Πατερικές αναφορές στο ΛΕΥΙΤΙΚΟΝ 5:22

«Διότι», λέγει, «εάν κάνεις ένα τάμα στον Κύριο, μην καθυστερήσεις να το εκπληρώσεις· είναι προτιμότερο να μην τάξεις, παρά να τάξεις και να μην εκπληρώσεις». Ψάλλει δε κάπου και ο θεσπέσιος Δαβίδ: «Τάξτε και αποδώστε στον Κύριο τον Θεό σας». Τιμωρούνταν άλλωστε και τα παιδιά του Ηλεί, επειδή έκλεβαν κρυφά ορισμένα από τα ιερά πράγματα και σφετερίζονταν τα του Θεού. Ποια λοιπόν θα μπορούσε να είναι η άφεση και γι' αυτό το σφάλμα; Ή πώς θα μπορούσε κάποιος να ελευθερώσει το πόδι του από την ενοχή και να απαλλαγεί; Πρώτον μεν, εάν έκανε την αποζημίωση μεγαλύτερη από εκείνα που είχαν αφαιρεθεί· διότι θα προσθέσει το ένα πέμπτο, λέγει, και έπειτα θα προσφέρει ως θυσία έναν κριό που έχει αγοράσει. Αυτό το πράγμα θα μπορούσε να αποτελεί τύπο του Χριστού, τον οποίο οι άρχοντες των Ιουδαίων εξαγόρασαν κατά κάποιον τρόπο με τριάντα δηνάρια, τα οποία κατέβαλαν στον προδότη μαθητή. Επομένως, δια του Χριστού παρέχεται η άφεση και για τα σφάλματα έναντι του Θεού. Το ότι δε ο Ίδιος θα μπορούσε να απαλλάξει και από τα αδικήματα εις βάρος των ανθρώπων, είναι εύκολο να το κατανοήσουν όσοι έχουν διαβάσει τον αμέσως επόμενο και παρακείμενο νόμο. Αυτός έχει ως εξής: «Και μίλησε ο Κύριος προς τον Μωυσή, λέγοντας: Εάν κάποια ψυχή αμαρτήσει και περιφρονήσει εντελώς τις εντολές του Κυρίου, και πει ψέματα στον πλησίον της σχετικά με κάτι που της εμπιστεύτηκαν, ή σχετικά με κάποια συνεργασία, ή με αρπαγή, ή εάν αδίκησε σε κάτι τον πλησίον, ή βρήκε κάτι που είχε χαθεί και πει ψέματα γι' αυτό, και ορκιστεί άδικα για οποιοδήποτε από όλα αυτά που μπορεί να κάνει ο άνθρωπος ώστε να αμαρτήσει με αυτά».

Ήδη δε ως έβδομο αναφέρει: «εάν μία ψυχή αμαρτήσει, και παραβλέψει με περιφρόνηση τις εντολές του Κυρίου, και πει ψέματα στον πλησίον του σχετικά με κάποια παρακαταθήκη, ή σχετικά με κάποια συναλλαγή ή αρπαγή, ή αν αδίκησε σε κάτι τον πλησίον του, ή βρήκε κάτι που είχε χαθεί, και πει ψέματα για αυτό, και ορκιστεί ψευδώς για οποιοδήποτε από όλα όσα μπορεί να πράξει ο άνθρωπος ώστε να αμαρτήσει σε αυτά, και όταν πια αμαρτήσει και σφάλει, τότε θα αποδώσει το άρπαγμα που άρπαξε, ή το αδίκημα που διέπραξε, ή την παρακαταθήκη που του εμπιστεύτηκαν, ή το χαμένο αντικείμενο που βρήκε, ή οτιδήποτε για το οποίο ορκίστηκε ψευδώς, και θα αποτίσει το ίδιο το κεφάλαιο και το ένα πέμπτο επιπλέον». Έπρεπε δε, μετά την εξομολόγηση του αμαρτήματος και μετά την απότιση, να σπεύσει πάλι, αναβάλλοντας κάθε τι άλλο, στον τόπο «που θα εκλέξει Κύριος ο Θεός», και να προσφέρει για το σφάλμα του ένα άμωμο κριάρι, «και ο ιερέας θα τελέσει εξιλέωση για αυτόν ενώπιον του Κυρίου, και θα του συγχωρεθεί».