Πατερικές αναφορές στο ΛΕΥΙΤΙΚΟΝ 27:6

Όντας δε πηγή και αρχή ημερότητας και φιλανθρωπίας που ξεπερνά κάθε λόγο, δεν αποπέμπει κανέναν από όσους προστρέχουν σε αυτόν με πίστη, αλλά τους δέχεται με ό,τι διαθέτει ο καθένας και αποδέχεται πνευματικές προσφορές, αποποιούμενος παντού ό,τι υπερβαίνει τις δυνάμεις τους. Ο δε σχετικός νόμος διατυπώνεται για εμάς στο Λευιτικό ως εξής: «Και μίλησε ο Κύριος προς τον Μωυσή, λέγοντας: Μίλησε στους υιούς Ισραήλ και πες τους: Άνθρωπος ο οποίος θα κάνει τάμα, αφιερώνοντας την αξία της ψυχής του στον Κύριο, η αξία για άρρεν από είκοσι έως εξήντα ετών, η αξία του θα είναι πενήντα ασημένια δίδραχμα σύμφωνα με το ιερό μέτρο, ενώ για θήλυ η εκτίμηση θα είναι τριάντα δίδραχμα. Εάν δε είναι από πέντε έως είκοσι ετών, η αξία για το άρρεν θα είναι είκοσι δίδραχμα, ενώ για το θήλυ δέκα δίδραχμα».

«Από ηλικίας ενός μηνός έως πέντε ετών, η τιμή για το άρρεν θα είναι πέντε δίδραχμα αργυρίου, και για το θήλυ, τρία δίδραχμα αργυρίου. Εάν δε είναι από εξήντα ετών και άνω, εάν μεν είναι άρρεν, η τιμή του θα είναι δεκαπέντε δίδραχμα αργυρίου· εάν δε είναι θήλυ, δέκα δίδραχμα αργυρίου. Εάν όμως είναι πολύ φτωχός για αυτή την τιμή, θα σταθεί ενώπιον του ιερέα, και ο ιερέας θα τον εκτιμήσει ανάλογα με την οικονομική δυνατότητα εκείνου που έκανε το τάμα· έτσι θα τον εκτιμήσει ο ιερέας.» Διότι προσέρχονταν κάποιοι, αφιερώνοντας τον εαυτό τους στον αγιασμό και ως ανάθημα στον Θεό, και προσφέροντας πρόθυμα την ποσότητα των διδράχμων που είχε οριστεί από τον νόμο. Εάν όμως κάποιος ήταν από τους όχι πολύ εύπορους, δηλαδή από τους πιο ταπεινούς, η εξόφληση δεν γινόταν πλέον κατά τους νόμους. Αλλά με την κρίση του εκάστοτε ιερέα, οριζόταν μια οφειλή που να είναι αντίστοιχη προς τα δικά του μέτρα. Αυτή λοιπόν είναι η πιο προφανής αφήγηση και έννοια του γράμματος· θεωρώ όμως αναγκαίο να υπενθυμίσω σε εκείνους που ασχολούνται με τους ιερούς λόγους με ιδιαίτερη φιλομάθεια, πώς ο Χριστός μιλούσε κάποτε στους Φαρισαίους, και αναφερόταν σαφώς και εναργώς σε αυτήν ακριβώς την εντολή.

Διότι ότι το σκεύος είναι ασθενές, το έχει μαρτυρήσει σαφώς ο θεσπέσιος Παύλος. Υπολείπεται της φυσικής ικανότητας των ανδρών, και σιωπά μέσα στις εκκλησίες. Διότι δεν της έχει εμπιστευθεί το δικαίωμα του λόγου, ούτε βέβαια διαθέτει την ίδια ρώμη για την επίτευξη της αρετής με αυτήν που παρατηρείται στο αρσενικό. Από την ηλικία δε του ενός μηνός, λέει, έως και των πέντε ετών, για μεν το αρσενικό η εκτίμηση είναι πέντε δίδραχμα, ενώ για το θηλυκό τρία. Και όμως, ποια καρποφορία θα μπορούσε να υπάρξει από βρέφη; Επομένως, ο λόγος μάς υπονοεί το αρτιγέννητο εν Χριστώ παιδίον, για το οποίο και ο ιερός Παύλος είπε ότι αρμόζει το γάλα ως τροφή.