Πατερικές αναφορές στο ΛΕΥΙΤΙΚΟΝ 5:18

Μόνο και μόνο εξαιτίας αυτού να δέχεται αμέσως την απειλή ότι δεν θα εισέλθει στη γη της επαγγελίας, η οποία αποτελούσε τότε το αποκορύφωμα των υποσχέσεων προς τους Ιουδαίους· όταν τον βλέπω να παρακαλεί και να μη συγχωρείται· όταν τον βλέπω να μην αξιώνεται καμίας συγγνώμης, παρά τα τόσα κατορθώματά του, εξαιτίας εκείνου του σύντομου λόγου, πράγματι βλέπω την αποτομία του Θεού, σύμφωνα με τον Απόστολο, και όντως πείθομαι ότι είναι αληθινό το εξής: «Εάν ο δίκαιος με δυσκολία σώζεται, ο ασεβής και ο αμαρτωλός πού θα φανεί;». Και προς τι τα λέω αυτά; Όταν ακούω εκείνη τη φοβερή απόφαση του Θεού, την οποία εκφέρει ακόμη και εναντίον εκείνου που από άγνοια παρέβη μία μόνο εντολή, αδυνατώ να βρω τον τρόπο να φοβηθώ επάξια το μέγεθος της οργής Του. Διότι είναι γεγραμμένο: «Και εάν μία ψυχή αμαρτήσει και παραβεί μία από όλες τις εντολές του Κυρίου, κάνοντας κάτι που δεν πρέπει να γίνεται, και δεν το εγνώριζε, και σφάλει, και επωμιστεί την αμαρτία, θα προσφέρει προς τον ιερέα για το σφάλμα της ένα άμωμο κριάρι από τα πρόβατα, αξίας αργυρίου».

Και θα κάνει εξιλέωση για αυτόν ο ιερέας, για την άγνοιά του, για την οποία αμάρτησε χωρίς ο ίδιος να το γνωρίζει, και θα του συγχωρεθεί. Διότι διέπραξε παράπτωμα ενώπιον του Κυρίου. Εάν δε για τα αμαρτήματα που γίνονται από άγνοια είναι τόσο αναπόφευκτη η κρίση, και για την κάθαρση είναι αναγκαία η θυσία, την οποία μαρτυρείται ότι προσέφερε και ο δίκαιος Ιώβ υπέρ των υιών του, τι θα μπορούσε να πει κανείς για εκείνους που αμαρτάνουν εν γνώσει τους, ή για όσους εφησυχάζουν με αυτούς; Και για να μη φανεί ότι υπολογίζουμε την οργή εναντίον τους βασιζόμενοι μόνο σε εύλογους στοχασμούς, είναι αναγκαίο να μνημονεύσουμε πάλι την ίδια τη θεόπνευστη Γραφή, η οποία είναι αρκετή προς το παρόν για να παραστήσει την καταδίκη τέτοιων ανθρώπων μέσα από μία μόνο ιστορία. «Και οι υιοί», λέει, «του Ηλεί του ιερέα, ήταν υιοί διεφθαρμένοι». Ενώ δε αυτοί ήταν τέτοιοι, επειδή ο πατέρας τους δεν τους τιμώρησε με μεγαλύτερη σφοδρότητα, προκάλεσε τέτοια οργή παρά τη μακροθυμία του Θεού, ώστε, όταν επιτέθηκαν οι αλλόφυλοι, οι μεν υιοί του θανατώθηκαν από εκείνους κατά τον πόλεμο μέσα σε μία ημέρα, όλος δε ο λαός ηττήθηκε και έπεσαν αρκετοί από αυτούς, και συνέβησαν σχετικά με την κιβωτό της αγίας διαθήκης του Θεού πράγματα που ποτέ προηγουμένως δεν είχαν ακουστεί· ώστε αυτήν, την οποία ούτε στους Ισραηλίτες ούτε καν σε όλους τους ιερείς ήταν θεμιτό να αγγίζουν πάντοτε, ούτε τη δεχόταν ο οποιοσδήποτε τυχαίος τόπος, να μεταφέρεται από χέρια ασεβών από το ένα μέρος στο άλλο, και αντί για τα Άγια, να εναποτίθεται σε ναούς ειδώλων.

Ο ίδιος δε νόμος ίσχυε και για τον άνθρωπο (την ψυχή), ο οποίος αν ορκιστεί «εκφέροντας με τα χείλη του να κάνει κακό ή να κάνει καλό, σύμφωνα με όλα όσα μπορεί να ξεστομίσει ο άνθρωπος με όρκο και του διαφύγουν της προσοχής, και έπειτα το αντιληφθεί και αμαρτήσει σε ένα από αυτά, και εξομολογηθεί την αμαρτία που διέπραξε», και αυτός λοιπόν, λέει, παίρνοντας το ίδιο ιερείο, ας σπεύσει στον τόπο (της λατρείας), και «θα τον εξιλεώσει ο ιερέας για την αμαρτία του, και θα του συγχωρεθεί η αμαρτία». Και ένας άλλος νόμος, πέρα από τους προαναφερθέντες, ορίζει κάπως έτσι: «κάθε ψυχή, στην οποία από λήθη θα διαφύγει κάτι, και αμαρτήσει ακούσια απέναντι στα άγια του Κυρίου, θα προσφέρει στον Κύριο ένα κριάρι για το παράπτωμά της». Θα το φέρει δε πάλι στον αρχιερέα, δηλαδή στον επιλεγμένο τόπο. Και προσθέτει σε αυτούς και έναν έκτο νόμο, λέγοντας: «εάν κάποια ψυχή αμαρτήσει και πράξει αντίθετα προς μία από όλες τις εντολές που δεν πρέπει να παραβιάζονται, και δεν το γνώριζε, αλλά διέπραξε παράπτωμα, και επωμισθεί την αμαρτία της, θα φέρει πάλι ένα κριάρι στον αρχιερέα, και ο ιερέας θα τον εξιλεώσει για την άγνοιά του, επειδή ενέργησε από άγνοια χωρίς να το γνωρίζει, και θα του συγχωρεθεί».