Πατερικές αναφορές στο ΛΕΥΙΤΙΚΟΝ 24:2

Διότι, αναλογίσου πώς, έχοντας γίνει άνθρωπος σαν κι εμάς λόγω της ομοίωσής του με εμάς, σαν μια απαρχή του δικού μας φυράματος και αφιέρωμα σύμφωνα με όσα έχουν γραφτεί, προσφέρθηκε στον Θεό και Πατέρα, αφού αναδείχθηκε πρωτότοκος εκ των νεκρών και απαρχή της ανάστασης όλων, αναβαίνοντας στον ίδιο τον ουρανό. Διότι, ελήφθη από εμάς, προσέλαβε το σπέρμα του Αβραάμ, όπως λέει ο Παύλος, αλλά προσφέρθηκε ως προερχόμενος από όλους και υπέρ πάντων, για να ζωοποιήσει τους πάντες, και όπως ακριβώς το πρώτο δεμάτι από το αλώνι προσφέρεται στον Θεό και Πατέρα. Και όπως, όντας αληθινά το φως, μετέδιδε στους μαθητές του τη χάρη που προερχόταν από αυτό: «Εσείς είστε», λέει, «το φως του κόσμου», έτσι, όντας και ο ζωντανός άρτος που ζωογονεί τα πάντα και τα συγκρατεί στην ύπαρξη, κατ' αναλογία πάλι και μέσω της σκιάς του νόμου, προτύπωσε τον ιερό χορό των αποστόλων με τους δώδεκα άρτους. Διότι λέει τα εξής στο βιβλίο του Λευιτικού: «Και μίλησε ο Κύριος στον Μωυσή λέγοντας: Δώσε εντολή στους υιούς Ισραήλ, και ας πάρουν για σένα καθαρό ελαιόλαδο από κοπανισμένες ελιές για το φως, για να καίει ο λύχνος διαπαντός έξω από το καταπέτασμα στη σκηνή του μαρτυρίου».

Διηνεκές, λοιπόν, και ακατάπαυστο θα μπορούσε να θεωρηθεί το φως του Σωτήρος μέσα στις Εκκλησίες, όταν οι διδάσκαλοι σε αυτές ερμηνεύουν ορθά τα θεία και ευαγγελικά κηρύγματα. Το έλαιο, μάλιστα, είναι καθαρό· διότι ο ορθός, αληθής και αμιγής από καθετί κατώτερο λόγος περί των θείων δογμάτων είναι εντελώς απαλλαγμένος από κάθε κατακάθι και ρύπο. Ο λόγος αυτός πάντοτε εγείρει τον φωτισμό του Σωτήρος, όχι προσθέτοντας ο ίδιος από μόνος του κάτι στη λαμπρότητα του Χριστού (αφού είναι εντελώς ανόητο να νομίζει κανείς ότι Εκείνος έχει την ανάγκη ανθρώπου), αλλά διότι ο Χριστός, υπάρχοντας ως το αληθινό φως και το απαύγασμα του Πατρός, φανερώνεται στις διάνοιες των πιστών, ακριβώς ως αυτό που αληθώς είναι, μέσω των ορθών λόγων των διδασκάλων. ΠΑΛΛΑΔΙΟΣ: Και γιατί αναφέρει ότι το έλαιο προέρχεται από ελιές; Πράγματι, αυτή η μεγάλη ακρίβεια του λόγου ίσως κυοφορεί κάποιο από τα αναγκαία πνευματικά νοήματα. ΚΥΡΙΛΛΟΣ: Άριστα σκέπτεσαι, και θα πω αυτό που έρχεται στον νου μου.

«Και υπεράνω αυτής βρίσκονταν τα Χερουβίμ της δόξης, που επισκίαζαν το ιλαστήριο», για τα οποία δεν είναι δυνατόν να μιλήσουμε τώρα λεπτομερώς. ΠΑΛΛ. Εάν λοιπόν κάποιος επέλεγε να ρωτήσει από φιλομάθεια, και έλεγε ότι πρέπει να εξηγήσουμε τις αιτίες όλης της κατασκευής, ποια θα ήταν η δική μας απάντηση; ΚΥΡ. Ότι, ω Παλλάδιε, πρόσταξε να γίνουν άλλα μεν πριν από την κατασκευή της αγίας σκηνής, και άλλα μετά από αυτό. Διότι στο βιβλίο της Εξόδου, αν και πριν καν φανερωθούν οι τύποι σχετικά με την αγία σκηνή και πριν δοθούν τα προστάγματα για αυτήν, προανήγγειλε τον λόγο για τη χρυσή στάμνο, επειδή γνώριζε το μέλλον. Μετά όμως την ανέγερση ολόκληρης της σκηνής, στο βιβλίο των Αριθμών θα βρούμε ότι η ράβδος του Ααρών εισήχθη στα Άγια των Αγίων. Και στο βιβλίο του Λευιτικού ο Θεός νομοθέτησε επιπλέον σχετικά με τη λυχνία, αλλά και σχετικά με την τράπεζα που βρισκόταν στην πρώτη σκηνή. Επειδή δε ο σοφότατος Παύλος ήταν νομομαθής, δεν παραβλέπει απολύτως κανένα από τα γεγονότα, αλλά μνημονεύει και τα πρώτα, και τα μεσαία, και τα τελευταία. ΠΑΛΛ. Πολύ ορθά ομίλησες. Εξήγησε λοιπόν το καθένα με σαφήνεια και ευκρίνεια· διότι σίγουρα είναι βαθύ το νόημα που αφορά αυτά. ΚΥΡ. Ναι, ορθά ομιλείς. Διότι έτσι έχει το ζήτημα στην πραγματικότητα. Θα κάνω λοιπόν αρχή των διηγήσεων από τη στάμνο. Σαν βροχή λοιπόν έστελνε κάτω ο Θεός στους Ισραηλίτες το μάννα στην έρημο· διότι αυτό ήταν γι' αυτούς τροφή και άρτος άνωθεν και εξ ουρανού.

Θα μας επιβεβαιώσει δε κάπως σε αυτό και ο ίδιος που γνωρίζει τα πάντα και είναι ο Δημιουργός των όλων, λέγοντας προς τον Ιερεμία: «Τι βλέπεις εσύ, Ιερεμία;» Και εκείνος απάντησε: «Ραβδί καρυδιάς». Και ο Θεός του είπε για αυτό: «Ορθά είδες, διότι εγώ αγρυπνώ πάνω στους λόγους μου, για να τους εκπληρώσω». Επομένως, το ραβδί της καρυδιάς θα μπορούσε εύλογα να νοηθεί ως σύμβολο της αγρυπνίας. Εγρήγορση δε, σαν από ύπνο, υπήρξε η εκ νεκρών αναβίωση του Χριστού. Γι' αυτό λοιπόν και μέσω της λύρας του Ψαλμωδού λέει: «Εγώ κοιμήθηκα και ύπνωσα, εξυπνήθηκα, διότι ο Κύριος με υποστήριξε». ΠΑΛΛ. Αληθινός ο λόγος. ΚΥΡ. Σχετικά δε με τον λύχνο και την τράπεζα, που βρίσκονταν στην πρώτη σκηνή, έχει γραφτεί πάλι ως εξής: «Και μίλησε ο Κύριος προς τον Μωυσή λέγοντας: Δώσε εντολή στους υιούς Ισραήλ να πάρουν καθαρό ελαιόλαδο, εκλεκτό για φωτισμό, ώστε να καίει ο λύχνος διαρκώς, έξω από το καταπέτασμα στη σκηνή του μαρτυρίου. Και θα τον ανάβουν ο Ααρών και οι υιοί του από το εσπέρας έως το πρωί ενώπιον του Κυρίου ακατάπαυστα, ως αιώνιο νόμο για τις γενεές σας. Πάνω στην καθαρή λυχνία θα ανάβετε τους λύχνους ενώπιον του Κυρίου μέχρι το πρωί».