Πατερικές αναφορές στο ΛΕΥΙΤΙΚΟΝ 6:20

Είναι άγια των αγίων. Ο ιερέας που την προσφέρει θα την φάει, θα καταναλωθεί σε άγιο τόπο, στην αυλή της σκηνής του μαρτυρίου. Καθένας που θα αγγίξει τα κρέατά της θα αγιαστεί. Αν ραντιστεί από το αίμα της πάνω σε ένδυμα, αυτό που ραντίστηκε θα πλυθεί σε άγιο τόπο. Και το πήλινο σκεύος στο οποίο θα βραστεί, θα συντριβεί. Εάν όμως βραστεί σε χάλκινο σκεύος, αυτό θα τριφτεί και θα πλυθεί με νερό. Κάθε άρρεν μεταξύ των ιερέων θα φάει από αυτά.

Και υπήρχε ποινή θανάτου για όσους προσέφεραν θυσία έξω από τη σκηνή. Διότι έτσι αναφέρει η ιερή Γραφή: «Οποιοσδήποτε άνθρωπος από τους υιούς Ισραήλ σφάξει μοσχάρι ή πρόβατο ή κατσίκα μέσα στην παρεμβολή, και οποιοσδήποτε σφάξει έξω από την παρεμβολή, και δεν το φέρει στη θύρα της σκηνής του μαρτυρίου, ώστε να το προσφέρει ως δώρο στον Κύριο απέναντι από τη σκηνή του Κυρίου, αίμα θα λογιστεί σε αυτόν τον άνθρωπο. Επειδή έχυσε αίμα, η ψυχή εκείνη θα εξολοθρευτεί από τον λαό της.» Συνεπώς, αποτελεί ανόμημα και βεβήλωση, και επισύρει ενοχή αίματος το να αρέσκεται κανείς να συναναστρέφεται με τους ανόσιους αιρετικούς και να διατηρεί κοινωνία μαζί τους. Διότι προσφέρουν τη θυσία περί αμαρτίας έξω από την αγία σκηνή, και δεν τελούν την ιερή θυσία σε αγίους τόπους. Διότι μία είναι η Εκκλησία, όπως και ο αρχαίος ναός, και μία η σκηνή, η οποία προτύπωνε ως εικόνα το κάλλος της Εκκλησίας. Θα προσφέρουμε λοιπόν εμείς τη θυσία περί αμαρτίας, σαν σε άγια αυλή, και θα φάμε από τα άγια κρέατα, δηλαδή, μετέχοντας στη μυστική ευλογία, θα αγιαστούμε. Και το μαρτυρεί ο νόμος λέγοντας: «Ο καθένας που αγγίζει τα κρέατά της, θα αγιαστεί.» Αλλά και ο ραντισμός του αίματος της θυσίας είναι ισοδύναμος προς τη μυστική ευλογία.

Διότι είπε πάλι: «Και αν ραντιστεί κάτι από το αίμα της, το ένδυμα πάνω στο οποίο ραντίστηκε, θα πλυθεί σε άγιο τόπο.» Και τι το παράδοξο, αν αγιάζει το λογικό ον, εννοώ δηλαδή τον άνθρωπο, όταν και τα ίδια τα σκεύη που προορίζονταν για την ιερή διακονία, αγιάζονταν με τον τρόπο που τους ταίριαζε απόλυτα; Γι' αυτόν τον λόγο δεν χρησιμοποιούνται για κοινή χρήση. Εξαιτίας αυτού άλλα μεν από τα σκεύη πλένονται, ενώ άλλα συντρίβονται. Διότι εκείνα που έχουν υπηρετήσει τα θεία, πώς θα μπορούσαν να κληθούν σε ανθρώπινα έργα; Και το ότι η μετοχή στα κρέατα της θυσίας είναι αγιοπρεπής και δεν θα ταίριαζε σε άλλους, παρά μόνο σε εκείνους που έχουν συνηθίσει να καταπολεμούν την αμαρτία και να αγωνίζονται με ανδρεία για την αρετή, το υποδήλωσε λέγοντας: «Κάθε άρρεν μεταξύ των ιερέων θα τα φάει.»

Διότι αυτό, νομίζω, σημαίνει το «Κάθε θυσία ιερέως θα είναι ολόκαυτη». ΠΑΛΛ. Επομένως, λοιπόν, θα προσφέρουμε τους εαυτούς μας και θα αφιερωθούμε στον Θεό ως οσμή ευωδίας, ακολουθώντας τα ίχνη της ζωής των αγίων και μιμούμενοι τις δικές τους ιερουργίες, δηλαδή προφανώς τις πνευματικές. ΚΥΡ. Απολύτως, Παλλάδιε. Όμως, το ότι το να αποβάλουμε τον μολυσμό και να αποφύγουμε την αμαρτία δεν θα μπορούσε να συμβεί και να επιτευχθεί σε κανέναν με άλλον τρόπο, παρά μόνο διά του Χριστού, στον οποίο και διά του οποίου συντελείται κάθε κάθαρση, αφού Εκείνος υπέμεινε για εμάς τη σωτήρια σφαγή, μπορεί να το αντιληφθεί κανείς, και μάλιστα αμέσως, από το αμέσως επόμενο και συναφές θέσπισμα. Διότι λέγει τα εξής: «Και μίλησε ο Κύριος στον Μωυσή, λέγοντας: Μίλησε στον Ααρών και στους γιους του, λέγοντας: Αυτός είναι ο νόμος της θυσίας περί της αμαρτίας. Στον τόπο όπου σφάζουν το ολοκαύτωμα, θα σφάζουν και τα θύματα περί της αμαρτίας ενώπιον του Κυρίου. Είναι άγια των αγίων. Ο ιερέας που την προσφέρει θα τη φάει. Θα φαγωθεί σε άγιο τόπο, στην αυλή της σκηνής του μαρτυρίου. Καθένας που θα αγγίξει τα κρέατά της θα αγιαστεί. Και εάν ραντιστεί από το αίμα της πάνω σε ένδυμα, αυτό πάνω στο οποίο έπεσε το ράντισμα θα πλυθεί σε άγιο τόπο. Και το πήλινο σκεύος στο οποίο θα βράσει, θα σπάσει. Εάν όμως βράσει σε χάλκινο σκεύος, θα το τρίψει καλά και θα το ξεπλύνει με νερό».