Πατερικές αναφορές στο ΛΕΥΙΤΙΚΟΝ 26:27

Διότι κάποια μεν από όσα συμβαίνουν στους ανθρώπους προέρχονται από το αυτεξούσιό μας, ενώ άλλα προέρχονται από τα εξωτερικά επακόλουθα του αυτεξουσίου μας. Γι' αυτό έχει ειπωθεί κάπου προς τον Θεό: «Με τον όσιο θα φανείς όσιος, και με τον διεστραμμένο θα συμπεριφερθείς με εναντίωση». Και στον Νόμο εξάλλου έχει ειπωθεί εκ μέρους Του: «Και εάν πορευθείτε απέναντί μου πλάγια, θα πορευθώ και εγώ απέναντί σας με πλάγιο (αντίθετο) θυμό». Επειδή λοιπόν οι ίδιοι, σαν με μακρύ σκοινί, έλκυσαν επάνω τους τις ανομίες τους, εύλογα και εσύ, ο δίκαιος Κριτής, θα προσθέσεις ανομία πάνω στην ανομία τους, καταλογίζοντάς τους δεύτερη επιπλέον της προηγούμενης.

ΤΙΤΛΟΣ ΙΗ΄. — Περί επιλήψιμου βίου, απειθών και ανυπότακτων πανούργων, και εκείνων που έχουν απορριπτέο ήθος. «Εάν πορεύεστε απέναντί μου με τρόπο πλάγιο, θα πορευθώ και εγώ μαζί σας με πλάγια οργή, και θα σας πατάξω για τις αμαρτίες σας.» «Αυτός που ματαιώνει τα σχέδια των πανούργων, και τα χέρια τους δεν θα κατορθώσουν τίποτα το αληθινό.» «Ο Κύριος θα εξολοθρεύσει όλα τα δόλια χείλη.» «Το στόμα σου πλεόνασε σε κακία, και η γλώσσα σου ύφαινε δόλους.» «Άνδρες αιμοχαρείς και δόλιοι δεν θα ζήσουν ούτε τις μισές τους ημέρες.» «Κύριε, λύτρωσε την ψυχή μου από άδικα χείλη, και από δόλια γλώσσα.» «Από άδικο και δόλιο άνδρα λύτρωσέ με.» «Η διεστραμμένη καρδιά μηχανεύεται κακά· σε κάθε καιρό ένας τέτοιος άνθρωπος προκαλεί ταραχές στην πόλη.»

Γι' αυτό και είναι μεγάλος ο οδυρμός και αφόρητος ο καπνός, όπως έχει προειπωθεί, ο οποίος ήρθε από τον βορρά. για τα οποία, αν κάποιος θελήσει να μιλήσει λεπτομερώς, δεν θα του φτάσει ο χρόνος. Η κατάσταση της χώρας μας τώρα σε τίποτα δεν υστερεί από μια μανιασμένη θάλασσα εν μέσω μεγάλης τρικυμίας και μεγάλης καταιγίδας, μάλλον δε είναι και χειρότερη από μια άγρια θάλασσα· διότι την αγριότητα εκείνης τη διαδέχεται η γαλήνη, ενώ εδώ ο κλύδωνας αυξάνεται καθημερινά και η σφοδρότητά του δεν έχει τέλος, εκτός εάν τυχόν ακούσει το: «μέχρι εδώ θα φτάσεις και δεν θα προχωρήσεις παραπέρα, αλλά πάνω σου θα συντριβούν τα κύματά σου». Στο βιβλίο του Λευιτικού είναι ρητώς γραμμένα τα δεινά που βρήκαν τη χώρα μας, δηλαδή πόλεμοι, ήττες, μάταιες σπορές, η κατανάλωση των κόπων μας από τους εχθρούς, και η δύναμή μας εκμηδενίστηκε, και απομείναμε ελάχιστοι, και αλλότριος λαός πληθύνθηκε στη γη μας. «Συμπεριφερθήκατε απέναντί μου με τρόπο πλάγιο (ανυπότακτο)», λέει ο Θεός, «κι εγώ θα στραφώ εναντίον σας με πλάγιο θυμό». Διότι έτσι έχουν τα πράγματα· επειδή, αν κάποιος που ασθένησε δεν φτάσει σε βαριά κατάσταση (με χολή), ούτε και ο γιατρός επιφέρει τομή με πόνο και καύση.

Για τον λόγο αυτόν και εξαιτίας του πολυαμάρτητου βίου και του αμετανόητου τρόπου μας, παραδοθήκαμε στα έθνη, και μας καταδιώκουν εκείνοι που μας μισούν, και σπέρνουμε «μάταια τους σπόρους μας, και θα καταφάγουν» τους κόπους μας «οι εχθροί μας», και «η δύναμή μας» κατέστη «μάταιη», και απομείναμε λιγοστοί, και ξένος λαός πληθύνθηκε στη γη μας. Διότι για όλα αυτά και τα παρόμοιά τους απείλησε εκ των προτέρων ο Θεός ότι θα τα υποστούν όσοι δεν τηρούν τους θείους Του νόμους: Επειδή, λέει, στραφήκατε εναντίον μου πλάγια, και εγώ θα στραφώ εναντίον σας με πλάγιο θυμό. Διότι έτσι έχουν τα πράγματα· αν δεν αρρωστήσει κάποιος βαριά, είναι φανερό ότι ούτε ο ιατρός προβαίνει σε τομή με πόνο και καύση. Έτσι και εμείς, αν δεν είχαμε πικράνει πολύ τον πανάγαθο ιατρό μας και δεν είχαμε διατεθεί πλάγια απέναντί του, δεν θα διατίθετο και εκείνος πλάγια προς εμάς, πικραίνοντάς μας για τη σωτηρία μας εδώ και δώδεκα χρόνια. Διότι επτά χρόνια η χώρα αυτή κρατήθηκε με ανταρσία και κυβερνήθηκε από τον Ισαάκιο Κομνηνό και πικράθηκε υπέρμετρα. Όταν δε εκείνος απομακρύνθηκε, η χώρα πουλήθηκε από τον Άγγλο διώκτη στους Φράγκους αντί διακοσίων χιλιάδων λιτρών χρυσού, οι οποίοι και την κρατούν δουλικά και τη λεηλατούν για άλλα πέντε χρόνια· και μέχρι πότε, κανείς ανάμεσα στους ανθρώπους δεν γνωρίζει την έκβαση. Το παρόν έτος είναι το 6704, στη 14η ινδικτιώνα, και μήνα Αύγουστο, οπότε και συντάχθηκε, συν Θεώ, ο παρών λόγος.

Και πάλι, ποιος δεν είδε το σκοτάδι του ήλιου τον περασμένο χρόνο, που συνέβη στις δεκατέσσερις του μηνός Σεπτεμβρίου, κατά την οποία ξημερώνει και η ημέρα της Υψώσεως; Και γύρω στην ενάτη ώρα της ημέρας εξαφανίστηκε και πάλι το ηλιακό φως, και μειώθηκαν εντελώς οι ακτίνες του. Και πρώτα μεν έγινε ζοφερός, ενώ ύστερα, για δύο ώρες και πλέον, φαινόταν αιματώδης· το οποίο μάλιστα σημείο προμήνυσε ξεκάθαρα την έλευση διετούς λιμού και πολλαπλών θλίψεων και πλείστων συμφορών και θανάτου. Και για αυτά δεν είναι αίτιος ο Θεός, αλλά η δική μας παρέκκλιση και οι σφαλερές πράξεις και ο διεστραμμένος μας βίος. Διότι, επειδή εμείς πορευόμαστε ενώπιόν Του με πλάγιους τρόπους μέσω πονηρών πράξεων, πορεύεται και Αυτός προς εμάς με πλάγιο θυμό, όπως προαπείλησε· διότι προαπείλησε αυτά που ακούσαμε παραπάνω μέσα από το Λευιτικό. Και πάλι, μέσω άλλου προφήτη απείλησε· και ας προσέξουμε αυτά με τα οποία απείλησε. «Χώρα», λέει, «εάν αμαρτήσει ενώπιόν μου, υποπίπτοντας σε παράπτωμα, θα εκτείνω το χέρι μου» και θα εξαποστείλω σε αυτήν τις τέσσερις σκληρές τιμωρίες μου. Ποιες τέσσερις; Ρομφαία και λιμό και άγρια θηρία και θάνατο· και θα τους τιμωρήσω, και θα καταλήξουν σε αφανισμό. Ρομφαία, δηλαδή, εννοεί τις επιδρομές των βαρβάρων και τους πολέμους και τις ήττες και τις σφαγές, όπως έχει προλεχθεί.

Ώστε η καταστροφή των ανθρώπων δεν οφείλεται στα προδιαγεγραμμένα όρια, αλλά στις δικές τους πράξεις· διότι, αν μεν πράττουν έργα άξια ζωής και πορεύονται ορθά την οδό των θείων θελημάτων, ο όλεθρος φεύγει μακριά τους. Αν όμως, χάνοντας την ευθεία οδό, διατρέχουν πλαγίως τον δρόμο της παρακοής, φτάνουν γρήγορα στον γκρεμό της απώλειας. Διότι αυτό ακριβώς είπε ο Κύριος μέσω του Μωυσή στους υιούς Ισραήλ: «Εάν πορεύεστε», λέγει, «απέναντί μου με τρόπο πλάγιο, θα πορευθώ και εγώ μαζί σας με θυμό πλάγιο και θα σας πατάξω για τις αμαρτίες σας και θα επιφέρω εναντίον σας μάχαιρα που θα εκδικήσει τη διαθήκη, και θα καταφύγετε στις πόλεις σας· και θα εξαποστείλω θάνατο ανάμεσά σας, και θα φάτε τις σάρκες των γιων και των θυγατέρων σας· και θα σας καταναλώσει η επερχόμενη μάχαιρα». Από αυτά λοιπόν είναι φανερό ότι δεν επιφέρει τον όλεθρο στους άθλιους η εκπλήρωση των προκαθορισμένων ορίων, αλλά η παρακοή των θείων προσταγμάτων.