Πατερικές αναφορές στο ΛΕΥΙΤΙΚΟΝ 25:30

«Αυτή είναι η σημασία της αφέσεως, το πεντηκοστό έτος θα είναι για εσάς έτος αφέσεως.» Ποιος είναι λοιπόν ο λόγος για τον οποίο αφήνεται ακαλλιέργητη η ίδια η γη, και τι ακριβώς υποδηλώνει το έτος της αφέσεως, θα το εξετάσουμε στον κατάλληλο χρόνο. Το ότι όμως ο κλήρος είναι ξεχωριστός για τους Λευίτες, θα αναφερθεί. Προς το παρόν γράφει πάλι τα εξής: «Εάν κάποιος πωλήσει σπίτι κατοικίας σε πόλη τειχισμένη, θα υπάρχει δικαίωμα εξαγοράς του μέχρι να συμπληρωθεί ένα πλήρες έτος· η εξαγορά του θα ισχύει. Εάν όμως δεν εξαγοραστεί μέχρι να συμπληρωθεί ολόκληρο το έτος, το σπίτι που βρίσκεται στην πόλη που έχει τείχος θα κατοχυρωθεί οριστικά σε αυτόν που το απέκτησε, για τις γενεές του, και δεν θα επιστραφεί κατά το έτος της αφέσεως. Τα σπίτια όμως στους οικισμούς, που δεν έχουν τείχος γύρω τους, θα υπολογιστούν μαζί με τους αγρούς της γης· θα είναι πάντοτε εξαγοράσιμα και θα επιστρέφονται κατά την άφεση. Και για τις πόλεις των Λευιτών, τα σπίτια των πόλεων της ιδιοκτησίας τους, θα είναι πάντοτε εξαγοράσιμα για τους Λευίτες, και αν κάποιος αγοράσει από τους Λευίτες, η πώληση αυτών των σπιτιών της πόλης της ιδιοκτησίας τους θα ακυρώνεται και θα επιστρέφονται κατά την άφεση· διότι τα σπίτια των πόλεων των Λευιτών είναι ιδιοκτησία τους ανάμεσα στους υιούς Ισραήλ, και οι αγροί που είναι αφιερωμένοι στις πόλεις τους δεν θα πωληθούν, διότι αυτό αποτελεί αιώνια ιδιοκτησία τους.» ΠΑΛΛ. Και τι άραγε λέει ο νόμος; Διότι δεν τον κατανοώ και πολύ καλά. ΚΥΡ.

Άκου λοιπόν: Όσον αφορά τα οικοδομήματα μέσα στην πόλη, τα οποία ενδεχομένως αγόραζαν κάποιοι από τους ιδιοκτήτες τους, επιτρέπεται, λέει, σε εκείνους που τα πούλησαν να επιστρέψουν το ποσό που δόθηκε και να τα ανακτήσουν μέσα σε διάστημα ενός έτους. Αν όμως δεν γίνει αυτό, αφού παρέλθει το έτος, ο αγοραστής, λέει, καθίσταται πλέον κύριος του ακινήτου ακόμη και χωρίς συμβόλαια. Αν όμως πρόκειται για αγρό ή έπαυλη, επιτρέπεται, λέει, η επανάκτηση οποτεδήποτε, εφόσον ο πωλητής επιστρέψει στον αγοραστή τα χρήματα που του δόθηκαν. Σε περίπτωση δε που δεν έχει να τα καταβάλει για να τα πάρει πίσω, προσέταξε ο νόμος να επιστρέφονται κατά το πεντηκοστό έτος, χωρίς ο παλαιός κύριος να πληρώσει απολύτως τίποτα. Διότι ο νόμος συμψήφιζε υπέρ του αγοραστή την κατοχή του ακινήτου, θεωρώντας τα κέρδη του μακρού αυτού χρόνου ως απόσβεση του χρέους.

Αλλά αυτά ο Θεός τα νομοθέτησε για τον κοινό λαό. Ξεχωριστά όμως, σαν να απέδιδε πάλι μια ιδιαίτερη τιμή στα πράγματα των Λευιτών, έλεγε ότι αυτά μπορούν να εξαγοράζονται παντοτινά, και εμπόδιζε να πωλούνται οριστικά: «Διότι αυτή», λέει, «είναι η μερίδα και ο κλήρος τους.» ΠΑΛΛ. Άραγε λοιπόν, ω γενναίε, μέχρι αυτά τα σημεία φτάνει για εμάς ο σκοπός του νόμου, και η βαθύτερη έρευνα δεν θα παραγάγει τίποτα απολύτως από τα αναγκαία; ΚΥΡ. Έπειτα πώς είναι ακόμη πνευματικός ο νόμος; Ή πώς δεν αξίζει να κατανοήσουμε τι τέλος πάντων λέει το ιερό Γράμμα, για ποιον λόγο δηλαδή, δεν μπορούν να εξαγοραστούν όσα βρίσκονται στην πόλη όταν περάσει ένας χρόνος, ενώ όσα είναι έξω και στους αγρούς μπορούν να εξαγοράζονται παντοτινά; Αλλά μπορεί κανείς να δει ότι ο πάνσοφος Θεός δεν δίνει πάρα πολύ μεγάλη σημασία στην ιστορική αφήγηση, παρά μόνο στο βαθμό που θα προχωρούσε για να προβάλει τα πνευματικά, ώστε οι τύποι της αλήθειας να φανερωθούν με πάρα πολλή ακρίβεια. ΠΑΛΛ. Διασάφησε λοιπόν, τι είναι επιτέλους αυτό που λέει ο νόμος; ΚΥΡ. Είναι δυσνόητο, ω Παλλάδιε, το ζήτημα της πώλησης, και έχει πολύ ανηφορική την προσέγγισή του, ακόμη κι αν κάποιος επέλεγε να το εξετάσει μόνο με απλές έννοιες· θα το εξηγήσω όμως, όσο είναι δυνατόν, και όπως έρχεται στο μυαλό μου.