Τὸν ἀγρόν σου οὐ σπερεῖς, καὶ τὴν ἄμπελόν σου οὐ τεμεῖς, καὶ τὰ αὐτόματα ἀναβαίνοντα τοῦ ἀγροῦ σου οὐκ ἐκθερίσεις, καὶ τὴν σταφυλὴν τοῦ ἁγιάσματός σου οὐκ ἐκτρυγήσεις, ἐνιαυτὸς ἀναπαύσεως ἔσται τῇ γῇ, καὶ ἔσται τὰ Σάββατα τῆς γῆς βρώματά σοι, καὶ τῷ παιδί σου, καὶ τῇ παιδίσκῃ σου, καὶ τῷ μισθωτῷ σου, καὶ τῷ παροίκῳ τῷ προσκειμένῳ πρὸς σέ· καὶ τοῖς κτήνεσί σου, καὶ τοῖς θηρίοις τοῖς ἐν τῇ γῇ σου ἔσται πᾶν τὸ γέννημα αὐτοῦ εἰς βρῶσιν. Καὶ ἐξαριθμήσεις σεαυτῷ ἑπτὰ ἀναπαύσεις ἐτῶν, ἑπτὰ ἔτη ἑπτάκις· καὶ ἔσονταί σοι ἑπτὰ ἑβδομάδες ἐτῶν, ἐννέα καὶ τεσσαράκοντα ἔτη. Καὶ διαγγελεῖτε σάλπιγγος φωνῇ ἐν πάσῃ τῇ γῇ ὑμῶν, ἐν τῷ μηνὶ τῷ ἑβδόμῳ τῇ δεκάτῃ τοῦ μηνός. Τῇ ἡμέρᾳ τοῦ ἱλασμοῦ διαγγελεῖτε σάλπιγγι ἐν πάσῃ τῇ γῇ ὑμῶν. Καὶ ἁγιάσετε τὸ ἔτος, τὸν πεντηκοστὸν ἐνιαυτὸν, καὶ διαβοήσετε ἄφεσιν ἐπὶ τῆς γῆς πᾶσι τοῖς κατοικοῦσιν αὐτήν. Ἐνιαυτὸς ἀφέσεως σημασία αὕτη ἔσται ὑμῖν, καὶ ἀπελεύσεται εἷς ἕκαστος εἰς τὴν κτῆσιν αὐτοῦ, καὶ ἕκαστος εἰς τὴν πατριὰν αὐτοῦ ἀπελεύσεται.» Συνίης οὖν ὅπως ἀροῦν τε καὶ σπείρειν, καὶ ἀμπελώνων εἶναι μελεδωνοὺς ἐφίησι μὲν ὁ νόμος, πρὸ τῆς ἑβδόμης; Ἀνεῖσθαί γε μὴν τῆς ἐπὶ τούτοις φροντίδος προστέταχε κατὰ τὴν ἑβδόμην. Ἀνιέμεθα γὰρ σαββατίζοντες ἐν Χριστῷ καὶ τῶν ἐπιγείων ἀποστήσαντες τὴν φροντίδα, καὶ ἀποφοιτῶντες εἰσάπαν τῶν εἰκαίων περισπασμῶν. «
Μετάφραση
Το χωράφι σου δεν θα το σπείρεις και το αμπέλι σου δεν θα το κλαδέψεις, και όσα φυτρώνουν από μόνα τους στο χωράφι σου δεν θα τα θερίσεις, και τα σταφύλια του αγιασμένου σου αμπελιού δεν θα τα τρυγήσεις· έτος αναπαύσεως θα είναι για τη γη. Και όσα παραγάγει η γη κατά την ανάπαυσή της θα αποτελούν τροφή για σένα, και για τον δούλο σου, και για τη δούλη σου, και για τον μισθωτό σου, και για τον ξένο που μένει μαζί σου· και για τα ζώα σου, και για τα άγρια θηρία που βρίσκονται στη γη σου, κάθε γέννημά της θα είναι για τροφή. Και θα μετρήσεις για τον εαυτό σου επτά αναπαύσεις ετών, δηλαδή επτά φορές επτά έτη· και θα είναι για σένα επτά εβδομάδες ετών, σαράντα εννέα έτη. Και θα διαλαλήσετε με ήχο σάλπιγγας σε όλη τη γη σας, τον έβδομο μήνα, τη δέκατη ημέρα του μήνα. Την ημέρα του εξιλασμού θα το διαλαλήσετε με σάλπιγγα σε όλη τη γη σας. Και θα αγιάσετε το έτος, το πεντηκοστό έτος, και θα διακηρύξετε άφεση πάνω στη γη για όλους τους κατοίκους της. Έτος αφέσεως θα είναι αυτό το χαρμόσυνο γεγονός για εσάς, και θα επιστρέψει ο καθένας στην ιδιοκτησία του, και ο καθένας θα επιστρέψει στην οικογένειά του.» Κατανοείς, λοιπόν, πώς ο νόμος επιτρέπει μεν το όργωμα και τη σπορά και τη φροντίδα των αμπελιών πριν από το έβδομο έτος; Έχει προστάξει, όμως, να απαλλάσσονται από τη φροντίδα αυτών κατά το έβδομο έτος. Διότι εμείς αναπαυόμαστε σαββατίζοντας εν Χριστώ και απομακρύνοντας τη φροντίδα των επιγείων, απέχοντας ολοκληρωτικά από τους μάταιους περισπασμούς. «
Περισσότερα
Λεπτομέρειες