Τύπος δὲ, οἶμαι, ταῖς ἐκκλησίαις ἐντεῦθεν, τὸ ἐπιμελεῖσθαι δεσμίων· «Μνημονεύετε» γὰρ, φησὶ, «τῶν δεσμίων, ὡς συνδεδεμένοι· τῶν κακουχουμένων, ὡς καὶ αὐτοὶ ὄντες ἐν σώματι.» ΠΑΛΛ. Ἀληθές. ΚΥΡ. Ἐν βεβαίῳ δὲ ὅτι τὰ τῆς ἐλπίδος τοῖς ἁγίοις ἱερουργοῖς, καὶ μὴν ὅτι διηνεκὴς ὁ κλῆρος αὐτοῖς, ὑπεδήλου πάλιν αἰνιγματωδῶς κατὰ τοιόνδε τινὰ τρόπον. Γέγραπται γὰρ ἐπὶ τέλει τοῦ Λευϊτικοῦ· «Καὶ ἐλάλησε Κύριος πρὸς Μωσῆ, λέγων· Λάλησον τοῖς υἱοῖς Ἰσραὴλ, καὶ ἐρεῖς πρὸς αὐτούς· Ἐὰν εἰσέλθητε εἰς τὴν γῆν, ἣν ἐγὼ δίδωμι ὑμῖν, καὶ ἀναπαύσεται ἡ γῆ ἣν ἐγὼ δίδωμι ὑμῖν, Σάββατα Κυρίῳ.
Μετάφραση
Νομίζω δε ότι από εδώ προέκυψε ο τύπος για τις εκκλησίες, το να φροντίζουν τους δεσμίους. Διότι λέει: «Να ενθυμείσθε τους δεσμίους, σαν να είστε και εσείς συνδεδεμένοι μαζί τους, και αυτούς που κακουχούνται, επειδή και εσείς οι ίδιοι βρίσκεστε στο σώμα». ΠΑΛΛ. Αληθές. ΚΥΡ. Το ότι δε είναι βέβαιες οι ελπίδες για τους αγίους ιερουργούς, και μάλιστα ότι η κληρονομιά τους είναι διηνεκής, το υποδήλωνε πάλι αινιγματικά με τον εξής περίπου τρόπο. Διότι είναι γραμμένο στο τέλος του Λευιτικού: «Και μίλησε ο Κύριος προς τον Μωυσή, λέγοντας: Μίλησε στους υιούς Ισραήλ και πες τους: Εάν εισέλθετε στη γη την οποία εγώ σας δίνω, θα αναπαυθεί η γη την οποία εγώ σας δίνω, τηρώντας Σάββατα για τον Κύριο.»
Περισσότερα
Λεπτομέρειες