Πατερικές αναφορές στο ΛΕΥΙΤΙΚΟΝ 8:11

Ένας άλλος λοιπόν τρόπος αγιασμού, που να αρμόζει στην κατάσταση των καιρών, θα επινοηθεί, εφόσον ο Χριστός είναι μαζί μας. Αφού λοιπόν εκθέσουμε αυτό που ήρθε στον νου μας, θα παραχωρήσουμε τη θέση μας σε εκείνους που κατανοούν τα ανώτερα. Και ίσως κάτι τέτοιο υποδηλώνει ο θεσπέσιος Παύλος λέγοντας: «Όταν όμως έλθει το τέλειο, τότε το μερικό θα καταργηθεί», δηλαδή, θα λάβει τέλος και θα παύσει. ΠΑΛΛ. Έτσι φαίνεται. ΚΥΡ. Αυτά λοιπόν είπε ότι πρέπει να επιτελούνται για την τελείωση των ιερών τελετών. Και αφού συγκεντρώθηκαν οι ιερείς του Ισραήλ, και συνάχθηκαν σε συνέλευση, καθόρισε τη φανερή ανάδειξή τους λέγοντας: «Πάρε τον Ααρών και τους υιούς του, και το έλαιο της χρίσεως, και τον μόσχο της αμαρτίας, και τους δύο κριούς, και το καλάθι των αζύμων, και συγκέντρωσε όλη τη συναγωγή στη θύρα της σκηνής του μαρτυρίου. Και είπε ο Μωυσής στη συναγωγή: [και έπραξε με τον τρόπο που του συνέταξε ο Κύριος και συγκέντρωσε τη συναγωγή στη θύρα της σκηνής του μαρτυρίου. Και είπε ο Μωυσής:] Αυτός είναι ο λόγος που ενετείλατο ο Κύριος να πράξουμε. Και ενδύει με ιερή μεγαλοπρέπεια τον Ααρών, καθώς βέβαια και τους ιερείς. Και θα ραντίσει με το έλαιο της χρίσεως το θυσιαστήριο επτά φορές, και όλα τα σκεύη του, και τον λουτήρα, λέει, και τη σκηνή, και όλα όσα είναι μέσα σε αυτήν, και τα αγίασε.»

Διότι είναι άγια η σκηνή, και το θυσιαστήριο πλουτίζει τέλεια τον αγιασμό μέσω του Πνεύματος, όχι επειδή μετέχει στην τάξη των λογικών όντων· διότι δεν είναι έτσι άγιο, όπως, ας πούμε, η φύση του αγγέλου, ή η ψυχή του ανθρώπου· αλλά κατά κάποιον τρόπο από την επαφή με τη θυσία που τοποθετείται πάνω σε αυτό. Διότι άγιος είναι και ο τόπος στον οποίο θα βρισκόταν ο Χριστός. Αφού λοιπόν έχρισε το θυσιαστήριο επτά φορές, δηλαδή πλουσιοπάροχα, αγιάζει τον Ααρών· διότι έχυσε άφθονα πάνω του το έλαιο του χρίσματος, και επιπλέον προσέφερε τις θυσίες και για αυτόν και για τους απογόνους του σύμφωνα με τους τρόπους που μόλις προηγουμένως εξηγήσαμε. Και επειδή αυτά ολοκληρώθηκαν, δίνει επιπλέον την εξής εντολή, λέγοντας: «Και από τη θύρα της σκηνής του μαρτυρίου δεν θα εξέλθετε για επτά ημέρες, μέχρι να συμπληρωθεί η ημέρα, η ημέρα της τελείωσής σας. Διότι επτά ημέρες θα τελειοποιεί τα χέρια σας, όπως ακριβώς έκανε κατά την ημέρα αυτή, κατά την οποία έδωσε εντολή ο Κύριος να γίνει αυτό, ώστε να γίνει εξιλέωση για εσάς, και θα καθίσετε στη θύρα της σκηνής του μαρτυρίου για επτά ημέρες. Μέρα και νύχτα να τηρήσετε τα προστάγματα του Κυρίου, για να μην πεθάνετε· διότι έτσι με πρόσταξε Κύριος ο Θεός». Το ποιος λοιπόν υπήρξε ο τρόπος για καθεμία από τις θυσίες, μας το υπέδειξε πολύ καλά ο επαρκής λόγος. Επομένως, αφήνοντας την λεπτολογία σε αυτά, ας προχωρήσουμε στο εξής.

Και αφού τους προσήγαγε (διότι πρέπει να συντομεύουμε), τους έλουσε με νερό, του φόρεσε τον χιτώνα, τον έζωσε με τη ζώνη, του φόρεσε τον επενδύτη, του έβαλε την επωμίδα, τον έζωσε και την έσφιξε, του τοποθέτησε το λογείο, και πάνω στο λογείο τη δήλωση και την αλήθεια, και τη μίτρα στο κεφάλι του, και πάνω στη μίτρα το χρυσό πέταλο· έπειτα, αφού πήρε από το λάδι, ράντισε με αυτό το θυσιαστήριο και το αγίασε, όπως και τα σκεύη, και τον λουτήρα, και τη βάση, και τα αγίασε, και έχυσε από αυτό πάνω στο κεφάλι του Ααρών· και στους γιους του έπραξε ομοίως, και προσκόμισε τον μόσχο. Και όταν τον θυσίασε, αφού προηγουμένως ο Ααρών και οι γιοι του επέθεσαν τα χέρια τους, πήρε από το αίμα, το τοποθέτησε στα κέρατα του θυσιαστηρίου και καθάρισε το θυσιαστήριο, και έχυσε το αίμα στη βάση του θυσιαστηρίου, και το αγίασε για να γίνεται εξιλέωση πάνω σε αυτό. Έπειτα, αφού κατέκαψε κάποια μέρη του, άλλα στο εσωτερικό και άλλα στο εξωτερικό, έφερε πάλι ένα κριάρι και το προσέφερε ως ολοκαύτωμα· και προσκόμισε πάλι ένα άλλο κριάρι, αυτό της τελειώσεως, και πάλι, αφού ο Ααρών και οι γιοι του επέθεσαν τα χέρια τους, το έσφαξε· και παίρνοντας από το αίμα του, το τοποθέτησε στον λοβό του δεξιού αυτιού του Ααρών, και στο άκρο του δεξιού του χεριού, και στο άκρο του δεξιού του ποδιού, και στους γιους του έπραξε με τον ίδιο τρόπο.

Διότι και εδώ, πρώτα βαπτιζόμαστε, έπειτα χριόμαστε με το μύρο, και κατόπιν αξιωνόμαστε το τίμιο αίμα. Έτσι λοιπόν και ο Μωυσής, σκιαγραφώντας αυτά, λούζει πρώτα με νερό αυτούς που τελειώνονται, έπειτα τους ντύνει και τους περιζώνει, ύστερα επιτελεί τη χρίση με το έλαιο, και έτσι τους ραντίζει με το αίμα και τους οδηγεί στη μετάληψη των άρτων.