Πατερικές αναφορές στο ΛΕΥΙΤΙΚΟΝ 5:11

Ότι, λοιπόν, ο θάνατος του Χριστού δεν έγινε πρόξενος χωρισμού, αλλά ενώσεως με εμάς, το υποδήλωνε πλαγίως το γεγονός ότι θυσιαζόταν μεν το πτηνό, αλλά το κεφάλι του δεν αποκοπτόταν εντελώς από τον σπόνδυλο. Το ότι αγιάζει την Εκκλησία με το δικό Του αίμα, θα μπορούσε να το υποδηλώσει το ότι ραντιζόταν με το αίμα του πτηνού η σκηνή και όσα βρίσκονταν μέσα σε αυτήν. Μία δε τρυγόνα για την αμαρτία, και μία πάλι για ολοκαύτωμα· και μέσα από τα δύο νοείται ο Χριστός, που και πεθαίνει για εμάς, και προσφέρεται ως ολοκαύτωμα σε οσμή ευωδίας προς τον Πατέρα, προσφέροντας μάλιστα τον εαυτό Του ως αντάλλαγμα για τη ζωή όλων. ΠΑΛΛ. Πολύ σωστά μίλησες. ΚΥΡ. Βεβαίως ο νόμος κατεβάζει τον τρόπο της θυσίας και στο πολύ προσιτό· και προστάζει να γίνεται ανάλογα με τις δυνατότητες του καθενός, αποκόπτοντας από παντού τον δισταγμό για τα άριστα, και καθιστώντας αδικαιολόγητη τη ραθυμία για όσους την επιλέγουν. Γράφει δε πάλι τα εξής: «Εάν δε το χέρι του δεν βρίσκει ένα ζεύγος τρυγόνων ή δύο νεοσσούς περιστεριών, τότε θα φέρει ως δώρο του για το αμάρτημά του, το δέκατο ενός οιφί σεμιδάλεως για την αμαρτία. Δεν θα χύσει πάνω σε αυτό λάδι, ούτε θα βάλει πάνω του λιβάνι, διότι είναι περί αμαρτίας. Και θα το φέρει προς τον ιερέα, και αφού ο ιερέας πάρει από αυτό μια γεμάτη χούφτα, θα τοποθετήσει το μνημόσυνό του πάνω στο θυσιαστήριο των ολοκαυτωμάτων του Κυρίου· είναι αμαρτία».

«Και θα κάνει εξιλέωση για αυτόν ο ιερέας, για την αμαρτία του, την οποία διέπραξε ως προς ένα από αυτά, και θα του συγχωρεθεί. Το δε υπόλοιπο θα ανήκει στον ιερέα, όπως η θυσία του σιμιγδαλιού.» Αλλά σε αυτά, ο τρόπος της θυσίας δεν μας υποδεικνύει πλέον τον Χριστό, αλλά τη ζωή εκείνου που την προσφέρει, και την προσέγγιση στον Χριστό, και την αφιέρωση στον Θεό. Διότι προσφέρεται σιμιγδάλι, η πρώτη ύλη του άρτου. Ο άρτος είναι τύπος της ζωής· όμως λέει ότι δεν πρέπει ούτε με λιβάνι να πασπαλίζεται, ούτε με λάδι να αναμειγνύεται, προαναγγέλλοντας με ακρίβεια τη σοφή και αναγκαία αιτία για αυτό: επειδή πρόκειται για θυσία περί αμαρτίας, από την οποία πρέπει πάντοτε και οπωσδήποτε να απουσιάζει τελείως το ιλαρό, όπως αυτό νοείται με το λάδι, καθώς και το ευώδες, όπως συμβολίζεται με το λιβάνι. Διότι είναι αναντίρρητο ότι η αμαρτία που υπάρχει μέσα μας είναι πράγματι κάτι το σκυθρωπό και άοσμο. Η αρετή, αντίθετα, θα πλουτίσει από μόνη της, έχοντας πάντοτε την ιλαρότητα, μέσω της ελπίδας στον Θεό η οποία έχει πολλή ευωδία, δηλαδή σε μια νοητή ευφορία. Τύπος, επομένως, της ζωής που δεν έχει ιλαρότητα και στερείται ευωδίας, είναι το σιμιγδάλι χωρίς λιβάνι και λάδι. Όμως, εν Χριστώ και αυτή θα μεταστραφεί προς το ιλαρό. Δέχεται δε και το ευώδες μέσω της πίστεως, και προσφέρεται στον Θεό δια μέσου Αυτού, ο οποίος καθαρίζει τους μολυσμένους και αποπλύνει νοητώς εκείνους που έχουν παγιδευτεί στην ακαθαρσία. «

Αλλά, για να μην εξετάζουμε τα πράγματα ένα προς ένα και τρομάξουμε το μάτι της ψυχής, όπως συμβαίνει με τη συνεχή επαφή και θέαση νεκρών, ας αφήσουμε εκείνους νεκρούς δίπλα στο νερό του γράμματος του Νόμου. Εμείς όμως ας ψάλουμε τον επινίκιο ύμνο στον φιλάνθρωπο Θεό και, αφού τραφούμε με την αληθινά ουράνια τροφή και ποτιστούμε με το νάμα από την αληθινή πέτρα, ας έλθουμε στο όρος του Θεού, το Χωρήβ, δηλαδή στην υψηλή διδασκαλία του Ευαγγελίου, ώστε να τείνουμε την εσωτερική μας ακοή στη φωνή των θείων σαλπίγγων, στα λόγια του μακαρίου Λουκά, ο οποίος σαν από τα άγια άδυτα της μυσταγωγίας του Πνεύματος βροντοφωνάζει: «Και όταν συμπληρώθηκαν οι ημέρες του καθαρισμού τους, ανέβασαν οι γονείς το παιδίον Ιησού για να το παραστήσουν στον Κύριο, καθώς είναι γραμμένο στον νόμο του Κυρίου, ότι κάθε αρσενικό που διανοίγει μήτρα, θα ονομαστεί άγιο για τον Κύριο· και για να προσφέρουν θυσία σύμφωνα με όσα έχουν ειπωθεί στον νόμο του Κυρίου, ένα ζευγάρι τρυγόνια ή δύο νεοσσούς περιστεριών. Και ιδού, υπήρχε κάποιος άνθρωπος στην Ιερουσαλήμ, ονόματι Συμεών, και ο άνθρωπος αυτός ήταν δίκαιος και ευλαβής, ο οποίος περίμενε την παράκληση του Ισραήλ· και Πνεύμα Άγιο ήταν επάνω του, και του είχε αποκαλυφθεί από το Πνεύμα το Άγιο, ότι δεν θα δει θάνατο, προτού δει τον Χριστό του Κυρίου εν σαρκί, και ήλθε υπό την καθοδήγηση του Πνεύματος στο ιερό». Τι σημαίνει άραγε το: «περιμένοντας την παράκληση του Ισραήλ»;

Σε μένα δε φαίνεται ότι εδώ «ρήματα» (λόγια) ονομάζονται τα πράγματα (τα γεγονότα)· ώστε το λεγόμενο να είναι το εξής: «η δε Μαριάμ διατηρούσε μέσα της όλα αυτά τα ρήματα», δηλαδή αυτά τα γεγονότα, τα οποία τώρα εγώ λέγω και θεωρώ ότι είναι ρήματα· διότι το πράγμα, όταν ειπωθεί, γίνεται ρήμα (λόγος). Επέστρεψαν δε οι ποιμένες ευχαριστώντας τον Θεό για όλα· διότι δεν ήταν φθονεροί, όπως οι Ιουδαίοι. «Και όταν συμπληρώθηκαν οκτώ ημέρες για να περιτμηθεί, ονομάστηκε Ιησούς, το όνομα που δόθηκε από τον άγγελο πριν συλληφθεί στην κοιλιά. Και όταν συμπληρώθηκαν οι ημέρες του καθαρισμού τους σύμφωνα με τον νόμο του Μωυσή, τον ανέβασαν στα Ιεροσόλυμα, για να τον παραστήσουν στον Κύριο· όπως είναι γραμμένο στον νόμο του Κυρίου, ότι Κάθε αρσενικό που διανοίγει μήτρα, θα ονομαστεί άγιο για τον Κύριο, και για να προσφέρουν θυσία σύμφωνα με το ειπωμένο στον νόμο του Κυρίου, ένα ζευγάρι τρυγόνια ή δύο νεοσσούς περιστεριών.» Επειδή ο νόμος έδωσε εντολές, όσοι τις παρέβαιναν βρίσκονταν υπό κατάρα. Ο Κύριος, λοιπόν, περιτέμνεται, ώστε, εκπληρώνοντας τον νόμο και σε αυτό και μην παραλείποντας τίποτα από όσα εκείνος έχει προστάξει, να μας απαλλάξει από την κατάρα· ας ντραπούν δε από αυτό εκείνοι που λένε ότι σαρκώθηκε κατά φαντασίαν (φαινομενικά). Διότι πώς περιτμήθηκε, εάν σαρκώθηκε κατά φαντασίαν;