Πατερικές αναφορές στο ΛΕΥΙΤΙΚΟΝ 5:1

Ματθαίος 26, 63-65. Είπε κάπου μέσω του Μωυσή ο Θεός των όλων: «εάν μια ψυχή αμαρτήσει και ακούσει φωνή ορκισμού, και αυτός είναι μάρτυρας, είτε επειδή το είδε είτε επειδή το γνωρίζει, εάν δεν το αναγγείλει», λέει, «θα επωμιστεί την αμαρτία». Καταλογιζόταν, λοιπόν, έγκλημα παρανομίας σε κάποιους, εάν δεν απολογούνταν καθόλου, ενώ άκουγαν φωνή ορκισμού. Γι' αυτό ο Καϊάφας ορκίζει πανούργα τον Κύριο, ώστε εάν ήθελε και μετά από αυτό να σιωπά, να τον καταδικάσει ως παραβάτη του νόμου, γνωρίζοντας ότι, εφόσον ορκίστηκε και σιώπησε, θα γινόταν ένοχος για την τιμωρία του νόμου. Εάν όμως έλεγε την αλήθεια, να τον θανατώσουν ως ψευδόχριστο, επειδή ονόμαζε τον εαυτό του Θεό, ενώ δεν είχε τίποτα περισσότερο από τους άλλους ανθρώπους κατά τη σάρκα και κατά το ορώμενο. Γι' αυτό ο Χριστός είπε: «εσύ το είπες», αντί του «το δικό σου στόμα λοιπόν το ομολόγησε». Για να κάνει, όμως, βαρύτερη την καταδίκη τους, εννοώ βέβαια για την απροθυμία τους να πιστέψουν σε αυτόν, τους καθιστά και πάλι φανερή τη δόξα του λέγοντας: «από τώρα θα δείτε τον Υιό του Ανθρώπου να κάθεται εκ δεξιών της δυνάμεως του Θεού».

Διότι δεν υποπίπτουν σε αμαρτία με την ίδια βαρύτητα ενοχής ο ηγέτης και ο λαός, αλλά οπωσδήποτε σε μεγαλύτερη οι ηγέτες. Γι' αυτόν τον λόγο, εξαγνίζονται με πλουσιότερη χάρη. ΠΑΛΛ. Κατανοώ αυτό που λες· διότι το αρσενικό είναι ανώτερο από το άλλο. ΚΥΡ. Θα μπορούσες να δεις στον Χριστό τη διαφορά ως προς τη δόξα· διότι ομολογουμένως είναι άρχοντας και καθοδηγητής των πάντων, ως Θεός και Κύριος. Έλαβε όμως και δεύτερη τάξη, λόγω της ανθρώπινης φύσης, και τέθηκε υπό τον νόμο, ως υποτασσόμενος. ΠΑΛΛ. Πειστικό το νόημα. ΚΥΡ. Προσθέτει δε και άλλους τρόπους μολυσμών, και για τον καθένα πάλι, έχει προαναγγείλει προφητικά τον εξαγνισμό, ως εκπληρούμενο στο πρόσωπο του Χριστού. Είπε δε τα εξής: «Εάν κάποια ψυχή αμαρτήσει, και ακούσει φωνή ορκισμού, και αυτός είναι μάρτυρας ή έχει δει ή γνωρίζει, εάν δεν το αναγγείλει, θα επωμιστεί την αμαρτία».

Το γεγονός δε ότι αυτό δεν είναι δυνατόν να εκτελείται από όλους ανεξαιρέτως τους ανθρώπους επί της γης, το αντιλήφθηκε και ο ίδιος ο νομοθέτης και το επισήμανε με ακρίβεια, χωρίς να διατυπώσει τον νόμο αορίστως για όλους, αλλά προσθέτοντας: «Εάν κάποια ψυχή αμαρτήσει ακουσίως από τον λαό της γης». Και δεύτερον, θεσπίζει νόμο που έχει ως εξής: «Εάν δε κάποια ψυχή ακούσει φωνή ορκισμού, και αυτός είναι μάρτυρας, είτε επειδή το είδε είτε επειδή το γνωρίζει, εάν δεν το αναγγείλει, θα επωμισθεί την αμαρτία». Τι πρέπει λοιπόν να κάνει αυτός, παρά να πάρει στα χέρια του το σφάγιο και να σπεύσει για τους καθαρμούς; Πού αλλού πάλι, παρά στον τόπο όπου σφάζουν τα ολοκαυτώματα; Και τρίτον πάλι: «Ψυχή», λέγει, «η οποία θα αγγίξει οποιοδήποτε ακάθαρτο πράγμα, ή τα θνησιμαία των ακάθαρτων κτηνών, και λάβει από αυτό, και ο ίδιος μιανθεί και αμαρτήσει, ή αγγίξει ακαθαρσία ανθρώπου, από κάθε είδους ακαθαρσία του από την οποία εάν αγγίξει θα μιανθεί, και του διέλαθε της προσοχής, αλλά μετά το αντιλήφθηκε και κατέστη ένοχος». Τι λοιπόν άρμοζε να κάνει και αυτός που μιάνθηκε, παρά να προσέλθει πάλι στον τόπο, και να προσφέρει για την αμαρτία του την οποία διέπραξε ένα θηλυκό από τα πρόβατα, ή αμνάδα ή κατσίκα από τις αίγες, ως θυσία περί αμαρτίας;