Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 1:19

Αυτό όμως κανείς δεν θα μπορούσε να το πει για τα γενητά και τα κτίσματα. Διότι, όταν εργάζεται ο Πατέρας, δεν τα εργάζεται αυτά κάποιος από τους αγγέλους, ή κάποιο άλλο από τα κτίσματα· επειδή κανένα από αυτά δεν αποτελεί δημιουργικό αίτιο, αλλά ανήκουν στα δημιουργήματα. Άλλωστε, επειδή είναι χωρισμένα και απέχουν από τον Μόνο Αληθινό Θεό, και επειδή έχουν διαφορετική φύση και αποτελούν έργα Του, ούτε όσα εργάζεται ο Θεός μπορούν να τα εργαστούν, ούτε, όπως προείπα, όταν ο Θεός χορηγεί δωρεές, μπορούν να τις συν-χορηγούν· ούτε, αν δει κανείς άγγελο, θα μπορούσε να πει ότι έχει δει τον Πατέρα. Διότι οι άγγελοι, όπως είναι γραμμένο, είναι λειτουργικά πνεύματα που αποστέλλονται για διακονία, και αναγγέλλουν σε αυτούς που τις λαμβάνουν τις δωρεές που δίνονται από Αυτόν μέσω του Λόγου. Και ο ίδιος ο άγγελος, όταν εμφανίζεται, ομολογεί ότι έχει αποσταλεί από τον Δεσπότη, όπως ο Γαβριήλ στην περίπτωση του Ζαχαρία, και όπως ο ίδιος ομολόγησε στην περίπτωση της Θεοτόκου Μαρίας. Και εκείνος που βλέπει οπτασία αγγέλων γνωρίζει ότι είδε άγγελο, και όχι τον Θεό. Είδε, δηλαδή, ο Ζαχαρίας άγγελο· είδε και ο Ησαΐας τον Κύριο. Είδε ο Μανωέ, ο πατέρας του Σαμψών, άγγελο· είδε όμως και ο Μωυσής τον Θεό. Είδε ο Γεδεών άγγελο· εμφανίστηκε όμως και στον Αβραάμ ο Θεός. Και ούτε αυτός που έβλεπε τον Θεό, έβλεπε άγγελο, ούτε αυτός που έβλεπε τον άγγελο νόμιζε ότι βλέπει τον Θεό. Διότι κατά πολύ, ή μάλλον εξολοκλήρου, απέχουν ως προς τη φύση τα γενητά από τον Θεό που τα δημιούργησε.

ΙΩΑΝΝΗΣ. Φιλονικούσαν, λοιπόν, μεταξύ τους οι Ιουδαίοι, λέγοντας: Πώς μπορεί αυτός να μας δώσει να φάμε τη σάρκα του; Είπε λοιπόν σε αυτούς: Αμήν αμήν σας λέω, εάν δεν φάτε τη σάρκα του Υιού του ανθρώπου και δεν πιείτε το αίμα του, δεν έχετε ζωή μέσα σας. ΛΟΥΚΑΣ. Είπε δε σε αυτόν ο άγγελος: Μη φοβάσαι, Ζαχαρία, διότι εισακούσθηκε η δέησή σου· και η γυναίκα σου Ελισάβετ θα σου γεννήσει υιό. Και μετά από λίγο: Και είπε ο Ζαχαρίας προς τον άγγελο: Πώς θα το γνωρίζω αυτό; Διότι εγώ είμαι γέροντας, και η γυναίκα μου προχωρημένη στην ηλικία της. Και αποκρινόμενος ο άγγελος του είπε: Εγώ είμαι ο Γαβριήλ, που παρίσταμαι ενώπιον του Θεού· και απεστάλην για να μιλήσω προς εσένα και να σου ευαγγελιστώ αυτά.

Και το όνομα του ανθρώπου αυτού, λέγει, ήταν Ιωάννης. Έπρεπε να γίνεται γνωστός ο απεσταλμένος και με τη σημασία του ονόματος, η οποία, όπως νομίζω, προσφέρει πολλή αξιοπιστία στον λόγο. Διότι άγγελος, και μάλιστα ο Γαβριήλ, αυτός «που παρίσταται ενώπιον του Θεού», όπως λέει ο ίδιος, όταν ανήγγειλε στον Ζαχαρία τη γέννησή του από την Ελισάβετ, εκτός από όσα διαπιστώνεται να λέει, πρόσθεσε και τούτο, ότι δηλαδή το όνομά του θα είναι Ιωάννης. Είναι βεβαίως φανερό, και ομολογείται από όλους, ότι σύμφωνα με τη θεία βούληση και προσταγή ονομάστηκε έτσι από τον άγγελο. Έπειτα, πώς να μη θεωρηθεί λοιπόν ανώτερος από κάθε έπαινο και συνάμα πιο αξιόλογος αυτός που στεφανώθηκε με τόση τιμή από τον Θεό; Γι' αυτό τον λόγο, άλλωστε, η μνεία του ονόματός του παρατίθεται τόσο χρήσιμα όσο και αναγκαία. Επειδή δε ο Ευαγγελιστής πρόσθεσε ότι ο άγιος Βαπτιστής απεστάλη από τον Θεό για μαρτυρία, προκειμένου να πιστέψουν όλοι δι' αυτού, θα πούμε πάλι το εξής, όταν οι αντίπαλοί μας προβάλλουν την αντίρρηση λέγοντας: Γιατί δεν πίστεψαν όλοι σε αυτόν που στάλθηκε από τον Θεό; Και πώς αδυνατούσε να πείσει κάποιους εκείνος που είχε επιλεγεί γι' αυτόν τον σκοπό με άνωθεν απόφαση;

Εσύ όμως πάλι, αυτόν που έχει φανερωθεί από τον Θεό και γι' αυτό είναι Θεός, τον συγκαταλέγεις στα δημιουργήματα, και τον θεωρείς μέρος του κόσμου, και αν όχι ίσως αυτού του κόσμου, πάντως κάποιου άλλου. Διότι, όσον αφορά τον λόγο περί δημιουργίας, η όποια νοούμενη διαφορά των κόσμων δεν έχει απολύτως καμία σημασία. Έπειτα, τον Λόγο που κάθεται στον ίδιο θρόνο με αυτόν που τον γέννησε, δεν ντρέπεσαι να τον συγκαταλέγεις στους δορυφόρους και στους παραστάτες; Διότι, πώς δεν ακούς τον Γαβριήλ να λέει προς τον Ζαχαρία: «Εγώ είμαι ο Γαβριήλ που παρίσταμαι ενώπιον του Θεού, και στάλθηκα για να σου μιλήσω»· και τον Ησαΐα πάλι να λέει: «Είδα τον Κύριο Σαβαώθ να κάθεται σε θρόνο ψηλό και υπερυψωμένο, και τα Σεραφείμ στέκονταν γύρω του». Και το πιο παράδοξο είναι ότι ο προφήτης έβλεπε τον Υιό, και τον ονόμαζε Κύριο Σαβαώθ, και τον παρουσιάζει με την τάξη βασιλιά να δορυφορείται από τις ανώτατες δυνάμεις. Ότι δε έβλεπε ξεκάθαρα τη δόξα του Μονογενούς, το μαρτυρεί ο σοφός Ιωάννης λέγοντας: «Αυτά τα είπε ο Ησαΐας, επειδή είδε τη δόξα του και μίλησε για αυτόν». Γι' αυτό ακριβώς και ο θεσπέσιος Παύλος, ξεκινώντας από το γεγονός ότι κάθεται στον ίδιο θρόνο με τον Θεό και Πατέρα, και από το ότι ονομάζεται Υιός κατά φύση, φτάνοντας στην ακριβέστατη κατανόηση του μυστηρίου και συλλέγοντας τη γνώση της θεωρίας γι' αυτόν, λέει: «Διότι σε ποιον από τους αγγέλους είπε ποτέ», ο Θεός και Πατέρας δηλαδή, «Υιός μου είσαι εσύ, εγώ σήμερα σε γέννησα;».

ΑΛΛΟ, ότι ο Υιός δεν είναι ομοφυής με τα δημιουργήματα ή με τους αγγέλους. Εάν ο Υιός είναι δημιούργημα και ομοφυής με τους αγγέλους, ας ονομαστούν και αυτοί από τον Πατέρα υιοί όπως Εκείνος, ή ας ονομαστεί και Αυτός άγγελος όπως εκείνοι. Αλλά σε κανέναν από τους αγγέλους δεν είπε ποτέ: «Υιός μου είσαι εσύ», σύμφωνα με τα λόγια του Παύλου· ούτε βέβαια φαίνεται Εκείνος να έχει αληθινά ονομαστεί άγγελος. Ας καθίσουν στα δεξιά του Πατέρα όπως ο Υιός· αλλά κανένας από τους αγγέλους δεν συγκαθεύεται με τον Πατέρα, αλλά μάλλον παρίστανται λειτουργώντας σε Αυτόν. Ας πουν οι άγγελοι δίνοντας εντολές όπως ο Υιός: «Εγώ όμως σας λέω»· αλλά δεν λένε αυτό, αλλά μάλλον: «Στάλθηκα για να σου μιλήσω.» Και εκείνοι μεν διακονούν, Αυτός δε διακονείται· «Διότι ιδού», λέει, «άγγελοι προσήλθαν και τον διακονούσαν.» Και Αυτός μεν είναι δημιουργός, εκείνοι δε δημιουργήθηκαν μέσω Αυτού· και εκείνοι μεν προσκυνούν, Αυτός δε προσκυνείται· και οι μεν άγγελοι διατάσσονται να υψώσουν τις πύλες των ουρανών· Αυτός δε εισέρχεται ως Κύριος των δυνάμεων, ως βασιλεύς της δόξης· και εκείνοι μεν μετέχουν στη ζωή που προέρχεται από τον Θεό· Αυτός δε είναι ο χορηγός της ζωής, καθώς ο Ίδιος αποτελεί τη ζωή για τα πάντα. Και Αυτός μεν λέει: «Εγώ και ο Πατέρας είμαστε ένα», και «Εκείνος που έχει δει εμένα, έχει δει τον Πατέρα», και, «Όλα όσα έχει ο Πατέρας είναι δικά μου», και «Εγώ είμαι το φως του κόσμου», και «Εγώ είμαι η ανάσταση και η ζωή»· οι άγγελοι όμως δεν τολμούν να αρθρώσουν τέτοια λόγια.

Εγώ είμαι ο Γαβριήλ. Τι λέει λοιπόν σε αυτόν ο άγγελος; Σε άγγελο, λέει, δυσπιστείς, ο οποίος παρίσταται ενώπιον του Θεού; Και δεν πιστεύεις σε Εκείνον που με απέστειλε, αλλά αποβλέπεις στην αδυναμία του γεγονότος; Επομένως, εξαιτίας αυτής της άπιστης φωνής, θα στερηθείς τη φωνή σου μέχρι να εκπληρωθεί το γεγονός, ώστε να γνωρίσεις και τη δική σου απιστία και τη δύναμη του Θεού.

β΄. Ο δε Ζαχαρίας, αποκρινόμενος, είπε προς τον άγγελο: Πώς θα το γνωρίσω αυτό; Είπε τότε ο άγγελος: Επειδή ζητάς σημείο για τη γέννηση και δεν πιστεύεις στα λόγια μου, λάβε ένα ασφαλές ενέχυρο: Εγώ είμαι ο Γαβριήλ, που παρίσταμαι ενώπιον του Θεού, και απεστάλην για να σου μιλήσω και να σου ευαγγελισθώ αυτά. Και ιδού, θα παραμείνεις σιωπηλός και δεν θα μπορείς να μιλήσεις, μέχρι την ημέρα που θα συμβούν αυτά, επειδή δεν πίστεψες στα λόγια μου, τα οποία θα εκπληρωθούν στον καιρό τους.

Αυτοί λοιπόν και οι παρόμοιοι μάχονται κατά των εχθρών, οι οποίοι και θριαμβεύουν κατά των παθών. Τέτοιος ήταν και ο θαυμάσιος και θεσπέσιος Ραφαήλ, ο οποίος μέσω της ανατομής ενός ιχθύος θεράπευσε μια δαιμονισμένη κόρη, και επινόησε τον τρόπο για να δώσει το φως σε έναν τυφλό γέροντα. Αλλά δεν είναι άξιοι να αποσιωπηθούν ούτε εκείνοι που διακόνησαν στην Καινή Διαθήκη, μεγάλο μέρος των οποίων αποτελεί ο αρχάγγελος Γαβριήλ, αυτός που έφερε το θείο άγγελμα στον Ζαχαρία και τιμώρησε με σιωπή την απιστία του, επειδή δεν πίστεψε ότι η στείρα θα εγκυμονούσε χάριν της μελλοντικής θείας οικονομίας· αυτός που ευαγγελίστηκε στη σεμνή Μαριάμ τις ανύμφευτες ωδίνες· αυτός που οδήγησε τους ποιμένες στο σπήλαιο, και τους ανήγγειλε τον Αχώρητο μέσα σε φάτνη, τον Απερίγραπτο στα σπάργανα, αναπέμποντας μαζί τους σύμφωνη ωδή δοξολογίας: «Δόξα εν υψίστοις Θεώ, και επί γης ειρήνη, εν ανθρώποις ευδοκία». Άλλος εμποδίζει τους μάγους να επιστρέψουν στον τύραννο· άλλοι δε διακονούσαν επί της γης τον Κτίστη· άλλος νουθετεί τον μνήστορα της Παρθένου να μην αποπέμψει την άφθορη ως διεφθαρμένη· άλλος του υποδεικνύει τη φυγή και την επάνοδο εξαιτίας της βρεφοκτονίας του Ηρώδη. Αν και έβλεπαν τον Άκτιστο εν σαρκί, τον διακονούσαν ωσάν ταπεινοί δούλοι. Διότι θαύμασαν την ισχύ του, μέσω της οποίας κατέπεσε ο πειράζων, και σύμφωνα με τα λόγια του Δαβίδ, «αφού τον σήκωσαν στα χέρια τους», τον μετέφεραν έξω από την εμβέλεια των λίθων. Επειδή σήκωσαν, αναφέρει η Γραφή, οι Ιουδαίοι λίθους για να τους ρίξουν επάνω του.

Διότι εγώ είμαι πρεσβύτης, και η γυναίκα μου προχωρημένη στα χρόνια της. Τα λόγια σου είναι αγαθά· η υπόσχεση όμως είναι δυσκολόπιστη. Μου υπόσχεσαι παιδί, ελπίδα πέρα από κάθε ελπίδα· ο χρόνος της ακμής μου έχει παρέλθει· τον βίο της νεότητάς μου τον ανάλωσα άκαρπα. Τώρα που έγινα σαν το ξηρό ξύλο, τώρα με αναγκάζεις να καρποφορήσω· γυρίζω στην αγορά περπατώντας κυρτωμένος, δεν έχω πια τη δύναμη να ανασηκώσω το βλέμμα προς τον ουρανό· το γήρας με παρασύρει προς τη συγγενική γη· διότι γη είμαι, και στη γη θα επιστρέψω· μόλις και μετά βίας κάνω τα βήματά μου· δεν μου αρκούν τα δύο πόδια για να στηριχθώ· αντί για τρίτο πόδι κρατώ βακτηρία· διότι μέχρι τώρα δεν ευτύχησα να έχω ένα τέκνο για να με κρατά από το χέρι· είμαι ένας κινούμενος τάφος, και ένας νεκρός οδοιπόρος. Πώς λοιπόν από τώρα και στο εξής ένα τέκνο θα με ονομάσει πατέρα; Διότι εγώ είμαι πρεσβύτης, και η γυναίκα μου προχωρημένη στα χρόνια της. Όταν το γήρας με οδηγεί στον τάφο, τότε θα ανέβω σε νυμφική κλίνη, και θα δώσω ζωή σε παιδί, ενώ ο ήλιος της νεότητάς μου έχει πια δύσει; Και εγώ είμαι φθαρμένος εξαιτίας του χρόνου, και η μήτρα της Ελισάβετ έχει νεκρωθεί. Πώς λοιπόν θα βεβαιωθώ γι' αυτό; Διότι εγώ είμαι πρεσβύτης, και η γυναίκα μου προχωρημένη στα χρόνια της. Και αποκριθείς ο άγγελος του είπε: Εγώ είμαι ο Γαβριήλ που παρίσταμαι ενώπιον του Θεού, και αποστάληκα για να μιλήσω προς εσένα, και να σου ευαγγελιστώ αυτά.

Για τη γέννηση του αγίου Ιωάννου του προφήτου, προδρόμου και βαπτιστού. Είναι κατάλληλη ημέρα εορτής και πάνδημης χαράς, κατά την οποία θυμήθηκα τη λειτουργία του Γαβριήλ και την ιερατεία του Ζαχαρία, και φέρνω στον νου μου εκείνον που καταδικάστηκε σε αφωνία εξαιτίας της απιστίας του. Διότι ακούσατε τον ευαγγελιστή Λουκά, ο οποίος μας άνοιξε σήμερα το ψυχωφελές ιατρείο.

Φύγε, λοιπόν. Ποιος είσαι εσύ που με εκφοβίζεις; Δεν με απασχολεί καθόλου το ζήτημα αποκτήσεως παιδιού· γιατί μου διαμηνύεις υπόσχεση για τέκνο; Τι κέρδος θα έχει ο λαός, εάν εγώ αποκτήσω τέκνο; Και τι όφελος, εάν η Ελισάβετ θηλάσει παιδί; Τι το κέρδος, εάν εγώ αφήσω πίσω μου κληρονόμο του βίου μου; Φύγε λοιπόν, εσύ που με εκφοβίζεις, όποιος κι αν είσαι· φύγε, λοιπόν, από εμένα. Είμαστε προχωρημένοι στην ηλικία· παρήλθε ο καιρός της σποράς, έσβησε η επιθυμία της συζυγικής ενώσεως· ο χρόνος έψυξε τη θέρμη, η στείρωση αρνήθηκε τον καρπό, η φύση στασίασε ενάντια στον εαυτό της· έχουμε νεκρωθεί και οι δύο ως προς τη σαρκική μίξη· αυτό που δεν άνθισε στη νεότητα, πώς θα βλαστήσει στο γήρας; Αλλά αυτά μεν τα έλεγε εύλογα ο Ζαχαρίας. Ο δε άγγελος του λέει, όπως μόλις άκουσες: Μη φοβάσαι, Ζαχαρία, και μην ταράζεσαι από λογισμούς· είμαι άγγελος φωτός, και όχι σκότους· εγώ είμαι ο Γαβριήλ, ένας από τους άρχοντες του επουράνιου Βασιλέως· κομίζω πρόσταγμα, δεν διατάζω με δική μου εξουσία. Απεστάλην για να σου φέρω ένα μήνυμα, όχι για να επιτεθώ εναντίον σου. Έχω περιβληθεί μορφή, και δεν σου εμφανίζομαι με τη γυμνή μου ουσία. Διότι Εκείνος που με απέστειλε φείδεται της ζωής σου. Μη φοβάσαι, Ζαχαρία· απεστάλην για να σε ευαγγελίσω με χαρμόσυνη είδηση, και όχι για να σε καταπλήξω. Προβάλλεις το γήρας, και την άγονη πολιότριχη ηλικία, και την άσπορη μήτρα. Και ποιος γεννά απλώς επειδή το θέλει; Είναι δώρο του Θεού· διότι μήπως πρόκειται για ανθρώπινο επινόημα; Δεν άκουσες τον Κύριο που λέει: Εγώ είμαι Εκείνος που δημιουργεί τον άνθρωπο, και πλάθει μέσα στον άνθρωπο πνεύμα; Απιστείς, Ζαχαρία;

Και είπε ο Ελισαίος: «Ιδού, θα το δεις με τα μάτια σου, αλλά από εκεί δεν πρόκειται να φας». «Είπε ο Ζαχαρίας προς τον άγγελο: Πώς θα το γνωρίσω αυτό; Διότι εγώ είμαι γέροντας, και η γυναίκα μου είναι προχωρημένη στην ηλικία της. Και αποκρινόμενος ο άγγελος, του είπε: Εγώ είμαι ο Γαβριήλ, που παρίσταμαι ενώπιον του Θεού, και απεστάλην για να μιλήσω σε εσένα και να σου ευαγγελισθώ αυτά.

Και πάλι ο Θεός σώζει τους Ισραηλίτες μέσω αγίου αγγέλου την εποχή του Γεδεών και εξολόθρευσε τη Μαδιάμ, όπως ακριβώς και την εποχή του Εζεκία κατέβαλε τους Ασσυρίους μέσω αγγέλου. Και στον Ζαχαρία απέστειλε μέσα στον ναό τον Γαβριήλ, ο οποίος, αφού ανήγγειλε τη σύλληψη του Προδρόμου, δεν έγινε πιστευτός και επέβαλε κώφωση στον Ζαχαρία, και παρέμεινε έτσι, όπως το είπε ο αρχιστράτηγος των ασωμάτων.

«Διότι εγώ είμαι γέροντας, και η γυναίκα μου προχωρημένη στην ηλικία της·» τα οποία καθόλου δεν άρμοζε να τα πει ο πατέρας του Ιωάννη. Τα είπε, όμως, όχι ο πατέρας του Ιωάννη, της φωνής που βοούσε μεγάλα και εξαίσια, αλλά καθώς έφερε το πρόσωπο του στενόφωνου και βραδύγλωσσου νόμου· διότι στενόφωνος και βραδύγλωσσος έχει καταγραφεί ο Μωυσής που συνέγραψε αυτόν τον νόμο. Γι' αυτό και αμέσως με καθετί που του επιτασσόταν, εικονίζει στον εαυτό του τη σιωπή του Μωσαϊκού νόμου, η οποία σιωπή επήλθε όταν φανερώθηκε σε εμάς εν σαρκί ο μεγάλος νομοθέτης Χριστός, επειδή θέλησε να γίνει προτύπωμα του νόμου· διότι υπάκουσε στον άγγελο που του επέβαλε τη σιωπή: «Εγώ είμαι ο Γαβριήλ που παρίσταμαι ενώπιον του Θεού, και απεστάλην για να σου μιλήσω και να σου ευαγγελιστώ αυτά· και ιδού, θα είσαι σιωπηλός και δεν θα μπορείς να μιλήσεις μέχρι την ημέρα που θα γίνουν αυτά, διότι δεν πίστεψες στα λόγια μου, τα οποία θα πληρωθούν στον καιρό τους.» Και πολύ εύλογα του επιβάλλει την αφωνία, παρόλο που επρόκειτο να γίνει γεννήτορας της φωνής· όχι μόνο επειδή δέχθηκε να γίνει τύπος εκείνων που αμφέβαλλαν υπό τον νόμο, αλλά επειδή δεν πίστεψε ότι η φωνή που αποστελλόταν να κηρύξει αυτά θα προερχόταν από τον ίδιο, και, εφόσον απίστησε στην προέλευση της φωνής, δικαίως στερήθηκε τη φωνή του.

«Και αποκριθείς», λέει, «ο άγγελος του είπε: Ιδού, θα σιωπάς και δεν θα μπορείς να μιλήσεις, επειδή δεν πίστεψες στα λόγια μου (πρέπει να προσθέσουμε σχετικά με αυτό που αποσιωπάται: απλά και αβασάνιστα), τα οποία θα εκπληρωθούν στον καιρό τους». Έλαβε λοιπόν το σημείο της απώλειας της φωνής, ενόψει της ζωντανής και ενυπόστατης φωνής που επρόκειτο να του γεννηθεί· και κλείνοντας τα χείλη υμνεί με ανήκουστες φωνές τον δοτήρα της γέννησης. «Διότι βγαίνοντας», λέει, «δεν μπορούσε να μιλήσει· και κατάλαβαν ότι είδε οπτασία στον ναό· και αυτός τους έκανε νοήματα, και παρέμενε κωφός». Το μεν για να μην ερωτάται, καθώς δεν ήταν επιτρεπτό να ακούγονται τα της οπτασίας· το δε (για να κωφεύει), σαν να είχε βγει έξω από τις αισθήσεις του και στρέφοντας όλο του το είναι προς αυτό που είδε, ώστε να κωφεύει στα λόγια που ηχούν στον αέρα· τίποτα δεν είναι προτιμότερο από το να επισημάνουμε και εδώ το έργο του ως προφητοπάτορα και της προφητείας· και αυτό ίσως συμβολίζει την παύση της νομικής λατρείας, ενόψει της ανακήρυξης της χάριτος διά της γεννήσεως του Ιωάννη. Επομένως, παραλείποντας τα ενδιάμεσα, καθώς ούτε στη σημερινή ημέρα αρμόζουν ούτε στις δυνάμεις σας είναι εφικτά, ας επανέλθουμε στο επείγον θέμα. 9. «Και συνέβη», λέει, «μόλις άκουσε η Ελισάβετ τον ασπασμό της Μαρίας, σκίρτησε το βρέφος με αγαλλίαση στην κοιλιά της». Ω Ιωάννη, μακάριο βρέφος, ακοίμητο έμβρυο! Αυτός που βρίσκεται μέσα στη μήτρα, πώς γίνεται να είναι πολίτης του κόσμου; Ο ατελής, πώς είναι πληρέστατος;

Και αποκρινόμενος ο άγγελος του είπε: «Εγώ είμαι ο Γαβριήλ, που παρίσταμαι ενώπιον του Θεού, και στάλθηκα για να σου μιλήσω και να σου αναγγείλω αυτά τα χαρμόσυνα νέα. Και ιδού, θα μείνεις σιωπηλός και δεν θα μπορείς να μιλήσεις, μέχρι την ημέρα που θα συμβούν αυτά, επειδή δεν πίστεψες στα λόγια μου, τα οποία θα εκπληρωθούν στον καιρό τους». Αν και ο Ζαχαρίας ήταν δίκαιος και άγιος, ωστόσο βλέποντας το θαυμαστό γεγονός της τεκνοποιίας, δεν το πίστευε εύκολα. Γι' αυτό και ο άγγελος δηλώνει το αξίωμά του, λέγοντας: «Εγώ είμαι ο Γαβριήλ που παρίσταμαι στον Θεό»· δηλαδή δεν είναι κάποιος πλάνος δαίμονας, αλλά άγγελος του Θεού. Επειδή, λοιπόν, απιστείς, θα είσαι κωφός και δεν θα μπορείς να μιλήσεις. Εύλογα δε έπαθε αυτά τα δύο, να μην μπορεί ούτε να ακούσει ούτε να μιλήσει: διότι επειδή παράκουσε, καταδικάζεται σε κώφωση, και επειδή αντιμίλησε, σε σιωπή.