Ζύμη γὰρ αὕτη, βεβηλοῦσα τὰ ἱερά. Τὸ δὲ εἰς δόξαν Θεοῦ πραττόμενον, ἐγκλημάτων ἀνθρωπαρεσκείας ἀπηλλάχθαι πρέπει· εἴη γὰρ ἂν οὕτως ἄζυμον ἀληθῶς καὶ ἱερὸν τὸ θύμα. Μερὶς δὲ καὶ βρῶσις τοῖς ἱερεῦσι, τὸ κατάλοιπον τῆς θυσίας. Ἐσθίεται πᾶν ἀρσενικὸν ἐν τόπῳ ἁγίῳ· τοῦ μὲν ἐν ἁγίῳ τόπῳ πρὸς τῶν ἱερέων δαπανᾶσθαι τὰ ἱερὰ, τοῖς μυστικωτέροις ἡμῶν λόγοις τηροῦντος τὸ σέβας· τοῦ δὲ πᾶν ἄρσεν ἐσθίειν, ὑποδηλοῦντος ἀστείως ὡς ἀκαλλές τι χρῆμα καὶ ἀνόσιον ἀληθῶς ὁ μαλακισμὸς τοῖς ἐξειλεγμένοις παρὰ Θεοῦ. Ἀνίερον γὰρ ἀποτελεῖ, καὶ εὐλογίας ἐξίστησι τῆς πνευματικῆς, καὶ ἀμέτοχον ἀποφαίνει τῶν παρὰ Θεοῦ τοῖς ἁγίοις ἐκνενεμημένων ἀγαθῶν. Ἐμαλακίσθη δὲ καὶ Ἰούδας, ἀπονεύσας εἰς αἰσχροκέρδειαν· ἐξ ἀνάνδρου δὲ τοῦτο καὶ ἀγεννοῦς λογισμοῦ· ταύτῃτοι καὶ ἄγευστος τῶν παρὰ Θεοῦ μεμένηκεν ἀγαθῶν, καὶ ἀμέτοχος παντελῶς τῶν τοῖς ἁγίοις δεδωρημένων. ΠΑΛΛ. Ὧδε ἔχει. ΚΥΡ. Καὶ θυσίας μὲν τῆς ἐξ ἀγέλης, οὗτος ὁ νόμος· τρόπῳ γε μὴν ἑτέρῳ, τὴν ἐξ ἱεροῦ προσάγεσθαι γένους προστέταχε λέγων· «Τοῦτο τὸ δῶρον Ἀαρὼν καὶ τῶν υἱῶν αὐτοῦ, ὃ προσοίσουσι Κυρίῳ ἐν τῇ ἡμέρᾳ ᾗ ἂν χρίσῃς αὐτὸν, τὸ δέκατον τοῦ οἰφὶ σεμιδάλεως εἰς θυσίαν διαπαντὸς, τὸ ἥμισυ αὐτῆς τοπρωῒ, καὶ τὸ ἥμισυ αὐτῆς τὸ δειλινόν. Ἐπὶ τηγάνου ἐν ἐλαίῳ ποιηθήσεται· πεφυραμένην οἴσει αὐτὴν, ἑλικτὰ, θυσίαν ἐκ κλασμάτων, θυσίαν εἰς ὀσμὴν εὐωδίας Κυρίῳ.
Μετάφραση
Διότι αυτό αποτελεί ζύμη, η οποία βεβηλώνει τα ιερά. Εκείνο όμως που πράττεται προς δόξαν Θεού πρέπει να είναι απαλλαγμένο από τις κατηγορίες της ανθρωπαρέσκειας· διότι έτσι το θύμα θα είναι αληθινά άζυμο και ιερό. Το δε υπόλοιπο της θυσίας είναι μερίδιο και τροφή για τους ιερείς. Κάθε αρσενικό θα το τρώει σε άγιο τόπο· αφενός, το να καταναλώνονται τα ιερά από τους ιερείς σε άγιο τόπο διαφυλάσσει τον σεβασμό προς τα πιο μυστικά μας δόγματα, αφετέρου το να τρώει κάθε αρσενικό υποδηλώνει με κομψό τρόπο ότι η μαλθακότητα είναι πράγματι κάτι άσχημο και ανόσιο για εκείνους που έχουν εκλεγεί από τον Θεό. Διότι καθιστά τον άνθρωπο ανίερο, τον στερεί από την πνευματική ευλογία και τον κάνει αμέτοχο των αγαθών που έχουν διανεμηθεί από τον Θεό στους αγίους. Μαλθακός έγινε και ο Ιούδας, ο οποίος έκλινε προς την αισχροκέρδεια· και αυτό προήλθε από άνανδρο και ευτελή λογισμό. Γι' αυτόν τον λόγο παρέμεινε και χωρίς να γευθεί τα αγαθά του Θεού, και εντελώς αμέτοχος εκείνων που δωρήθηκαν στους αγίους. ΠΑΛΛ. Έτσι έχουν τα πράγματα. ΚΥΡ. Και για την θυσία από την αγέλη, αυτός είναι ο νόμος. Με διαφορετικό, όμως, τρόπο πρόσταξε να προσφέρεται η θυσία από το ιερατικό γένος, λέγοντας: «Αυτό είναι το δώρο του Ααρών και των υιών του, το οποίο θα προσφέρουν στον Κύριο την ημέρα που θα τον χρίσεις: το δέκατο του οϊφί από σεμίδαλι ως παντοτινή θυσία, το μισό το πρωί και το μισό το δειλινό. Σε τηγάνι με λάδι θα παρασκευαστεί· θα την προσφέρει ζυμωμένη, ελικτά, θυσία από κλάσματα, θυσία ως οσμή ευωδίας στον Κύριο».
Περισσότερα
Λεπτομέρειες