Εὔσημος δὲ ἑορτὴ κατὰ τοὺς Ἰουδαίους τῷ ἑβδόμῳ μηνὶ ἐπετελεῖτο ἡ τῶν σαλπίγγων· τῇ δεκάτῃ δὲ τοῦ αὐτοῦ μηνὸς τὴν νηστείαν τοῦ ἱλασμοῦ καὶ τῇ πεντεκαιδεκάτῃ τὴν σκηνοπηγίαν ἐπετέλουν. Ἡμεῖς δὲ πνευματικῶς ἑορτάζομεν οὕτως, τῷ μὲν ἑβδόμῳ μηνί, τουτέστιν τῷ ἑβδόμῳ τῆς χάριτος νόμῳ τὴν εὔσημον τοῦ εὐαγγελίου ἡμέραν ἐπιτελοῦντες· ἑπτὰ γὰρ νόμους ὁ τῶν ὅλων θεὸς ἐξαρχῆς τῇ φύσει παρέσχετο· τῷ μὲν Ἀδὰμ δύο, τὸν πρὸ τῆς παραβάσεως ἀπὸ τοῦ καρποῦ τοῦ δένδρου μὴ φαγεῖν καὶ τὸν μετὰ τὴν παράβασιν ἐν ἱδρῶτι τοῦ προσώπου τὸν ἄρτον ἐσθίειν, τρίτον τὸν ἐπὶ τοῦ Νῶε, τέταρτον τὸν ἐπὶ τοῦ Ἀβραάμ, τὸν τῆς περιτομῆς, πέμπτον τὸν Μωσέως, ἕκτον τὸν προφητικόν, ἕβδομον τὸν εὐαγγελικόν, ἐν ᾧ τὰς ἀπαρχὰς τῶν καρπῶν τῆς ἀρετῆς κατὰ τὴν ἀρχὴν τῶν φωτισμῶν τῷ θεῷ προσάγομεν· τῇ γὰρ πρώτῃ τοῦ μηνὸς τὰς ἀπαρχὰς τῶν καρπῶν οἱ κατὰ νόμον προσῆγον. Τῇ δεκάτῃ δὲ τοῦ μηνὸς τὴν νηστείαν τοῦ ἱλασμοῦ τελοῦμεν διὰ τοῦ ὀνόματος τοῦ κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ τοῦ γενομένου ἡμῶν ἱλασμοῦ μυσταγωγούμενοι, νηστεύοντες ἀπὸ πάσης κακίας· τῇ δὲ πεντεκαιδεκάτῃ τὴν σκηνοπηγίαν ἄγομεν· προστιθέντες γὰρ τῷ κατὰ τὸν κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν μυστηρίῳ τὰς πέντε τῆς ψυχῆς ἀντιλημπτικὰς δυνάμεις, εἰς μηδὲν τῶν αἰσθητῶν ἀσχολουμένας ἀλλ᾽ αὐτῷ συνημμένας τῷ κυρίῳ, τὴν πῆξιν ἐν αὐτῷ λαμβάνομεν τῶν ἀρετῶν.
Μετάφραση
Μία λαμπρή εορτή τελούνταν από τους Ιουδαίους κατά τον έβδομο μήνα, αυτή των σαλπίγγων· κατά δε τη δέκατη ημέρα του ίδιου μήνα τελούσαν τη νηστεία του ιλασμού και κατά τη δέκατη πέμπτη τη σκηνοπηγία. Εμείς όμως εορτάζουμε πνευματικά ως εξής: κατά τον έβδομο μήνα, δηλαδή σύμφωνα με τον έβδομο νόμο της χάριτος, τελούμε τη λαμπρή ημέρα του Ευαγγελίου· διότι επτά νόμους παρέσχε εξαρχής στη φύση ο Θεός των όλων: στον Αδάμ έδωσε δύο, αυτόν προ της παραβάσεως, να μη φάει από τον καρπό του δέντρου, και αυτόν μετά την παράβαση, να τρώει τον άρτο του με τον ιδρώτα του προσώπου του· τρίτον τον νόμο επί του Νώε, τέταρτον αυτόν επί του Αβραάμ, δηλαδή της περιτομής, πέμπτον του Μωυσέως, έκτον τον προφητικό, και έβδομον τον ευαγγελικό, κατά τον οποίο προσάγουμε στον Θεό τις απαρχές των καρπών της αρετής, στην αρχή των φωτισμών· διότι την πρώτη ημέρα του μήνα προσέφεραν τις απαρχές των καρπών εκείνοι που ζούσαν σύμφωνα με τον Νόμο. Κατά δε τη δέκατη ημέρα του μήνα τελούμε τη νηστεία του ιλασμού, μυσταγωγούμενοι μέσω του ονόματος του Κυρίου μας Ιησού, ο οποίος έγινε ο ιλασμός μας, νηστεύοντας από κάθε κακία· και κατά τη δέκατη πέμπτη εορτάζουμε τη σκηνοπηγία· διότι, προσθέτοντας στο μυστήριο του Κυρίου μας Ιησού τις πέντε αντιληπτικές δυνάμεις της ψυχής, οι οποίες δεν απασχολούνται με κανένα από τα αισθητά πράγματα αλλά είναι προσηλωμένες στον ίδιο τον Κύριο, λαμβάνουμε τη στερέωση των αρετών εντός Του.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες