Πατερικές αναφορές στο ΛΕΥΙΤΙΚΟΝ 6:4

Με ποιον τρόπο λοιπόν θα μπορούσε να τελέσει την ιερουργία απολύτως σύμφωνα με τον νόμο και χωρίς ψεγάδι, θα το μάθεις εντελώς ξεκάθαρα. Διότι είναι γραμμένο στο Λευιτικό: «Και μίλησε ο Κύριος στον Μωυσή, λέγοντας: Δώσε εντολή στον Ααρών και στους γιους του, λέγοντας: Αυτός είναι ο νόμος του ολοκαυτώματος, αυτό είναι το ολοκαύτωμα που θα καίγεται πάνω στο θυσιαστήριο όλη τη νύχτα μέχρι το πρωί. Και η φωτιά του θυσιαστηρίου θα καίει πάνω σε αυτό, δεν θα σβήσει. Και ο ιερέας θα ντυθεί λινό χιτώνα, και θα φορέσει λινό περισκελές γύρω από το σώμα του, και θα αφαιρέσει τη στάχτη (κατακάρπωσιν) στην οποία κατανάλωσε η φωτιά το ολοκαύτωμα από το θυσιαστήριο, και θα την εναποθέσει δίπλα στο θυσιαστήριο. Έπειτα θα βγάλει τη στολή του και θα ντυθεί άλλη στολή, και θα βγάλει τη στάχτη έξω από την παρεμβολή σε καθαρό τόπο. Και φωτιά θα καίει πάνω στο θυσιαστήριο, και δεν θα σβήσει. Και θα καίει πάνω σε αυτό ο ιερέας ξύλα κάθε πρωί, και θα στοιβάζει πάνω του το ολοκαύτωμα, και θα τοποθετεί πάνω του το λίπος της θυσίας σωτηρίου (ειρήνης). Και φωτιά διαρκώς θα καίει πάνω στο θυσιαστήριο, δεν θα σβήσει.» Συνεχής λοιπόν και εντελώς ακατάπαυστη είναι η φωτιά του θυσιαστηρίου, και δεν είναι ξένη ούτε προέρχεται απ' έξω, αλλά είναι δική του, δηλαδή προέρχεται άνωθεν και από τον ουρανό. Και τι ακριβώς σημαίνει αυτό; Διότι το άγιο θυσιαστήριό μας είναι γεμάτο από τη δόξα του Θεού.

Αν πάλι κάποιος επέλεγε να εφαρμόσει αυτόν τον λόγο και στον καθένα από εκείνους που έχουν αγιαστεί μέσω της πίστης στον Χριστό, ώστε να νοείται πλέον και αυτός ως θείο θυσιαστήριο, ο λόγος αυτός είναι ωφέλιμος. Διότι πρέπει οι ιεροί άνδρες, και όσοι έχουν αφιερώσει τη ζωή τους στον Χριστό, να φαίνονται θερμοί και να ζέουν στο Πνεύμα, και αυτό παντοτινά, χωρίς να καταπίπτουν στην ψυχρότητα εξαιτίας των κοσμικών ηδονών, αλλά μάλλον να αναζωπυρώνουν τον νου τους εν αγιασμώ προς τη φιλοθεΐα και τον πόθο της αρετής. Διότι αυτός είναι ο τρόπος της λογικής λατρείας. Αυτός λοιπόν είναι ο λόγος περί του θυσιαστηρίου. Προστάζει δε επιπλέον και κάτι χρήσιμο για την ιστορία. Διότι λέει ότι η στάχτη πρέπει να απομακρύνεται, όχι από κάποιον άλλον από τους αλλογενείς, δηλαδή από κάποιον που ανήκει σε άλλη φυλή, αλλά μάλλον μέσω της υπηρεσίας των αγιασμένων. Παρατήρησε δε ότι ο νόμος δεν επιτρέπει να θεωρείται τίποτα ασήμαντο από όσα αφορούν τη θεία λειτουργία, ούτε ότι είναι τάχα ανάξιο της ιερατικής αυτουργίας, ώστε να παραχωρείται σε κάποιον άλλον που δεν είναι ιερός. διότι τα άγια δεν είναι βατά στους ακάθαρτους. Άθικτο δε πρέπει να παραμένει και το ίδιο το θείο θυσιαστήριο. Και για να γνωρίζουν οι εκλεκτοί για την ιερουργία το υπερφυές του θείου θυσιαστηρίου ως προς τον αγιασμό του, αποδίδει σεβασμό και στα ίδια τα ιεροπρεπή ενδύματα. Διότι, για λόγους οικονομίας, δεν τους επιτρέπει να εμφανίζονται έξω από τη σκηνή ντυμένοι με τα ιερά ενδύματα.

Διότι, λέει, τα αγιασμένα δεν πρέπει, ερχόμενα σε επαφή με τα ακάθαρτα και λαμβάνοντας μόλυσμα από τα ξένα, να αδικούν το σέβας της αγίας σκηνής. Γι' αυτό επιτρέπει να μαζεύουν τη στάχτη ντυμένοι ιεροπρεπώς, αλλά να αλλάζουν ρούχα όταν τη μεταφέρουν έξω και απομακρύνονται από τους άγιους τόπους. Κάτι παρόμοιο προφήτευσε και μέσω της φωνής του Ιεζεκιήλ, γράφοντας τα εξής: «Και μου είπε: Οι εξέδρες προς βορράν και οι εξέδρες προς νότον, οι οποίες βρίσκονται απέναντι από τα διαστήματα, αυτές είναι οι εξέδρες του αγίου τόπου, στις οποίες θα τρώνε εκεί οι ιερείς, οι γιοι του Σαδδούκ, αυτοί που πλησιάζουν τον Κύριο στα Άγια των αγίων, και εκεί θα εναποθέτουν τα Άγια των αγίων και τις θυσίες, και τις προσφορές υπέρ αμαρτίας και τις υπέρ αγνοίας, διότι ο τόπος είναι άγιος. Δεν θα εισέλθει κανείς εκτός από τους ιερείς, και δεν θα εξέλθουν από την αυλή του αγίου στην εξωτερική αυλή, ώστε να είναι διαπαντός άγιοι εκείνοι που προσφέρουν, και να μην αγγίζουν τα ενδύματά τους, με τα οποία λειτουργούν, διότι είναι άγια, και θα φορέσουν άλλα ιμάτια όταν έρχονται σε επαφή με τον λαό.» Άγια λοιπόν είναι και αυτά τα ενδύματα των ιερέων, και δεν πρέπει να αναμειγνύονται με τους πολλούς.