Καὶ ἐξιλάσεται περὶ αὐτοῦ ὁ ἱερεὺς, περὶ τῆς ἁμαρτίας αὐτοῦ, ἧς ἥμαρτεν ἀφ᾽ ἑνὸς τούτων, καὶ ἀφεθήσεται αὐτῷ. Τὸ δὲ καταλειφθὲν ἔσται τῷ ἱερεῖ, ὡς θυσία τῆς σεμιδάλεως.» Ἀλλ᾽ ἔν γε δὴ τούτοις, περὶ Χριστοῦ μὲν οὐκέτι, τὴν δὲ τοῦ προσάγοντος ζωὴν, καὶ τὴν ἐν Χριστῷ πρόσοδον, καὶ τὴν εἰς Θεὸν ἀφιέρωσιν, ὁ τῆς θυσίας ἡμῖν ὑποφαίνει τρόπος. Προσφέρεται μὲν γὰρ σεμίδαλις ἄρτου γένεσις. Ζωῆς δὲ τύπος, ὁ ἄρτος· ἀλλ᾽ οὔτε λιβάνῳ καταπάττεσθαι δεῖν αὐτὴν, οὔτε μὴν ἐλαίῳ δεδεῦσθαι λέγει, σοφήν τε καὶ ἀναγκαίαν τοῦ τοιοῦδε τὴν ἀφορμὴν εὖ μάλα προαναφωνῶν, ὅτι περὶ ἁμαρτίας ἐστὶν, ἧς ἂν εἴη πάντη τε καὶ πάντως ἀπωτάτω τὸ ἱλαρὸν, ὡς ἐν ἐλαίῳ νοούμενον, καὶ μέν τοι τὸ εὐῶδες, ὡς ἐν λιβάνῳ τυχόν· εἴη δ᾽ ἂν οὐκ ἀμφίλογον, ὅτι χρῆμα στυγνὸν καὶ ἄοσμον ἀληθῶς, ἡ ἐν ἡμῖν ἁμαρτία. Καταπλουτήσει δὲ ἐφ᾽ ἑαυτῇ, τῆς ἀρετῆς ἀεί πως τὸ ἱλαρὸν, δι᾽ ἐλπίδος τῆς εἰς Θεὸν πολὺ τὸ εὐῶδες ἐχούσης, ὡς ἐν πιότητι δηλονότι τῇ νοητῇ. Τύπος οὖν ἄρα ζωῆς, τῆς μὴ ἐχούσης τὸ ἱλαρὸν καὶ εὐωδίας ἐρήμης, ἡ λιβάνου δίχα καὶ ἐλαίου σεμίδαλις, ἀλλ᾽ ἐν Χριστῷ καὶ αὐτὴ μεταστήσεται πρὸς τὸ ἱλαρόν. Δέχεται δὲ καὶ τὸ εὐῶδες ἐν πίστει, καὶ προσφέρεται τῷ Θεῷ δι᾽ αὐτοῦ, τοῦ διασμήχοντος τοὺς μεμολυσμένους, καὶ ἀπονίζοντος νοητῶς τοὺς ἐναλόντας ἀκαθαρσίᾳ. «
Μετάφραση
«Και θα κάνει εξιλέωση για αυτόν ο ιερέας, για την αμαρτία του, την οποία διέπραξε ως προς ένα από αυτά, και θα του συγχωρεθεί. Το δε υπόλοιπο θα ανήκει στον ιερέα, όπως η θυσία του σιμιγδαλιού.» Αλλά σε αυτά, ο τρόπος της θυσίας δεν μας υποδεικνύει πλέον τον Χριστό, αλλά τη ζωή εκείνου που την προσφέρει, και την προσέγγιση στον Χριστό, και την αφιέρωση στον Θεό. Διότι προσφέρεται σιμιγδάλι, η πρώτη ύλη του άρτου. Ο άρτος είναι τύπος της ζωής· όμως λέει ότι δεν πρέπει ούτε με λιβάνι να πασπαλίζεται, ούτε με λάδι να αναμειγνύεται, προαναγγέλλοντας με ακρίβεια τη σοφή και αναγκαία αιτία για αυτό: επειδή πρόκειται για θυσία περί αμαρτίας, από την οποία πρέπει πάντοτε και οπωσδήποτε να απουσιάζει τελείως το ιλαρό, όπως αυτό νοείται με το λάδι, καθώς και το ευώδες, όπως συμβολίζεται με το λιβάνι. Διότι είναι αναντίρρητο ότι η αμαρτία που υπάρχει μέσα μας είναι πράγματι κάτι το σκυθρωπό και άοσμο. Η αρετή, αντίθετα, θα πλουτίσει από μόνη της, έχοντας πάντοτε την ιλαρότητα, μέσω της ελπίδας στον Θεό η οποία έχει πολλή ευωδία, δηλαδή σε μια νοητή ευφορία. Τύπος, επομένως, της ζωής που δεν έχει ιλαρότητα και στερείται ευωδίας, είναι το σιμιγδάλι χωρίς λιβάνι και λάδι. Όμως, εν Χριστώ και αυτή θα μεταστραφεί προς το ιλαρό. Δέχεται δε και το ευώδες μέσω της πίστεως, και προσφέρεται στον Θεό δια μέσου Αυτού, ο οποίος καθαρίζει τους μολυσμένους και αποπλύνει νοητώς εκείνους που έχουν παγιδευτεί στην ακαθαρσία. «
Περισσότερα
Λεπτομέρειες