Τοῦτο γὰρ, οἶμαι, ἐστὶ τὸ, «Πᾶσα θυσία ἱερέως ὁλόκαυτος ἔσται.» ΠΑΛΛ. Ἑαυτοὺς οὖν ἄρα προσοίσομεν, καὶ εἰς ὀσμὴν εὐωδίας ἀνακεισόμεθα τῷ Θεῷ, τὴν τῶν ἁγίων ἰχνηλατοῦντες ζωὴν, καὶ ταῖς ἐκείνων ἱερουργίαις ἑπόμενοι, δῆλον δὲ ὅτι ταῖς πνευματικαῖς. ΚΥΡ. Πάνυ μὲν οὖν, ὦ Παλλάδιε. Πλὴν ὅτι τὸ ἀποτρίψασθαι μολυσμὸν, καὶ διαδράναι τὴν ἁμαρτίαν, οὐχ ἑτέρως ἂν γένοιτο καὶ ἐνυπάρξαι τισὶν, ἢ ὅτι διὰ μόνου Χριστοῦ, ἐν ᾧ καὶ δι᾽ οὗ πᾶσα κάθαρσις, τὴν σωτήριον ὑπὲρ ἡμῶν ὑπομείναντος σφαγὴν, ἀναμάθοι τις ἂν, καὶ οὐκ εἰς μακρὰν, διά τε τοῦ γείτονος καὶ συνεζευγμένου θεσπίσματος· ἔχει γὰρ ὧδε· «Καὶ ἐλάλησε Κύριος πρὸς Μωσῆν, λέγων· Λάλησον τῷ Ἀαρὼν καὶ τοῖς υἱοῖς αὐτοῦ, λέγων· Οὗτος ὁ νόμος τῆς ἁμαρτίας· ἐν τόπῳ οὗ σφάξουσι τὸ ὁλοκαύτωμα, σφάξουσι τὰ περὶ τῆς ἁμαρτίας ἔναντι Κυρίου· Ἅγια ἁγίων ἐστίν. Ὁ ἱερεὺς ἀναφέρων αὐτὴν, ἔδεται αὐτήν· ἐν τόπῳ ἁγίῳ βρωθήσεται, ἐν αὐλῇ τῆς σκηνῆς τοῦ μαρτυρίου. Πᾶς ὁ ἁπτόμενος τῶν κρεῶν αὐτῆς, ἁγιασθήσεται· καὶ ᾧ ἐὰν ἐπιῤῥαντισθῇ ἀπὸ τοῦ αἵματος αὐτῆς ἐπὶ τὸ ἱμάτιον, ὃς ἐὰν ῥαντισθῇ ἐπ᾽ αὐτὸ, πλυθήσεται ἐν τόπῳ ἁγίῳ· καὶ σκεῦος ὀστράκινον οὗ ἐὰν ἑψηθῇ ἐν αὐτῷ, συντριβήσεται· ἐὰν δὲ ἐν σκεύει χαλκῷ ἑψηθῇ, ἐκτρίψει αὐτὸ, καὶ ἐκκλύσει ὕδατι.
Μετάφραση
Διότι αυτό, νομίζω, σημαίνει το «Κάθε θυσία ιερέως θα είναι ολόκαυτη». ΠΑΛΛ. Επομένως, λοιπόν, θα προσφέρουμε τους εαυτούς μας και θα αφιερωθούμε στον Θεό ως οσμή ευωδίας, ακολουθώντας τα ίχνη της ζωής των αγίων και μιμούμενοι τις δικές τους ιερουργίες, δηλαδή προφανώς τις πνευματικές. ΚΥΡ. Απολύτως, Παλλάδιε. Όμως, το ότι το να αποβάλουμε τον μολυσμό και να αποφύγουμε την αμαρτία δεν θα μπορούσε να συμβεί και να επιτευχθεί σε κανέναν με άλλον τρόπο, παρά μόνο διά του Χριστού, στον οποίο και διά του οποίου συντελείται κάθε κάθαρση, αφού Εκείνος υπέμεινε για εμάς τη σωτήρια σφαγή, μπορεί να το αντιληφθεί κανείς, και μάλιστα αμέσως, από το αμέσως επόμενο και συναφές θέσπισμα. Διότι λέγει τα εξής: «Και μίλησε ο Κύριος στον Μωυσή, λέγοντας: Μίλησε στον Ααρών και στους γιους του, λέγοντας: Αυτός είναι ο νόμος της θυσίας περί της αμαρτίας. Στον τόπο όπου σφάζουν το ολοκαύτωμα, θα σφάζουν και τα θύματα περί της αμαρτίας ενώπιον του Κυρίου. Είναι άγια των αγίων. Ο ιερέας που την προσφέρει θα τη φάει. Θα φαγωθεί σε άγιο τόπο, στην αυλή της σκηνής του μαρτυρίου. Καθένας που θα αγγίξει τα κρέατά της θα αγιαστεί. Και εάν ραντιστεί από το αίμα της πάνω σε ένδυμα, αυτό πάνω στο οποίο έπεσε το ράντισμα θα πλυθεί σε άγιο τόπο. Και το πήλινο σκεύος στο οποίο θα βράσει, θα σπάσει. Εάν όμως βράσει σε χάλκινο σκεύος, θα το τρίψει καλά και θα το ξεπλύνει με νερό».
Περισσότερα
Λεπτομέρειες