Πατερικές αναφορές στο ΛΕΥΙΤΙΚΟΝ 6:2

Άκουσε όμως πάλι, τι μας παραγγέλλει σχετικά με αυτά ο θείος νόμος: «Και μίλησε ο Κύριος, λέγοντας: Δώσε εντολή στον Ααρών και στους γιους του: Αυτός είναι ο νόμος του ολοκαυτώματος. Το ολοκαύτωμα αυτό θα παραμένει πάνω στο θυσιαστήριο όλη τη νύχτα μέχρι το πρωί, και η φωτιά του θυσιαστηρίου θα καίει πάνω του, δεν θα σβήσει.» Αλλά πώς, αγαπητοί μου, όντας μικρός και αδύναμος, θα μπορούσα να εξηγήσω όπως αρμόζει τα όσα υποδηλώνονται μέσω αυτής της εντολής; Ποιος λόγος θα μας παραστήσει την ακριβή δύναμη του νοήματος;

Επειδή έχει γραφτεί: «Άνοιξε το στόμα σου, και εγώ θα το γεμίσω», ας πάρουμε πάλι θάρρος από τη χάρη του Σωτήρα μας, και ας επιχειρήσουμε τη διασαφήνιση αυτών των θεμάτων. ε'. Ο φιλάνθρωπος Λόγος του Θεού ελκύει τους πάντες προς την ευσέβεια, και διεγείρει προς την αρετή όσους θεωρούν ότι οφείλουν να έχουν την ακοή τους περισσότερο υπάκουη στους νόμους του. Όμως δεν επιδεικνύουν όλοι ίσο ζήλο για αυτό, ούτε άγεται ο καθένας από την ίδια προθυμία. Διότι άλλοι μεν προσέρχονται πιο εκτενώς στον Θεό, και μη θεωρώντας τίποτα προτιμότερο από την ευσέβεια προς αυτόν, προσφέρουν τους εαυτούς τους ως ολόκληρο ιεείο και αμέριστη θυσία σε οσμή ευωδίας Κυρίω. Σε αυτούς αρμόζει απόλυτα ο όρος της ολοκαύτωσης· διότι αυτή είναι όντως η ολοκαύτωση, όταν κάποιος προσφέρεται ολόκληρος και εξ ολοκλήρου στον Θεό, χωρίς σε καμία περίσταση να εργάζεται το πονηρό. Αλλά πρόσεξε τι λέει για αυτόν τον άνθρωπο ο νόμος της ολοκαύτωσης: «Αυτή είναι η ολοκαύτωση, όλη τη νύχτα πάνω στο θυσιαστήριο έως το πρωί. Και το πυρ του θυσιαστηρίου θα καίει πάνω σε αυτό, δεν θα σβήσει.» Ποια άραγε θα μπορούσε να είναι η φωτιά του θυσιαστηρίου, εάν όχι πάντως η εντός ημών σχέση με το Άγιο Πνεύμα;

Αυτό ακριβώς μας υποδείκνυε και ο Σωτήρας, λέγοντας: «Ήρθα να βάλω φωτιά στη γη». Εκείνος λοιπόν που προσφέρεται ως ολοκαύτωμα και προσφέρεται ολοκληρωτικά στον Θεό, ας διατηρεί άσβεστη μέσα του τη φωτιά, και η δύναμη εκείνης της άγιας φλόγας ας ακμάζει παντοτινά μέσα του. Διότι λέει «όλη τη νύχτα», η οποία θα εκληφθεί ως ο παρών βίος. Διότι δεν αρμόζει πότε να ψυχραίνεται, αποκλίνοντας προς το κακό, και πότε πάλι να αναζωπυρώνεται ο νους, αλλά να είναι κανείς σταθερός σε έναν τρόπο, και να ζέει πάντοτε τω πνεύματι, όπως λέει ο Παύλος. Αυτό θα μπορούσε να γίνει σε εμάς πιο φανερό και μέσω άλλων παραδειγμάτων, αν ερευνήσουμε προσεκτικά την ακριβή βούληση του νόμου. Διότι λέει πάλι στη συνέχεια ο Θεός προς τον ιεροφάντη Μωυσή τα εξής: «Και αυτά είναι που θα κάνεις πάνω στο θυσιαστήριο.

Με ποιον τρόπο λοιπόν θα μπορούσε να τελέσει την ιερουργία απολύτως σύμφωνα με τον νόμο και χωρίς ψεγάδι, θα το μάθεις εντελώς ξεκάθαρα. Διότι είναι γραμμένο στο Λευιτικό: «Και μίλησε ο Κύριος στον Μωυσή, λέγοντας: Δώσε εντολή στον Ααρών και στους γιους του, λέγοντας: Αυτός είναι ο νόμος του ολοκαυτώματος, αυτό είναι το ολοκαύτωμα που θα καίγεται πάνω στο θυσιαστήριο όλη τη νύχτα μέχρι το πρωί. Και η φωτιά του θυσιαστηρίου θα καίει πάνω σε αυτό, δεν θα σβήσει. Και ο ιερέας θα ντυθεί λινό χιτώνα, και θα φορέσει λινό περισκελές γύρω από το σώμα του, και θα αφαιρέσει τη στάχτη (κατακάρπωσιν) στην οποία κατανάλωσε η φωτιά το ολοκαύτωμα από το θυσιαστήριο, και θα την εναποθέσει δίπλα στο θυσιαστήριο. Έπειτα θα βγάλει τη στολή του και θα ντυθεί άλλη στολή, και θα βγάλει τη στάχτη έξω από την παρεμβολή σε καθαρό τόπο. Και φωτιά θα καίει πάνω στο θυσιαστήριο, και δεν θα σβήσει. Και θα καίει πάνω σε αυτό ο ιερέας ξύλα κάθε πρωί, και θα στοιβάζει πάνω του το ολοκαύτωμα, και θα τοποθετεί πάνω του το λίπος της θυσίας σωτηρίου (ειρήνης). Και φωτιά διαρκώς θα καίει πάνω στο θυσιαστήριο, δεν θα σβήσει.» Συνεχής λοιπόν και εντελώς ακατάπαυστη είναι η φωτιά του θυσιαστηρίου, και δεν είναι ξένη ούτε προέρχεται απ' έξω, αλλά είναι δική του, δηλαδή προέρχεται άνωθεν και από τον ουρανό. Και τι ακριβώς σημαίνει αυτό; Διότι το άγιο θυσιαστήριό μας είναι γεμάτο από τη δόξα του Θεού.

«Διότι», λέγει, «εάν κάνεις ένα τάμα στον Κύριο, μην καθυστερήσεις να το εκπληρώσεις· είναι προτιμότερο να μην τάξεις, παρά να τάξεις και να μην εκπληρώσεις». Ψάλλει δε κάπου και ο θεσπέσιος Δαβίδ: «Τάξτε και αποδώστε στον Κύριο τον Θεό σας». Τιμωρούνταν άλλωστε και τα παιδιά του Ηλεί, επειδή έκλεβαν κρυφά ορισμένα από τα ιερά πράγματα και σφετερίζονταν τα του Θεού. Ποια λοιπόν θα μπορούσε να είναι η άφεση και γι' αυτό το σφάλμα; Ή πώς θα μπορούσε κάποιος να ελευθερώσει το πόδι του από την ενοχή και να απαλλαγεί; Πρώτον μεν, εάν έκανε την αποζημίωση μεγαλύτερη από εκείνα που είχαν αφαιρεθεί· διότι θα προσθέσει το ένα πέμπτο, λέγει, και έπειτα θα προσφέρει ως θυσία έναν κριό που έχει αγοράσει. Αυτό το πράγμα θα μπορούσε να αποτελεί τύπο του Χριστού, τον οποίο οι άρχοντες των Ιουδαίων εξαγόρασαν κατά κάποιον τρόπο με τριάντα δηνάρια, τα οποία κατέβαλαν στον προδότη μαθητή. Επομένως, δια του Χριστού παρέχεται η άφεση και για τα σφάλματα έναντι του Θεού. Το ότι δε ο Ίδιος θα μπορούσε να απαλλάξει και από τα αδικήματα εις βάρος των ανθρώπων, είναι εύκολο να το κατανοήσουν όσοι έχουν διαβάσει τον αμέσως επόμενο και παρακείμενο νόμο. Αυτός έχει ως εξής: «Και μίλησε ο Κύριος προς τον Μωυσή, λέγοντας: Εάν κάποια ψυχή αμαρτήσει και περιφρονήσει εντελώς τις εντολές του Κυρίου, και πει ψέματα στον πλησίον της σχετικά με κάτι που της εμπιστεύτηκαν, ή σχετικά με κάποια συνεργασία, ή με αρπαγή, ή εάν αδίκησε σε κάτι τον πλησίον, ή βρήκε κάτι που είχε χαθεί και πει ψέματα γι' αυτό, και ορκιστεί άδικα για οποιοδήποτε από όλα αυτά που μπορεί να κάνει ο άνθρωπος ώστε να αμαρτήσει με αυτά».