Πατερικές αναφορές στο ΛΕΥΙΤΙΚΟΝ 23:34

Και την μεν ημέρα των σαλπίγγων την ορίζει στη νουμηνία του έβδομου μήνα, ενώ την εντολή της μεγάλης νηστείας ορίζει να την τηρούν τον ίδιο έβδομο μήνα, τη δέκατη ημέρα του μήνα, την οποία ονομάζει σάββατο σαββάτων και άφεση αμαρτιών. Περιλαμβάνει δε τη Σκηνοπηγία στις δεκαπέντε του ίδιου μήνα. Επεξηγεί επίσης τα περί των εορτών και των όσων οφείλουν να προσφέρονται σε αυτές· καθώς και τα περί της απελευθέρωσης των Εβραίων που πωλούνται ως δούλοι, περί της διαγραφής των χρεών, και περί της ανάπαυσης της γης, η οποία οφείλει να γίνεται κάθε επτά έτη. Κάνει πάλι υπόμνηση των νόμων, των προσταγμάτων και των μαρτυρίων· περιλαμβάνει δε υποσχέσεις για όσους τα τηρούν, και φοβερότατες απειλές για όσους τα παραβαίνουν. Τον δε διαχωρισμό και την αιτιολογία των καθαρών και των ακάθαρτων τροφών τα εκθέτει ως εξής: Τα καθαρά από τα κτήνη λέγει ότι είναι τα ακόλουθα: όσα έχουν διχαλωτή οπλή και νύχια χωρισμένα σε δύο χηλές, και αναμασούν την τροφή τους· όπως είναι ο μόσχος, το πρόβατο, η αίγα, το ελάφι, η δορκάδα, ο όρυγας, ο βούβαλος, ο πύγαργος, ο τραγέλαφος, η καμηλοπάρδαλη και τα παρόμοια. Εάν όμως έλειπε κάτι από αυτά τα γνωρίσματα σε κάποιο ζώο, αυτό ήταν ακάθαρτο· όπως είναι η καμήλα, ο δασύποδας και ο χοιρογρύλλιος· διότι αυτά αναμασούν μεν την τροφή τους, αλλά δεν έχουν διχαλωτή οπλή· καθώς και ο χοίρος· διότι και αυτός έχει μεν διχαλωτή οπλή και νύχια, αλλά δεν αναμασά την τροφή του.

Όταν λοιπόν ο Θεός καθόριζε τα σχετικά με την εορτή της σκηνοπηγίας, είπε έτσι προς τον Μωυσή: «Τη δέκατη πέμπτη ημέρα του έβδομου μήνα θα είναι εορτή των σκηνών για τον Κύριο, και θα προσφέρετε ολοκαυτώματα και θυσίες για επτά ημέρες, και η πρώτη ημέρα θα είναι για εσάς άγια συνέλευση.» Έπειτα, αφού διέταξε επιπλέον τον τρόπο αυτών των θυσιών, πρόσθεσε πάλι: «Και τη δέκατη πέμπτη ημέρα αυτού του έβδομου μήνα, θα προσφέρετε ολοκαυτώματα στον Κύριο για επτά ημέρες, και η πρώτη ημέρα θα είναι ανάπαυση, και η έβδομη ημέρα ανάπαυση. Και την πρώτη ημέρα θα πάρετε ωραίους βλαστούς φοινίκων και πυκνά κλαδιά δέντρων και καρπό από ωραίο δέντρο και κλαδιά ιτιάς και λυγαριάς από τον χείμαρρο, για να ευφρανθείτε.» Ήδη βέβαια στο δεύτερο βιβλίο, εξετάζοντας διεξοδικά καθένα από τα μέρη του χωρίου που παραθέσαμε, έχουμε αναλώσει μακρύ λόγο για αυτό, αλλά συνοψίζοντας με λίγα λόγια, θα το υπενθυμίσουμε και πάλι. Διότι λέγαμε ότι η εορτή της σκηνοπηγίας προσημαίνει τον τριπόθητο σε εμάς καιρό της αναστάσεως. Το δε να πάρουν ωραίους βλαστούς και καρπό ωραίου δέντρου, και επιπλέον τα υπόλοιπα, δηλώνει μια επανάκτηση του παραδείσου, ο οποίος πρόκειται να μας δοθεί και πάλι δια του Χριστού.

Και τι ακριβώς είναι αυτό, θα ρωτήσεις πάλι. Ο νόμος που δόθηκε μέσω του Μωυσή διέταξε να τελείται η εορτή της Σκηνοπηγίας τον έβδομο μήνα, τη δέκατη πέμπτη ημέρα. Και ποια είναι η αφορμή για αυτό, μας το διασαφήνισε ο ίδιος ο νομοθέτης, λέγοντας για τη Σκηνοπηγία στο Λευιτικό: «Τον έβδομο μήνα θα την εορτάσετε. Σε σκηνές θα κατοικήσετε επτά ημέρες. Κάθε αυτόχθονας στον Ισραήλ θα κατοικήσει σε σκηνές, για να δουν οι γενεές σας ότι σε σκηνές εγκατέστησα τους υιούς Ισραήλ, όταν τους έβγαλα από τη γη της Αιγύπτου. Εγώ είμαι ο Κύριος ο Θεός σας». Επομένως, τελούσαν την εορτή σε ανάμνηση της εξόδου που έγινε από την Αίγυπτο. Έπειτα, πώς θα μπορούσες, λέει, να ξεχνάς εμένα που σε έβγαλα από την Αίγυπτο, ενώ μάλιστα διαμένεις κάτω από σκηνές και χρησιμοποιείς το γεγονός ως αφορμή εορτής; «Διότι θα σε κατοικήσω πάλι σε σκηνές όπως σε ημέρα εορτής». Το «θα σε κατοικήσω», λέει, τίθεται αντί του «σε εγκαθιστώ», δηλαδή σε κάνω να κατοικείς σε σκηνές, κατά τις ημέρες της εορτής που γίνεται για αυτά. Επομένως, η λήθη είναι αδικαιολόγητη.

Μία λαμπρή εορτή τελούνταν από τους Ιουδαίους κατά τον έβδομο μήνα, αυτή των σαλπίγγων· κατά δε τη δέκατη ημέρα του ίδιου μήνα τελούσαν τη νηστεία του ιλασμού και κατά τη δέκατη πέμπτη τη σκηνοπηγία. Εμείς όμως εορτάζουμε πνευματικά ως εξής: κατά τον έβδομο μήνα, δηλαδή σύμφωνα με τον έβδομο νόμο της χάριτος, τελούμε τη λαμπρή ημέρα του Ευαγγελίου· διότι επτά νόμους παρέσχε εξαρχής στη φύση ο Θεός των όλων: στον Αδάμ έδωσε δύο, αυτόν προ της παραβάσεως, να μη φάει από τον καρπό του δέντρου, και αυτόν μετά την παράβαση, να τρώει τον άρτο του με τον ιδρώτα του προσώπου του· τρίτον τον νόμο επί του Νώε, τέταρτον αυτόν επί του Αβραάμ, δηλαδή της περιτομής, πέμπτον του Μωυσέως, έκτον τον προφητικό, και έβδομον τον ευαγγελικό, κατά τον οποίο προσάγουμε στον Θεό τις απαρχές των καρπών της αρετής, στην αρχή των φωτισμών· διότι την πρώτη ημέρα του μήνα προσέφεραν τις απαρχές των καρπών εκείνοι που ζούσαν σύμφωνα με τον Νόμο. Κατά δε τη δέκατη ημέρα του μήνα τελούμε τη νηστεία του ιλασμού, μυσταγωγούμενοι μέσω του ονόματος του Κυρίου μας Ιησού, ο οποίος έγινε ο ιλασμός μας, νηστεύοντας από κάθε κακία· και κατά τη δέκατη πέμπτη εορτάζουμε τη σκηνοπηγία· διότι, προσθέτοντας στο μυστήριο του Κυρίου μας Ιησού τις πέντε αντιληπτικές δυνάμεις της ψυχής, οι οποίες δεν απασχολούνται με κανένα από τα αισθητά πράγματα αλλά είναι προσηλωμένες στον ίδιο τον Κύριο, λαμβάνουμε τη στερέωση των αρετών εντός Του.