Πατερικές αναφορές στο ΛΕΥΙΤΙΚΟΝ 25:10

«Έξι έτη θα σπέρνεις τον αγρό σου, έξι έτη θα κλαδεύεις την άμπελό σου, και θα συνάξεις τον καρπό της· κατά δε το έβδομο έτος θα είναι Σάββατα, ανάπαυση θα υπάρξει στη γη, Σάββατα αφιερωμένα στον Κύριο». Αφού δε όρισε τον Σαββατισμό, προστάζοντας να αφήνεται η γη άσπαρτη και ακαλλιέργητη κατά το έβδομο έτος, προσθέτει πάλι: «Και θα αριθμήσεις για τον εαυτό σου επτά αναπαύσεις ετών, επτά φορές επτά έτη. Και θα είναι για εσένα οι επτά εβδομάδες ετών σαράντα εννέα έτη, θα διαγγείλετε με φωνή σάλπιγγας σε όλη τη γη σας, κατά τον έβδομο μήνα, τη δεκάτη του μηνός, την ημέρα του ιλασμού θα διαγγείλετε με σάλπιγγα σε όλη τη γη σας. Και θα αγιάσετε το έτος τον πεντηκοστό χρόνο, και θα διακηρύξετε άφεση πάνω στη γη σε όλους όσους την κατοικούν. Έτος αφέσεως θα είναι αυτό για εσάς, και θα επιστρέψει καθένας στην ιδιοκτησία του, και καθένας θα επιστρέψετε στην πατριά του».

«Αυτή είναι η σημασία της αφέσεως, το πεντηκοστό έτος θα είναι για εσάς έτος αφέσεως.» Ποιος είναι λοιπόν ο λόγος για τον οποίο αφήνεται ακαλλιέργητη η ίδια η γη, και τι ακριβώς υποδηλώνει το έτος της αφέσεως, θα το εξετάσουμε στον κατάλληλο χρόνο. Το ότι όμως ο κλήρος είναι ξεχωριστός για τους Λευίτες, θα αναφερθεί. Προς το παρόν γράφει πάλι τα εξής: «Εάν κάποιος πωλήσει σπίτι κατοικίας σε πόλη τειχισμένη, θα υπάρχει δικαίωμα εξαγοράς του μέχρι να συμπληρωθεί ένα πλήρες έτος· η εξαγορά του θα ισχύει. Εάν όμως δεν εξαγοραστεί μέχρι να συμπληρωθεί ολόκληρο το έτος, το σπίτι που βρίσκεται στην πόλη που έχει τείχος θα κατοχυρωθεί οριστικά σε αυτόν που το απέκτησε, για τις γενεές του, και δεν θα επιστραφεί κατά το έτος της αφέσεως. Τα σπίτια όμως στους οικισμούς, που δεν έχουν τείχος γύρω τους, θα υπολογιστούν μαζί με τους αγρούς της γης· θα είναι πάντοτε εξαγοράσιμα και θα επιστρέφονται κατά την άφεση. Και για τις πόλεις των Λευιτών, τα σπίτια των πόλεων της ιδιοκτησίας τους, θα είναι πάντοτε εξαγοράσιμα για τους Λευίτες, και αν κάποιος αγοράσει από τους Λευίτες, η πώληση αυτών των σπιτιών της πόλης της ιδιοκτησίας τους θα ακυρώνεται και θα επιστρέφονται κατά την άφεση· διότι τα σπίτια των πόλεων των Λευιτών είναι ιδιοκτησία τους ανάμεσα στους υιούς Ισραήλ, και οι αγροί που είναι αφιερωμένοι στις πόλεις τους δεν θα πωληθούν, διότι αυτό αποτελεί αιώνια ιδιοκτησία τους.» ΠΑΛΛ. Και τι άραγε λέει ο νόμος; Διότι δεν τον κατανοώ και πολύ καλά. ΚΥΡ.

Το χωράφι σου δεν θα το σπείρεις και το αμπέλι σου δεν θα το κλαδέψεις, και όσα φυτρώνουν από μόνα τους στο χωράφι σου δεν θα τα θερίσεις, και τα σταφύλια του αγιασμένου σου αμπελιού δεν θα τα τρυγήσεις· έτος αναπαύσεως θα είναι για τη γη. Και όσα παραγάγει η γη κατά την ανάπαυσή της θα αποτελούν τροφή για σένα, και για τον δούλο σου, και για τη δούλη σου, και για τον μισθωτό σου, και για τον ξένο που μένει μαζί σου· και για τα ζώα σου, και για τα άγρια θηρία που βρίσκονται στη γη σου, κάθε γέννημά της θα είναι για τροφή. Και θα μετρήσεις για τον εαυτό σου επτά αναπαύσεις ετών, δηλαδή επτά φορές επτά έτη· και θα είναι για σένα επτά εβδομάδες ετών, σαράντα εννέα έτη. Και θα διαλαλήσετε με ήχο σάλπιγγας σε όλη τη γη σας, τον έβδομο μήνα, τη δέκατη ημέρα του μήνα. Την ημέρα του εξιλασμού θα το διαλαλήσετε με σάλπιγγα σε όλη τη γη σας. Και θα αγιάσετε το έτος, το πεντηκοστό έτος, και θα διακηρύξετε άφεση πάνω στη γη για όλους τους κατοίκους της. Έτος αφέσεως θα είναι αυτό το χαρμόσυνο γεγονός για εσάς, και θα επιστρέψει ο καθένας στην ιδιοκτησία του, και ο καθένας θα επιστρέψει στην οικογένειά του.» Κατανοείς, λοιπόν, πώς ο νόμος επιτρέπει μεν το όργωμα και τη σπορά και τη φροντίδα των αμπελιών πριν από το έβδομο έτος; Έχει προστάξει, όμως, να απαλλάσσονται από τη φροντίδα αυτών κατά το έβδομο έτος. Διότι εμείς αναπαυόμαστε σαββατίζοντας εν Χριστώ και απομακρύνοντας τη φροντίδα των επιγείων, απέχοντας ολοκληρωτικά από τους μάταιους περισπασμούς. «