Πατερικές αναφορές στο ΛΕΥΙΤΙΚΟΝ 7:13

Επειδή δε και όσους είναι ακόμη κατηχούμενοι, και δεν έχουν ακόμη ξεπλύνει την αμαρτία διά του αγίου βαπτίσματος, δεν τους αποπέμπουμε από τις εκκλησίες όταν δοξολογούμε τον Θεό, αλλά μάλλον τους καθιστούμε κοινωνούς, εκπληρώνοντας τη θυσία της αινέσεως, γι' αυτό ακριβώς λέει και ο νόμος ότι πρέπει να το πράττουν αυτό "με άρτους ένζυμους", ονομάζοντας αινιγματικά "ένζυμο άρτο" εκείνον που δεν έχει ακόμη καθαρθεί, όπως προείπα, διά του αγίου βαπτίσματος, αλλά έχει μέσα του, σαν ένα είδος προζυμιού, τα υπολείμματα της παλαιάς φαυλότητας.

Πρέπει να γνωρίζουμε ότι ο θεσπέσιος Δαβίδ, όντας προφήτης και γνωρίζοντας ότι ο Θεός του ορκίστηκε με όρκο να καθίσει στον θρόνο του απόγονος από τον καρπό της κοιλίας του, καθώς είναι γεγραμμένο, ενδιατρίβει στις διηγήσεις περί του Χριστού. Από αυτό νομίζω ότι προχώρησε και στην ανάγκη να συνθέτει ωδές και μέλη δοξολογίας. Και το πράγμα αυτό δεν γινόταν σε ασυμφωνία με τον νόμο. Διότι έχει διατάξει μαζί με τα άλλα και αυτό, και βέβαια έχει νομοθετήσει τον τρόπο για κάθε θυσία. Μνημονεύει δε και θυσία αινέσεως, την οποία ονομάζει και σωτηρίου, διότι έχει γραφτεί: «Ποτήριον σωτηρίου λήψομαι και το όνομα Κυρίου επικαλέσομαι». Είπε δε ως εξής ο Θεός προς τον ιεροφάντη Μωυσή: «Αυτός είναι ο νόμος της θυσίας σωτηρίου, την οποία θα προσφέρουν στον Κύριο. Εάν την προσφέρει για αίνεση, θα προσφέρει για τη θυσία της αινέσεως άρτους από σεμίδαλι ζυμωμένους με λάδι και άζυμα λάγανα αλειμμένα με λάδι και σεμίδαλι αναμεμειγμένη με λάδι. Μαζί με ένζυμους άρτους θα προσφέρει τα δώρα του για θυσία αινέσεως σωτηρίου». Αν και έχει διατάξει σαφώς σε άλλα σημεία ότι το ένζυμο δεν πρέπει να προσφέρεται στον Θεό. Είπε δηλαδή έτσι: «Καμία ζύμη και κανένα μέλι δεν θα προσφέρετε στον Θεό. Ως δώρο απαρχής θα τα προσφέρετε, αλλά στο θυσιαστήριο δεν θα ανέβουν ως οσμή ευωδίας στον Κύριο». Τότε πώς η θυσία του σωτηρίου και της αινέσεως τελείται μαζί με ένζυμους άρτους;

Ρυθμίζει δε πάλι και τη θυσία της αινέσεως, και παραγγέλλει πώς πρέπει να γίνεται, λέγοντας: «Αυτός είναι ο νόμος της σωτηρίου θυσίας, την οποία θα προσφέρουν στον Κύριο: Εάν την προσφέρει για αίνεση, τότε θα προσφέρει μαζί με τη θυσία της αινέσεως, έξι άρτους από σεμίδαλι ζυμωμένη με λάδι, και άζυμα λάγανα αλειμμένα με λάδι, και σεμίδαλι ανακατεμένη με λάδι. Μαζί με ένζυμους άρτους θα προσφέρει τα δώρα του για τη σωτήρια θυσία αινέσεως και θα προσφέρει ένα από όλα τα δώρα του ως αφιέρωμα στον Κύριο. Στον ιερέα που χύνει το αίμα της σωτηρίου θυσίας, σε αυτόν θα ανήκει και τα κρέατα της σωτηρίου θυσίας αινέσεως θα ανήκουν σε αυτόν.»

Ή δεν είναι αλήθεια αυτό που λέω; ΠΑΛΛ. Πώς να μην είναι; ΚΥΡ. Αλλά είτε λοιπόν η θυσία προσφέρεται από εμάς στις εκκλησίες παρουσία πλήθους, είτε τελείται σε άλλους τόπους, ίσως από έναν μόνο, ή από δύο κάπου, και τρεις, και ακόμη περισσότερους, η παρουσία εκείνων που συνηθίζουν να υμνολογούν και έχουν συντρέξει για αυτόν τον σκοπό είναι αδιαχώριστη· διότι ο κατηχούμενος ακόμη προσφέρει τη θυσία μαζί με αυτούς που έχουν ήδη καθαρθεί διά του αγίου βαπτίσματος· και αφού προσφέρει μαζί με τους τελείους την αίνεση, αποχωρεί από τα πιο μυστικά, και αποκλείεται από τη θυσία του Χριστού. Γι' αυτόν τον λόγο, ο νόμος ορθώς προανήγγειλε την οικονομία και πρόσταξε η θυσία της αινέσεως να γίνεται με ένζυμους άρτους και με άζυμα λάγανα. Διότι το καθένα από αυτά που ονομάστηκαν, όπως νομίζω, υποδηλώνει ένα είδος ζωής: ο ένζυμος άρτος είναι τύπος του βίου και της ζωής που δεν έχει ακόμη καθαρθεί διά του αγίου βαπτίσματος, ούτε βέβαια έχει απαλλαγεί εντελώς από την κοσμική ακαθαρσία· ενώ το άζυμο λάγανο είναι τύπος της ζωής που έχει ήδη καθαρθεί εν Χριστώ διά της πίστεως, δηλαδή της ζωής των τελείων, στους οποίους και ο θεσπέσιος Παύλος απευθύνεται λέγοντας: «Ώστε, ας εορτάζουμε όχι με παλαιό προζύμι, ούτε με προζύμι κακίας και πονηρίας, αλλά με άζυμα ειλικρίνειας και αλήθειας.» Και πάλι: «Καθαρίστε, λοιπόν, το παλαιό προζύμι, για να είστε νέο φύραμα, καθώς είστε άζυμοι.» ΠΑΛΛ. Άριστα τα είπες. ΚΥΡ.