Ὁ δὲ ἀπὸ πενταετοῦς, καὶ ἕως εἰκοσαετοῦς, εἰ μὲν ἄρσεν εἴη, διδράχμων εἴκοσι ποιεῖται κατάθεσιν. Εἰ δέ γε θήλεια, δέκα. Ἐκ πέντε γὰρ, οἶμαι, καὶ μόλις ἐτῶν, ἄρχεταί πως ὁ νοῦς ἀναμύειν ὥσπερ εἰς σύνεσιν, νηπιοπρεπῆ μὲν ἔτι καὶ ἀσθενῆ, πλὴν ἰοῦσαν ὡς ἐπὶ τὸ ἄμεινον, ἐπίδοσιν δὲ τὴν εἰς τὸ ἀείπως εὐσθενὲς τὸ σῶμα ποιεῖται Ἢ οὐ συνιεῖς ὃ λέγω; ΠΑΛΛ. Καὶ μάλα. ΚΥΡ. Συμμεμέτρηται μὲν οὖν ταῖς πνευματικαῖς εὐρωστίαις καὶ ὁ παρ᾽ ἑκάστου καρπός. Κατόπιν δὲ πανταχοῦ τὸ θῆλυ τοῦ ἄρσενος, καὶ ἐν ἡμίσει πολλάκις.
Μετάφραση
Όποιος είναι από πέντε έως είκοσι ετών, αν μεν είναι άρρεν, κάνει κατάθεση είκοσι διδράχμων. Αν πάλι είναι θήλυ, δέκα. Διότι, νομίζω, μόλις από την ηλικία των πέντε ετών αρχίζει κάπως ο νους να διανοίγεται προς τη σύνεση, η οποία είναι μεν ακόμη νηπιώδης και ασθενής, πλην όμως προχωρά προς το καλύτερο, και το σώμα σημειώνει πρόοδο προς τη σταθερή ευρωστία. Ή μήπως δεν καταλαβαίνεις τι λέω; ΠΑΛΛ. Και βέβαια. ΚΥΡ. Επομένως, ο καρπός του καθενός είναι ανάλογος με την πνευματική του ευρωστία. Παντού δε το θήλυ έπεται του άρρενος, και πολλές φορές υπολείπεται στο ήμισυ.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες