Πατερικές αναφορές στο ΛΕΥΙΤΙΚΟΝ 5:2

«Εκείνη η ψυχή, εάν αγγίξει οποιοδήποτε ακάθαρτο πράγμα, είτε πτώμα ζώου, είτε θηριάλωτο ακάθαρτο, είτε πτώματα ακάθαρτων βδελυγμάτων, είτε πτώματα ακάθαρτων κτηνών, ή εάν αγγίξει ανθρώπινη ακαθαρσία, από κάθε είδους ακαθαρσία του, με την οποία αγγίζοντας θα μιανθεί, και του διέφυγε της προσοχής, αλλά μετά το μάθει, και αμαρτήσει, η άνομη ψυχή, που προφέρει με τα χείλη της βιαστικά είτε για να κάνει κακό είτε για να κάνει καλό, σύμφωνα με όλα όσα θα μπορούσε να προφέρει ένας άνθρωπος με όρκο, και δεν το πρόσεξε, και έπειτα το αντιληφθεί και έχει αμαρτήσει σε ένα από αυτά. Και θα εξομολογηθεί την αμαρτία για την οποία έφταιξε. Και θα προσφέρει για το σφάλμα του στον Κύριο, για την αμαρτία που διέπραξε, ένα θηλυκό από τα πρόβατα, αμνάδα ή κατσίκα περί αμαρτίας, και ο ιερέας θα κάνει εξιλέωση για αυτόν για την αμαρτία του που διέπραξε, και θα του συγχωρεθεί η αμαρτία.» Παρατήρησε, λοιπόν, ότι αυτόν που ακούει τη φωνή του όρκου και περιφρονεί εντελώς το γεγονός, καθώς και εκείνον που είναι ένοχος για άλλους μολυσμούς, και επιπλέον, αυτόν που έχει καταδικαστεί για ψευδορκία, τους κατατάσσει στο ίδιο ακριβώς και απαράλλακτο επίπεδο αμαρτήματος. Διότι αποτελεί πραγματικά τρομερό μολυσμό, και ανέρχεται ίσως στο έσχατο σημείο των κακών, η περιφρόνηση προς τον Θεό, και είναι παράπτωμα στενά συγγενικό και αδελφό με τις σαρκικές ακαθαρσίες· ή μήπως δεν πρέπει να θεωρήσουμε ισάξιες την καταραμένη ψευδορκία και την περιφρόνηση του όρκου; ΠΑΛΛ.

Το γεγονός δε ότι αυτό δεν είναι δυνατόν να εκτελείται από όλους ανεξαιρέτως τους ανθρώπους επί της γης, το αντιλήφθηκε και ο ίδιος ο νομοθέτης και το επισήμανε με ακρίβεια, χωρίς να διατυπώσει τον νόμο αορίστως για όλους, αλλά προσθέτοντας: «Εάν κάποια ψυχή αμαρτήσει ακουσίως από τον λαό της γης». Και δεύτερον, θεσπίζει νόμο που έχει ως εξής: «Εάν δε κάποια ψυχή ακούσει φωνή ορκισμού, και αυτός είναι μάρτυρας, είτε επειδή το είδε είτε επειδή το γνωρίζει, εάν δεν το αναγγείλει, θα επωμισθεί την αμαρτία». Τι πρέπει λοιπόν να κάνει αυτός, παρά να πάρει στα χέρια του το σφάγιο και να σπεύσει για τους καθαρμούς; Πού αλλού πάλι, παρά στον τόπο όπου σφάζουν τα ολοκαυτώματα; Και τρίτον πάλι: «Ψυχή», λέγει, «η οποία θα αγγίξει οποιοδήποτε ακάθαρτο πράγμα, ή τα θνησιμαία των ακάθαρτων κτηνών, και λάβει από αυτό, και ο ίδιος μιανθεί και αμαρτήσει, ή αγγίξει ακαθαρσία ανθρώπου, από κάθε είδους ακαθαρσία του από την οποία εάν αγγίξει θα μιανθεί, και του διέλαθε της προσοχής, αλλά μετά το αντιλήφθηκε και κατέστη ένοχος». Τι λοιπόν άρμοζε να κάνει και αυτός που μιάνθηκε, παρά να προσέλθει πάλι στον τόπο, και να προσφέρει για την αμαρτία του την οποία διέπραξε ένα θηλυκό από τα πρόβατα, ή αμνάδα ή κατσίκα από τις αίγες, ως θυσία περί αμαρτίας;