Πατερικές αναφορές στο ΛΕΥΙΤΙΚΟΝ 6:16

2 πατερικά χωρίαΌλες οι κατηγορίες γνησιότητας

καὶ πᾶσα θυσία ἱερέως ὁλόκαυτος ἔσται καὶ οὐ βρωθήσεται.

Ανάγνωση ολόκληρου κεφαλαίου

Πατερικά χωρία

1–2 από 2

Κύριλλος Ἀλεξανδρείας Περὶ τῆς ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ προσκυνήσεως καὶ λατρείας
Ὁ ἱερεὺς ὁ χριστὸς ὁ ἀντ᾽ αὐτοῦ ἐκ τῶν υἱῶν αὐτοῦ, ποιήσει αὐτήν· νόμος αἰώνιος, ἅπαν ἐπιτελεσθήσεται· καὶ πᾶσα θυσία ἱερέως ὁλόκαυτος ἔσται, καὶ οὐ βρωθήσεται.» Ἄθρει δὴ οὖν, ὦ Παλλάδιε, τοῦ νόμου τὸ ἀκριβὲς, καὶ τὸ ἄγαν ἰσχνὸν εἰς ἀσφάλειαν ἱεροπρεπῆ. Ἐπειδὴ γὰρ τὰς τῶν ἀγελαίων θυσίας οὐχ ὁλοκαυτοῦσθαι δεῖν προστέταχεν, ἅτε δὴ μὴ εἰσάπαν ἁγίαν ἐχόντων ζωὴν, μεμερισμένην δὲ ὥσπερ Θεῷ καὶ κόσμῳ, διιστὰς εἰκότως, καὶ ἐν μοίρᾳ τιθεὶς τῇ ὑπερκειμένῃ τοὺς ἐξειλεγμένους εἰς ἱερουργίαν, ὁλόκαυτον τὴν ὑπὲρ αὐτῶν ποιεῖσθαι δεῖν ἔφη θυσίαν, τὴν προσαγομένην σεμίδαλιν καταθυμιῶντας Θεῷ πρωῒ καὶ τὸ δειλινὸν, τοῦτ᾽ ἔστι, διὰ πάσης ἡμέρας καὶ ἐν παντὶ καιρῷ. Ἅγιος γὰρ ἀεί πώς ἐστι καὶ ἀκατάληκτον ἔχων τὴν εὐωδίαν, δῆλον δὲ ὅτι τὴν πνευματικὴν, ὁ ἐξειλεγμένος, οὐ μεμερισμένος Θεῷ τε καὶ κόσμῳ, κατά τινας, εὐπαρέδρως δὲ καὶ ἀπερισπάστως, καὶ ὅλος ἐξ ὅλου προσκείμενος τῷ ἰδίῳ Δεσπότῃ, καὶ οἱονείπως ἀναβοῶν· «Χριστῷ συνεσταύρωμαι, ζῶ δὲ οὐκέτι ἐγὼ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστός.» Τὸ τοίνυν δέκατον τῆς σεμιδάλεως, ζωῆς ἂν εἴη σημεῖον, εὐωδιαζούσης Θεῷ κατὰ πάντα καιρόν.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
«Ο χρισμένος ιερέας, που θα τον διαδεχθεί από τους γιους του, θα την προσφέρει. Είναι νόμος αιώνιος, θα επιτελεστεί εξ ολοκλήρου. Και κάθε θυσία ιερέα θα είναι ολοκαύτωμα, και δεν θα φαγωθεί.» Παρατήρησε λοιπόν, ω Παλλάδιε, την ακρίβεια του νόμου, και την εξαιρετική λεπτότητά του προς ιεροπρεπή ασφάλεια. Διότι, επειδή διέταξε να μην προσφέρονται ως ολοκαυτώματα οι θυσίες του απλού λαού, εφόσον αυτοί δεν έχουν απολύτως άγια ζωή, αλλά μοιρασμένη θα λέγαμε μεταξύ Θεού και κόσμου, διαχωρίζοντας εύλογα και τοποθετώντας σε ανώτερη μοίρα όσους έχουν επιλεγεί για την ιερουργία, είπε ότι η θυσία για αυτούς πρέπει να γίνεται ολοκαύτωμα, προσφέροντας τη σεμίδαλι ως θυμίαμα στον Θεό το πρωί και το δειλινό, δηλαδή καθ' όλη τη διάρκεια της ημέρας και σε κάθε καιρό. Διότι κατά κάποιον τρόπο είναι πάντοτε άγιος και έχει αδιάκοπη την ευωδία, προφανώς την πνευματική, αυτός που έχει επιλεγεί, χωρίς να είναι μοιρασμένος μεταξύ Θεού και κόσμου, όπως μερικοί, αλλά με σταθερή προσήλωση και απερίσπαστα, απόλυτα και ολοκληρωτικά αφοσιωμένος στον δικό του Δεσπότη, και αναφωνώντας τρόπον τινά: «Έχω συσταυρωθεί με τον Χριστό, δεν ζω πλέον εγώ, αλλά ζει μέσα μου ο Χριστός.» Το ένα δέκατο, λοιπόν, της σεμιδάλεως, αποτελεί σημείο μιας ζωής που αναδίδει ευωδία προς τον Θεό σε κάθε καιρό.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Κύριλλος Ἀλεξανδρείας Περὶ τῆς ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ προσκυνήσεως καὶ λατρείας
Τοῦτο γὰρ, οἶμαι, ἐστὶ τὸ, «Πᾶσα θυσία ἱερέως ὁλόκαυτος ἔσται.» ΠΑΛΛ. Ἑαυτοὺς οὖν ἄρα προσοίσομεν, καὶ εἰς ὀσμὴν εὐωδίας ἀνακεισόμεθα τῷ Θεῷ, τὴν τῶν ἁγίων ἰχνηλατοῦντες ζωὴν, καὶ ταῖς ἐκείνων ἱερουργίαις ἑπόμενοι, δῆλον δὲ ὅτι ταῖς πνευματικαῖς. ΚΥΡ. Πάνυ μὲν οὖν, ὦ Παλλάδιε. Πλὴν ὅτι τὸ ἀποτρίψασθαι μολυσμὸν, καὶ διαδράναι τὴν ἁμαρτίαν, οὐχ ἑτέρως ἂν γένοιτο καὶ ἐνυπάρξαι τισὶν, ἢ ὅτι διὰ μόνου Χριστοῦ, ἐν ᾧ καὶ δι᾽ οὗ πᾶσα κάθαρσις, τὴν σωτήριον ὑπὲρ ἡμῶν ὑπομείναντος σφαγὴν, ἀναμάθοι τις ἂν, καὶ οὐκ εἰς μακρὰν, διά τε τοῦ γείτονος καὶ συνεζευγμένου θεσπίσματος· ἔχει γὰρ ὧδε· «Καὶ ἐλάλησε Κύριος πρὸς Μωσῆν, λέγων· Λάλησον τῷ Ἀαρὼν καὶ τοῖς υἱοῖς αὐτοῦ, λέγων· Οὗτος ὁ νόμος τῆς ἁμαρτίας· ἐν τόπῳ οὗ σφάξουσι τὸ ὁλοκαύτωμα, σφάξουσι τὰ περὶ τῆς ἁμαρτίας ἔναντι Κυρίου· Ἅγια ἁγίων ἐστίν. Ὁ ἱερεὺς ἀναφέρων αὐτὴν, ἔδεται αὐτήν· ἐν τόπῳ ἁγίῳ βρωθήσεται, ἐν αὐλῇ τῆς σκηνῆς τοῦ μαρτυρίου. Πᾶς ὁ ἁπτόμενος τῶν κρεῶν αὐτῆς, ἁγιασθήσεται· καὶ ᾧ ἐὰν ἐπιῤῥαντισθῇ ἀπὸ τοῦ αἵματος αὐτῆς ἐπὶ τὸ ἱμάτιον, ὃς ἐὰν ῥαντισθῇ ἐπ᾽ αὐτὸ, πλυθήσεται ἐν τόπῳ ἁγίῳ· καὶ σκεῦος ὀστράκινον οὗ ἐὰν ἑψηθῇ ἐν αὐτῷ, συντριβήσεται· ἐὰν δὲ ἐν σκεύει χαλκῷ ἑψηθῇ, ἐκτρίψει αὐτὸ, καὶ ἐκκλύσει ὕδατι.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Διότι αυτό, νομίζω, σημαίνει το «Κάθε θυσία ιερέως θα είναι ολόκαυτη». ΠΑΛΛ. Επομένως, λοιπόν, θα προσφέρουμε τους εαυτούς μας και θα αφιερωθούμε στον Θεό ως οσμή ευωδίας, ακολουθώντας τα ίχνη της ζωής των αγίων και μιμούμενοι τις δικές τους ιερουργίες, δηλαδή προφανώς τις πνευματικές. ΚΥΡ. Απολύτως, Παλλάδιε. Όμως, το ότι το να αποβάλουμε τον μολυσμό και να αποφύγουμε την αμαρτία δεν θα μπορούσε να συμβεί και να επιτευχθεί σε κανέναν με άλλον τρόπο, παρά μόνο διά του Χριστού, στον οποίο και διά του οποίου συντελείται κάθε κάθαρση, αφού Εκείνος υπέμεινε για εμάς τη σωτήρια σφαγή, μπορεί να το αντιληφθεί κανείς, και μάλιστα αμέσως, από το αμέσως επόμενο και συναφές θέσπισμα. Διότι λέγει τα εξής: «Και μίλησε ο Κύριος στον Μωυσή, λέγοντας: Μίλησε στον Ααρών και στους γιους του, λέγοντας: Αυτός είναι ο νόμος της θυσίας περί της αμαρτίας. Στον τόπο όπου σφάζουν το ολοκαύτωμα, θα σφάζουν και τα θύματα περί της αμαρτίας ενώπιον του Κυρίου. Είναι άγια των αγίων. Ο ιερέας που την προσφέρει θα τη φάει. Θα φαγωθεί σε άγιο τόπο, στην αυλή της σκηνής του μαρτυρίου. Καθένας που θα αγγίξει τα κρέατά της θα αγιαστεί. Και εάν ραντιστεί από το αίμα της πάνω σε ένδυμα, αυτό πάνω στο οποίο έπεσε το ράντισμα θα πλυθεί σε άγιο τόπο. Και το πήλινο σκεύος στο οποίο θα βράσει, θα σπάσει. Εάν όμως βράσει σε χάλκινο σκεύος, θα το τρίψει καλά και θα το ξεπλύνει με νερό».
Περισσότερα
Λεπτομέρειες