Πατερικές αναφορές στο ΛΕΥΙΤΙΚΟΝ 6:21

Είναι άγια των αγίων. Ο ιερέας που την προσφέρει θα την φάει, θα καταναλωθεί σε άγιο τόπο, στην αυλή της σκηνής του μαρτυρίου. Καθένας που θα αγγίξει τα κρέατά της θα αγιαστεί. Αν ραντιστεί από το αίμα της πάνω σε ένδυμα, αυτό που ραντίστηκε θα πλυθεί σε άγιο τόπο. Και το πήλινο σκεύος στο οποίο θα βραστεί, θα συντριβεί. Εάν όμως βραστεί σε χάλκινο σκεύος, αυτό θα τριφτεί και θα πλυθεί με νερό. Κάθε άρρεν μεταξύ των ιερέων θα φάει από αυτά.

Διότι αυτό, νομίζω, σημαίνει το «Κάθε θυσία ιερέως θα είναι ολόκαυτη». ΠΑΛΛ. Επομένως, λοιπόν, θα προσφέρουμε τους εαυτούς μας και θα αφιερωθούμε στον Θεό ως οσμή ευωδίας, ακολουθώντας τα ίχνη της ζωής των αγίων και μιμούμενοι τις δικές τους ιερουργίες, δηλαδή προφανώς τις πνευματικές. ΚΥΡ. Απολύτως, Παλλάδιε. Όμως, το ότι το να αποβάλουμε τον μολυσμό και να αποφύγουμε την αμαρτία δεν θα μπορούσε να συμβεί και να επιτευχθεί σε κανέναν με άλλον τρόπο, παρά μόνο διά του Χριστού, στον οποίο και διά του οποίου συντελείται κάθε κάθαρση, αφού Εκείνος υπέμεινε για εμάς τη σωτήρια σφαγή, μπορεί να το αντιληφθεί κανείς, και μάλιστα αμέσως, από το αμέσως επόμενο και συναφές θέσπισμα. Διότι λέγει τα εξής: «Και μίλησε ο Κύριος στον Μωυσή, λέγοντας: Μίλησε στον Ααρών και στους γιους του, λέγοντας: Αυτός είναι ο νόμος της θυσίας περί της αμαρτίας. Στον τόπο όπου σφάζουν το ολοκαύτωμα, θα σφάζουν και τα θύματα περί της αμαρτίας ενώπιον του Κυρίου. Είναι άγια των αγίων. Ο ιερέας που την προσφέρει θα τη φάει. Θα φαγωθεί σε άγιο τόπο, στην αυλή της σκηνής του μαρτυρίου. Καθένας που θα αγγίξει τα κρέατά της θα αγιαστεί. Και εάν ραντιστεί από το αίμα της πάνω σε ένδυμα, αυτό πάνω στο οποίο έπεσε το ράντισμα θα πλυθεί σε άγιο τόπο. Και το πήλινο σκεύος στο οποίο θα βράσει, θα σπάσει. Εάν όμως βράσει σε χάλκινο σκεύος, θα το τρίψει καλά και θα το ξεπλύνει με νερό».