Πατερικές αναφορές στο ΛΕΥΙΤΙΚΟΝ 23:27

Αλλά γνώριζε ότι σαλπίζοντας τηρούσαν το Σάββατο, όχι μένοντας αδρανείς, αλλά έχοντας επίγνωση του Κυρίου που τους βοηθούσε. Όπως ακριβώς συμβαίνει και με εκείνον που περιτέμνεται την όγδοη ημέρα· διότι υπάρχει ανάγκη να γίνει η περιτομή ακόμη και το Σάββατο, και όμως έτσι τηρείται το Σάββατο, καθώς ενώ επιτελείται έργο, υπάρχει επίγνωση του Θεού. Εξάλλου, ακόμη και τις ημέρες που δεν είναι Σάββατα, ο νόμος συνηθίζει να τις ονομάζει Σάββατα ένεκα της άφεσης των αμαρτιών και της χάριτος της θεογνωσίας, ή μάλλον ο ίδιος ο Κύριος του νόμου, όπως αναφέρεται στο Λευιτικό: Και μίλησε ο Κύριος προς τον Μωυσή λέγοντας: «Και τη δεκάτη ημέρα αυτού του έβδομου μήνα θα είναι για εσάς κλητή άγια ημέρα εξιλασμού· και θα ταπεινώσετε τις ψυχές σας και θα προσφέρετε ολοκαυτώματα στον Κύριο. Κανένα έργο δεν θα κάνετε σε αυτήν ακριβώς την ημέρα». Και λίγο παρακάτω: «Και κάθε ψυχή που θα κάνει κάποιο έργο κατά την ημέρα αυτή, η ψυχή εκείνη θα εξολοθρευτεί από τον λαό της. Κανένα έργο δεν θα κάνετε· είναι αιώνιος νόμος για τις γενεές σας. Σάββατο σαββάτων θα είναι για εσάς, και θα ταπεινώσετε τις ψυχές σας από την ενάτη του μήνα, από το εσπέρας έως το επόμενο εσπέρας, και θα τηρήσετε τα Σάββατά σας». Επομένως, το Σάββατο δεν είναι η έβδομη ημέρα, αλλά η άφεση των αμαρτιών, όταν κανείς καταπαύει από αυτές.

Ούτε η αργία αποτελεί το Σάββατο, αλλά η εξομολόγηση και η ταπείνωση της ψυχής. Διότι δεν αναφέρεται συγκεκριμένα στο Σάββατο, αλλά απλώς στη δέκατη ημέρα, η οποία τυχαίνει να μην συμπίπτει με ημέρα Σαββάτου. Και όμως, την ημέρα αυτή που προκύπτει, εξαιτίας του εξιλασμού, δεν την ονομάζει απλώς Σάββατο, αλλά Σάββατα σαββάτων.

Αλλά κατά τη νουμηνία, λέει, του μήνα, κατά τον οποίο συγκεντρώνετε τους καρπούς, θα υπάρχει για εσάς ανάπαυση, σε ανάμνηση των σαλπίγγων. Διότι ο καθένας θησαυρίζει τα αγαθά που προέρχονται από τους δικούς του ιδρώτες, και θα προνοήσει και θα επιμεληθεί για την αιώνια τρυφή και ανάπαυση, ενθυμούμενος ότι, καθώς λέει ο θεσπέσιος Παύλος, «Ο ίδιος ο Κύριος με πρόσταγμα, με φωνή αρχαγγέλου και με σάλπιγγα Θεού θα κατεβεί από τον ουρανό». «Διότι θα σαλπίσει», λέει, «και οι νεκροί θα αναστηθούν άφθαρτοι». —«Διότι όλοι μας πρέπει να φανερωθούμε μπροστά στο βήμα του Χριστού, για να λάβει ο καθένας την αμοιβή για όσα έπραξε δια του σώματος, είτε αγαθό είτε φαύλο». Ενθυμούμαστε λοιπόν αυτή την ιερή και φοβερότατη σάλπιγγα, όταν είναι και η επισημότατη εορτή των αγίων, κλητή και άγια, κατά την οποία αυτοί που έζησαν με ελπίδες λαμβάνουν πλέον ως κλήρο πλούσια ανταπόδοση για τα λαμπρά τους ανδραγαθήματα. Είναι αναγκαίο λοιπόν για εμάς, υψώνοντας τον νου μας με αυτές τις σκέψεις προς την άκρα αρετή, να απέχουμε από κάθε έργο που γνωρίζουμε ότι δεν ωφελεί καθόλου, αλλά μάλλον συνηθίζει και να κηλιδώνει. Διότι αυτό νομίζω είναι που μας είπε σοφά και ο Παύλος: «Ο καιρός είναι πλέον συνεσταλμένος, ώστε και εκείνοι που έχουν γυναίκες να είναι σαν να μην έχουν, και εκείνοι που χρησιμοποιούν αυτόν τον κόσμο να είναι σαν να μην τον καταχρώνται». ΠΑΛΛ. Έτσι φαίνεται. ΚΥΡ. Έπειτα λέει ότι: «Κατά τη δεκάτη ημέρα αυτού του έβδομου μήνα, που είναι ημέρα εξιλασμού, θα είναι για εσάς κλητή και άγια».

Μία λαμπρή εορτή τελούνταν από τους Ιουδαίους κατά τον έβδομο μήνα, αυτή των σαλπίγγων· κατά δε τη δέκατη ημέρα του ίδιου μήνα τελούσαν τη νηστεία του ιλασμού και κατά τη δέκατη πέμπτη τη σκηνοπηγία. Εμείς όμως εορτάζουμε πνευματικά ως εξής: κατά τον έβδομο μήνα, δηλαδή σύμφωνα με τον έβδομο νόμο της χάριτος, τελούμε τη λαμπρή ημέρα του Ευαγγελίου· διότι επτά νόμους παρέσχε εξαρχής στη φύση ο Θεός των όλων: στον Αδάμ έδωσε δύο, αυτόν προ της παραβάσεως, να μη φάει από τον καρπό του δέντρου, και αυτόν μετά την παράβαση, να τρώει τον άρτο του με τον ιδρώτα του προσώπου του· τρίτον τον νόμο επί του Νώε, τέταρτον αυτόν επί του Αβραάμ, δηλαδή της περιτομής, πέμπτον του Μωυσέως, έκτον τον προφητικό, και έβδομον τον ευαγγελικό, κατά τον οποίο προσάγουμε στον Θεό τις απαρχές των καρπών της αρετής, στην αρχή των φωτισμών· διότι την πρώτη ημέρα του μήνα προσέφεραν τις απαρχές των καρπών εκείνοι που ζούσαν σύμφωνα με τον Νόμο. Κατά δε τη δέκατη ημέρα του μήνα τελούμε τη νηστεία του ιλασμού, μυσταγωγούμενοι μέσω του ονόματος του Κυρίου μας Ιησού, ο οποίος έγινε ο ιλασμός μας, νηστεύοντας από κάθε κακία· και κατά τη δέκατη πέμπτη εορτάζουμε τη σκηνοπηγία· διότι, προσθέτοντας στο μυστήριο του Κυρίου μας Ιησού τις πέντε αντιληπτικές δυνάμεις της ψυχής, οι οποίες δεν απασχολούνται με κανένα από τα αισθητά πράγματα αλλά είναι προσηλωμένες στον ίδιο τον Κύριο, λαμβάνουμε τη στερέωση των αρετών εντός Του.