Πατερικές αναφορές στο ΛΕΥΙΤΙΚΟΝ 7:34

Και πάλι τον μεν θυμό υποδηλώνει μέσω του στήθους· την δε ενέργειά του μέσω του λοβού του ήπατος, στο οποίο έχει πήξει η πικρή και δριμύτατη χολή. Εκείνος που ιερουργεί στον Θεό μέσω του ευσεβούς λόγου τις καρδιές των άλλων, στις οποίες αναλογεί το στήθος· και την πρακτική τους δύναμη, στην οποία αναλογεί ο βραχίονας, αφού την αφιερώσει στην εφαρμογή των εντολών, έχει γίνει ιερέας, λαμβάνοντας από εκείνους που προσφέρουν τον εαυτό τους ως θυσία στον Θεό, το στήθος και τον βραχίονα. Ακατάλληλος για ιερουργία είναι ο τυφλός κατά τον νου, και ο χωλός, επειδή δεν ορθοποδεί στον βίο και στα δόγματα· και εκείνος που έχει κολοβωμένη μύτη, επειδή δεν διαθέτει τέλεια διάκριση. Σύντριμμα δε χεριού και ποδιού είναι η θραύση της δύναμης να εργάζεται κανείς τα καλά και να βαδίζει προς τα αγαθά. Κυρτός είναι εκείνος που είναι σκυμμένος προς τα κάτω και δεν μπορεί να ανασηκώσει το βλέμμα του από τα γήινα. Έφηλος (αυτός που έχει κηλίδες) είναι εκείνος που από κάποιο νόσημα έχει μελανιάσει η όψη του δέρματός του, τέτοιος ακριβώς είναι αυτός που έχει σκοτεινιάσει στην ψυχή από το αμάρτημα. Και αυτός που έχει άρρωστα μάτια είναι εκείνος που βλέπει μεν, αλλά όχι υγιώς, όπως ακριβώς οι αιρετικοί, οι οποίοι πιστεύουν μεν ότι υπάρχει Θεός, δεν δογματίζουν όμως υγιώς για Αυτόν.

ΕΡΩΤΗΣΗ ΜΕ΄ Τι σημαίνει στο Λευιτικό «το στήθος του επιθέματος» και «ο βραχίονας του αφαιρέματος», που αφιερώνονται στους ιερείς προς τιμήν του Θεού; Απάντηση. Νομίζω ότι με το στήθος δηλώνεται η ανώτερη και υψηλή θεωρία, και με τον βραχίονα η πράξη, δηλαδή η έξη και η ενέργεια του διανοητικού, ή η γνώση και η αρετή· διότι η μεν γνώση προσάγει άμεσα τον νου στον Θεό, ενώ η αρετή, μέσω της πράξης, τον αποσπά από κάθε γένεση των όντων. Αυτά ακριβώς καθόρισε ο Λόγος για τους ιερείς, δηλαδή για εκείνους που έχουν αποκτήσει μέσα από όλα ως κληρονομιά μόνο τον Θεό, και δεν κατέχουν απολύτως τίποτα το επίγειο.

Ή πάλι, επειδή εκείνοι που έχουν διαμορφωθεί πλήρως στη γνώση και την αρετή καθιστούν, μέσω του λόγου της διδασκαλίας, τις καρδιές των άλλων δεκτικές στο πνεύμα της ευσέβειας και της πίστης, και αποσπώντας την πρακτική τους έξη και δύναμη από τις επιδιώξεις που αφορούν τη φθαρτή φύση, τις μεταφέρουν προς την ενέργεια των υπέρ φύσιν άφθαρτων αγαθών, εύλογα ο Λόγος πρόσταξε να αφιερώνονται στους ιερείς, από όσα προσάγονται ως θυσία στον Θεό, το στηθύνιο του επιθέματος, δηλαδή η καρδιά αυτών που προσέρχονται, και ο βραχίονας, δηλαδή προφανώς η πρακτική δράση αυτών των ιδίων.

Λέει λοιπόν ο παρών Κανόνας, ότι αυτή η συνήθεια που γινόταν στην Αρμενία, το να βράζουν κάποιοι κρέατα στα σπίτια τους, και έπειτα να προσφέρουν μέρη από αυτά μέσα στο άγιο βήμα, στους Ιερείς (όπως και οι Ιουδαίοι πρόσφεραν το στήθος, και τον βραχίονα, και άλλα μέρη των θυσιαζόμενων ζώων στους Ιερείς), αυτή, λέω, η συνήθεια να μη γίνεται στο εξής, αλλά ούτε οι Ιερείς να έχουν την άδεια να λαμβάνουν εκείνα τα μέρη του ζώου που θέλουν, αλλά να αρκούνται σε εκείνα που τους δίνει ο χριστιανός που τα προσφέρει, και η προσφορά τέτοιων ειδών να γίνεται έξω από την Εκκλησία, και όχι στο ιερό βήμα (από εδώ γίνεται φανερό το δικό μας ανωτέρω νόημα). Διότι, εάν αυτά τα κρέατα έβραζαν μέσα στο βήμα, θα έπρεπε απαραιτήτως ο Κανόνας να εμποδίσει και αυτό, ως πιο άτοπο, όπως εμπόδισε και την προσφορά τους· (όποιος δε παραβεί αυτό, να αφορίζεται)· ο δε Βαλσαμών λέει (στην ερμηνεία του γ' Αποστολικού) ότι είδε Ηγούμενο ιερέα να καθαιρείται και να διώχνεται από την ηγουμενία, διότι έβαλε μέσα στο άγιο βήμα κρέατα και τυριά. Βλέπε και την ερμηνεία του γ'.