάς τα χρέη, και είναι αλήθεια ότι αυτός αναλαμβάνει τις αμαρτίες μας και οδυνάται για εμάς, και με την πληγή του εμείς ιαθήκαμε. Διότι προσηλώσε στον δικό του σταυρό το καθ' ημών χειρόγραφο, και εθριάμβευσε με αυτόν εναντίον εκείνων που άλλοτε εξουσίαζαν τη γη, δηλαδή εννοώ τις αρχές και τις εξουσίες και τα πνεύματα της πονηρίας· και πρωτίστως απ' όλους, τον Σατανά. Αμέσως επόμενη εορτή, καθόλου κατώτερη της πρώτης, είναι η εκ νεκρών ανάσταση, η οποία συντρίβει τη φθορά, αποκόπτει την αμαρτία και μας μεταφέρει σε νέα ζωή, ζωή εν αγιασμώ και αφθαρσία, εφόσον έχει καταργηθεί ο θάνατος.

Γι' αυτόν τον λόγο, λέει, πρέπει να προσφέρεται μαζί με το πρόβατο σιμιγδάλι, λάδι και κρασί. Και το μεν σιμιγδάλι θα μπορούσε να αποτελεί σύμβολο ζωής, όπως έχουμε πει πολλές φορές· το δε λάδι σύμβολο αφθονίας, και το κρασί ευφροσύνης. Προσφέρεται δε πάλι και με τη μορφή άρτου, καθώς και ως ψημένοι σπόροι. Χίδρα δε ονομάζει τα όσπρια, νομίζω διότι, καθώς τρίβονται, διασκορπίζονται στους μύλους που τα αλέθουν. Μέσω αυτού θα μπορούσε να εννοηθεί από εμάς και ο Χριστός ως νέο φύραμα, σύμφωνα με τον οποίο εμείς έχουμε μορφοποιηθεί και έχουμε λάβει την εντολή να τελούμε εορτές, έχοντας καθαρίσει την παλαιά ζύμη, ώστε και εμείς να αναδειχθούμε νέο φύραμα, καθ' ομοίωση Εκείνου που εγκαινίασε για εμάς κάθε οδό προς την καινότητα της ζωής, δηλαδή του Χριστού. ΠΑΛΛ. Πολύ σωστά τα λες. ΚΥΡ. Προστάζει δε επιπλέον ότι πρέπει να απέχουμε από τους νέους καρπούς, και να μην παρασκευάζουμε καμία τροφή από αυτούς, περιμένοντας την προσφορά του δράγματος. Διότι δεν θα φάτε νέους καρπούς, λέει, μέχρι αυτήν ακριβώς την ημέρα, έως ότου προσφέρετε εσείς τα δώρα στον Θεό σας.

Ερμηνεία. Όταν ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός παρέδωσε στους Αποστόλους το μυστήριο της θείας ιερουργίας, τους διέταξε να μην το επιτελούν με κανένα άλλο είδος, παρά με άρτο και οίνο, αναμεμειγμένο με νερό, αφού αυτός πρώτος το έπραξε κατά τον Μυστικό Δείπνο, όπως γράφεται στη λειτουργία του αγίου Ιακώβου του αδελφοθέου. «Αφού κέρασε (δηλαδή το ποτήριο) από οίνο και ύδωρ.» Γι' αυτό και οι θείοι Απόστολοι στον παρόντα Κανόνα ορίζουν ότι όποιος Επίσκοπος ή Πρεσβύτερος, παραβαίνοντας τη διάταξη που ο Κύριος καθόρισε για αυτή την αναίμακτη θυσία, προσφέρει πάνω στην αγία τράπεζα άλλα είδη, όπως μέλι λόγου χάρη, ή γάλα, ή αντί για οίνο, τεχνητά οινοπνευματώδη (σίκερα), δηλαδή κάθε ποτό που προκαλεί μέθη, όπως είναι η ρακή, που παρασκευάζεται από διάφορα οπωρικά. Ή όπως είναι ο ζύθος, δηλαδή η λεγόμενη μπύρα, που παρασκευάζεται από κριθάρι. Ή οτιδήποτε άλλο παρόμοιο, ή αν προσφέρει πτηνά, ή κάποια ζώα, ή όσπρια, αυτός ας καθαιρείται. Ας προσφέρονται δε στο θυσιαστήριο νέα χίδρα (δηλαδή δράγματα από νέους στάχυες σίτου, όπως ακριβώς και οι Εβραίοι προσέφεραν αυτά στον Θεό· «διότι νέα», λέει, «χίδρα ψημένα δεν θα φάτε, έως ότου προσφέρετε εσείς τα δώρα στον Θεό σας. Και πάλι, θα φέρετε δράγματα ως απαρχή του θερισμού σας προς τον ιερέα.») και σταφύλια.