Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 1:37

Διότι μέσω της σάρκας, ο Λόγος κατέστη ορατός, εφόσον αυτή είναι ορατή και ψηλαφητή και στερεή, ενώ ο ίδιος καθεαυτόν ήταν αθέατος· και πάλι ο Ιωάννης στην Επιστολή αναφέρει: «Εκείνο που υπήρχε από την αρχή, εκείνο που έχουμε ακούσει, εκείνο που έχουμε δει με τα μάτια μας, και τα χέρια μας ψηλάφησαν περί του Λόγου της ζωής, και η ζωή φανερώθηκε». Δεν ακούς ότι ονομάζει τη ζωή ψηλαφητή; Για να εννοήσεις τον Υιό ως ενανθρωπήσαντα, και ορατό μεν κατά τη σάρκα, αόρατο δε κατά τη θεότητα. <Αυτός θα είναι μέγας, και Υιός του Υψίστου θα κληθεί.> (A f. 17) Διότι ο Υιός που φανερώθηκε από αυτόν εύλογα μπορεί να νοηθεί ως ίσος στη δόξα με εκείνον που τον γέννησε, έχοντας σε καθετί ακριβώς το ίδιο μέτρο. Διότι το ότι έγινε άνθρωπος κατ' οικονομίαν δεν σημαίνει ότι μειονεκτούσε απολύτως σε κάτι έναντι αυτού· διότι δεν υπέστη καμία βλάβη ως προς τη δική του φύση από το ότι έγινε σαν εμάς για χάρη μας· επειδή ο Λόγος του Θεού είναι κατά φύση άτρεπτος· γι' αυτό και ονομάζεται Θεός και Ύψιστος και Κύριος και από τη φωνή των αγγέλων. <Διότι τίποτα δεν θα είναι αδύνατο για τον Θεό.> (E f. 50 b, F f. 734) Απορούν, πάλι, μερικοί, αν ο Θεός των όλων δύναται να κάνει τα ήδη γενόμενα και πεπραγμένα να μην έχουν γίνει ποτέ· σύμφωνα με το, «Κανένας λόγος δεν θα του είναι αδύνατος». Διότι δεν λέμε ως μη γενόμενα, αλλά να μην έχουν γίνει εξ αρχής· όπως, για παράδειγμα, αν δύναται να κάνει την πόρνη παρθένο από την κοιλιά της μητέρας της, ώστε ούτε να υπήρξε ποτέ πόρνη ούτε να λέγεται τέτοια, επειδή όσα είναι αδύνατα στους ανθρώπους είναι δυνατά στον Θεό.

Ενώ επιθυμώ να γίνω ιατρός των παθών, εγώ ο ίδιος, κυριευμένος από αυτά, αντί να προσφέρω θεραπεία, επιπλήττω τον ασθενή. Όντας τυφλός ο ίδιος, προσπαθώ να οδηγήσω τυφλούς. Γι' αυτό έχω ανάγκη από πολλές προσευχές, ώστε να γνωρίσω τα δικά μου μέτρα, για να με επισκιάσει η χάρη του Θεού και να φωτίσει τη σκοτισμένη μου καρδιά, και αντί για άγνοια να κατοικήσει μέσα μου η θεία γνώση, διότι τίποτα δεν είναι αδύνατο για τον Θεό. Αυτός παρέσχε στον λαό Του δίοδο μέσα από την αδιάβατη θάλασσα. Αυτός έβρεξε για αυτούς το μάννα, και από τη θάλασσα έφερε ορτύκια σαν την άμμο των θαλασσών. Αυτός έδωσε νερό από την απότομη πέτρα στους διψασμένους. Αυτός μόνος διέσωσε με την αγαθότητά Του εκείνον που έπεσε στους ληστές. Είθε να σπλαχνιστεί η αγαθότητά Του και εμένα που περιέπεσα στις αμαρτίες και δέθηκα ως δέσμιος από την καταφρόνηση.

Διότι από αυτήν προήλθε το αληθινό φως, το οποίο μας φωτίζει με την αγαθότητά του· διότι υπήρξε αγιασμένο ιερό και αμόλυντος ναός του Θεού, το χρυσό θυσιαστήριο των θυμιαμάτων εξαιτίας της ανυπέρβλητης καθαρότητάς της, το θείο θυμίαμα της συνθέσεως και το άγιο έλαιο της χρίσεως, το πολύτιμο αλάβαστρο του γνήσιου νάρδου, το ιερατικό διάδημα που φανερώνει την απόρρητη βούληση του Θεού, αυτή που είναι η μόνη άγια κατά το σώμα και το πνεύμα, η πύλη που βλέπει προς τα ανατολικά και η οποία διά της δεσποτικής εισόδου και εξόδου φώτισε τον κόσμο, η κατάκαρπη ελιά, από την οποία το Άγιο Πνεύμα, αφού έλαβε τον μυστικό κλάδο του Κυρίου, διεκόσμησε το χειμαζόμενο γένος των ανθρώπων. Αυτή είναι το καύχημα των παρθένων και η αγαλλίαση των μητέρων, η οποία δεχόμενη το αρχαγγελικό μήνυμα και το θείο ευαγγέλιο άκουσε: «Χαίρε, κεχαριτωμένη, ο Κύριος είναι μαζί σου και πάλι από εσένα»· διότι ο Κύριος, αφού ευδόκησε να κυοφορηθεί από την αγία Παρθένο, απέστειλε τον αρχάγγελο για να φέρει το χαρμόσυνο μήνυμα. Αυτός δε, αφού προσήλθε στη Μαρία από τις άνω άφραστες δυνάμεις, πρώτα της ανήγγειλε το «Χαίρε, κεχαριτωμένη» και αμέσως πάλι πρόσθεσε: «Ο Κύριος είναι μαζί σου, ευλογημένη εσύ μεταξύ των γυναικών, και ευλογημένος ο καρπός της κοιλίας σου». Εκείνη δε ταράχθηκε και διαλογιζόταν τι είδους να ήταν άραγε αυτός ο χαιρετισμός.

Όπως λοιπόν αν κάποιος ρωτούσε τον Μωυσή γι' αυτά, δεν θα έλεγε τίποτε περισσότερο παρά ότι ο Θεός είναι αυτός που πήρε χώμα από τη γη και έπλασε τον Αδάμ, και που πήρε μία από τις πλευρές του Αδάμ και δημιούργησε την Εύα· και ενώ είπε ποιος ήταν αυτός που τα δημιούργησε, δεν είπε τον τρόπο με τον οποίο έγιναν αυτά. Έτσι και ο Γαβριήλ, είπε μεν ότι το Άγιο Πνεύμα και η δύναμη του Υψίστου θα κατεργαστούν την άσπορη γέννηση, το πώς όμως δεν το είπε. Διότι, αν, προχωρώντας και αναφέροντας για την Ελισάβετ ότι συνέλαβε σε βαθιά γεράματα ενώ ήταν στείρα, δεν είχε να πει τίποτε περισσότερο από το ότι τίποτα δεν είναι αδύνατο για τον Θεό, πώς θα μπορούσε να πει τον τρόπο για εκείνην που συνέλαβε και γέννησε ευρισκόμενη σε παρθενία;

Αυτό το λέει η Παρθένος όχι επειδή απιστεί, αλλά επειδή ζητά να μάθει, στο μέτρο του δυνατού, πώς θα γίνει αυτό. Γι' αυτό και ο αρχάγγελος της λέει: «Πνεύμα Άγιο θα έρθει επάνω σου και δύναμη του Υψίστου θα σε επισκιάσει· γι' αυτό και το άγιο που θα γεννηθεί θα ονομαστεί Υιός του Θεού». Διότι, λέει, εσύ είσαι άγια και κεχαριτωμένη, Παρθένε· όμως Πνεύμα Άγιο θα έρθει πάλι επάνω σου, ετοιμάζοντας και προκαταρτίζοντας τη θεουργία μέσα σου με την προσθήκη υψηλότερου αγιασμού· και δύναμη του Υψίστου θα σε επισκιάσει, η οποία ταυτόχρονα θα σε ενδυναμώσει και, μέσω της επισκιάσεως σε εσένα και της συνάφειας, θα μορφοποιήσει στον εαυτό της την ανθρώπινη φύση, ώστε αυτό που θα γεννηθεί να είναι άγιο, Υιός του Θεού και δύναμη του Υψίστου που έχει λάβει ανθρώπινη μορφή· διότι, ιδού, και η συγγενής σου η Ελισάβετ, η οποία διήνυσε όλη της τη ζωή στείρα, τώρα στα γηρατειά της, με το θέλημα του Θεού, κυοφορεί παραδόξως, διότι κανένας λόγος δεν είναι αδύνατος για τον Θεό.

Τι έκανε λοιπόν η κεχαριτωμένη Παρθένος απέναντι σε αυτά, η οποία και στη σύνεση είναι θεία και απαράμιλλη; Πάλι προς τον Θεό καταφεύγει και μέσω της προσευχής υψώνεται προς Αυτόν, λέγοντας προς τον αρχάγγελο: εάν Άγιο Πνεύμα, καθώς λες, θα επέλθει σε εμένα, καθαρίζοντας περαιτέρω τη φύση μου και ενισχύοντάς με για να δεχθώ το σωτήριο κύημα, εάν η δύναμη του Υψίστου θα με επισκιάσει, μορφοποιώντας μέσα μου ως άνθρωπο Εκείνον που υπάρχει σε μορφή Θεού και δημιουργώντας άσπορη λοχεία, εάν το γεννώμενο είναι άγιο και Υιός Θεού και Θεός και αιώνιος βασιλιάς, διότι κανένας λόγος δεν είναι αδύνατος για τον Θεό, «ιδού η δούλη του Κυρίου, ας γίνει σε εμένα σύμφωνα με τον λόγο σου». Και αναχώρησε από αυτήν ο άγγελος, αφήνοντας στην κοιλιά της ενωμένο με σώμα τον ποιητή των πάντων και μέσω αυτής της ένωσης μέσα της, την οποία διακόνησε, προσφέροντας στον κόσμο τη σωτηρία. Έτσι και ο Ησαΐας, μέσα από όσα ήδη και μακαρίως αξιώθηκε να βιώσει, το προεικόνισε ολοκάθαρα. Διότι δεν είδε το Σεραφείμ να παίρνει τον άνθρακα απευθείας από το νοητό θυσιαστήριο στον ουρανό· αλλά το Σεραφείμ τον πήρε μέσω της λαβίδας, με την οποία και άγγιξε τα χείλη του, δίνοντάς του την κάθαρση. Αυτή δε η λαβίδα ταυτιζόταν με εκείνο το μεγάλο θέαμα που είδε ο Μωυσής, δηλαδή τη βάτο που φλεγόταν από φωτιά αλλά δεν κατακαιγόταν.

Τότε λοιπόν συνέλαβε και η Ελισάβετ, η σύζυγος του Ζαχαρία· και έκρυβε τον εαυτό της επί πέντε μήνες, λέγοντας: «Έτσι έπραξε σε μένα ο Κύριος κατά τις ημέρες που επέβλεψε, για να αφαιρέσει το όνειδός μου ανάμεσα στους ανθρώπους». Είναι λοιπόν κατάλληλη ευκαιρία να δείξουμε στη συνέχεια ότι, κατά τον έκτο μήνα της κυήσεως του Ιωάννη από την Ελισάβετ, η Μαρία λαμβάνει το χαρμόσυνο άγγελμα της συλλήψεως. Διότι προσήλθε σε αυτήν ο Γαβριήλ και της έλεγε: «Μη φοβάσαι, Μαριάμ· διότι βρήκες χάρη ενώπιον του Θεού. Και ιδού, θα συλλάβεις στη μήτρα σου και θα γεννήσεις υιό, και θα καλέσεις το όνομά του Ιησού». Καθώς δε εκείνη βρισκόταν σε ταραχή και επιζητούσε να μάθει τον τρόπο, αποκρίθηκε ο άγγελος και της είπε: «Πνεύμα Άγιο θα έλθει επάνω σου, και δύναμη του Υψίστου θα σε επισκιάσει· γι' αυτό και το άγιο που θα γεννηθεί από εσένα, θα ονομαστεί Υιός του Θεού. Και ιδού η Ελισάβετ η συγγενής σου, συνέλαβε και αυτή υιό στα γηρατειά της· και αυτός είναι ο έκτος μήνας για αυτήν που ονομαζόταν στείρα· διότι τίποτα δεν θα είναι αδύνατο για τον Θεό». Εάν λοιπόν μετά τον μήνα Γορπιαίο άρχισε να συλλαμβάνει η Ελισάβετ, όπως έχει αποδειχθεί, πρέπει να αριθμήσουμε από τότε τους έξι ενδιάμεσους μήνες. Αυτοί οι μήνες λοιπόν είναι: ο Υπερβερεταίος, ο Δίος, ο Απελλαίος, ο Αυδοναίος, ο Περίτιος και ο Δύστρος.

Θέλεις να δεις την εικόνα του μυστηρίου της δικής σου γέννησης; Δες τη γειτόνισσα και συγγενή σου, την Ελισάβετ. Διότι ιδού, λέει, η Ελισάβετ η συγγενής σου έχει συλλάβει και αυτή υιό στα γηρατειά της· και αυτός είναι ο έκτος μήνας για αυτήν που αποκαλούνταν στείρα· διότι κανένας λόγος δεν θα είναι αδύνατος για τον Θεό. Λύθηκε, παρά κάθε ελπίδα, η στειρότητα της Ελισάβετ, ώστε η λύση αυτού του πάθους να γίνει δάσκαλος για τη δική σου παρθενία, η οποία δεν θα λυθεί. Συνέλαβε η στείρα και ηλικιωμένη τον πρόδρομο του βασιλέως που πρόκειται να γεννηθεί από εσένα, για να πιστέψεις ότι εσύ φέρεις τον Κύριο στη γαστέρα σου. Πήγαινε, διαπίστωσε τα σχετικά με την Ελισάβετ· και εάν δεν τη βρεις έτσι, όπως σου είπα, μην πιστέψεις στο κήρυγμά μου. Τι απαντά λοιπόν μετά από αυτά τα λόγια η αγία Μαρία, η παρθένος στο σώμα και στην ψυχή, η ευσεβής και ευλαβής και ευπειθής, το καύχημα της ανθρώπινης φύσεως, η πύλη της ζωής μας, η πρόξενος της σωτηρίας μας; Αφού δέχθηκε ευμενώς τη φωνή του αγγέλου, λέει προς αυτόν: Ιδού η δούλη του Κυρίου, ας γίνει σε εμένα σύμφωνα με το ρήμα σου. Ως δούλη βρίσκομαι στη διάθεση του δεσποτικού νεύματος· ως πηλός υποτάσσομαι στα χέρια του κεραμέα· όπως θέλει με εξουσία ο πλάστης, ας εκτελέσει σε εμένα το βούλημά του· όπως θέλει με φιλανθρωπία, ας θαυματουργήσει σε εμένα την παράδοξη κύηση. Ας γίνει σε εμένα σύμφωνα με το ρήμα σου· ας γίνουν τα ρήματά σου αυτά πράγματα ολοφάνερα και αληθινά.

Ετοίμασέ μου τις εισόδους της ακοής! Και είναι δυνατόν η κοιλιά να χωρέσει τον Αχώρητο; Όντως φοβερό είναι το μυστήριο. Ενώ τέτοια συλλογιζόταν ο άγγελος, ο Δεσπότης του λέει: Τι ταράζεσαι και παραξενεύεσαι, ω Γαβριήλ; Δεν στάλθηκες προηγουμένως από εμένα προς τον ιερέα Ζαχαρία; Δεν του έδωσες τις χαρμόσυνες ειδήσεις της γεννήσεως του Ιωάννη; Δεν επέβαλες την ποινή της σιωπής στον ιερέα που απίστησε; Δεν καταδίκασες τον γέροντα σε αφωνία; Δεν αποφάνθηκες εσύ, και εγώ το επικύρωσα; Δεν ακολούθησε η πραγματοποίηση του έργου την αγγελία σου; Δεν συνέλαβε η στείρα; Δεν αναθερμάνθηκε η μήτρα; Δεν υποχώρησε η νόσος της ακαρπίας; Δεν έφυγε η αδράνεια της φύσεως; Δεν φέρει τώρα στάχυα αυτή που προηγουμένως δεν απέδιδε καρπούς; Μήπως είναι αδύνατος σε εμένα, τον Κτίστη, κάθε λόγος; Πώς λοιπόν περιβλήθηκες από αμφιβολία; Τι λέει λοιπόν πάλι ο άγγελος; Δέσποτα, το να θεραπεύεις τις αδυναμίες της φύσεως, το να διαλύεις τον χειμώνα των παθών, το να μεταβάλλεις τη νέκρωση των μελών σε ζωτική δύναμη, το να προστάζεις στη φύση την ενέργεια της τεκνοποιίας, το να λύνεις τη στειρότητα σε υπέργηρα μέλη, το να μεταμορφώνεις το γερασμένο καλάμι σε χλοερό βλαστό, το να αναδεικνύεις ξαφνικά την άγονη γη μητέρα γεμάτη δεμάτια, είναι έργο της δικής σου δυνάμεως το οποίο επιτελείται ως κάτι το σύνηθες· και το μαρτυρεί η Σάρρα, και μετά από αυτήν η Ρεβέκκα, και πάλι η Άννα, οι οποίες, αφού υποδουλώθηκαν στο βαρύ πάθος της στειρότητας, έλαβαν έπειτα από εσένα την ελευθερία.

Επομένως, πολύ περισσότερο δύναται να αναστήσει. Έχεις και άλλη εικόνα της αναστάσεως, εννοώ την αρπαγή του Ηλία, ο οποίος μέχρι και σήμερα δεν έχει πεθάνει. Όλα είναι απλά και εύκολα για τον Θεό. Κανένα πράγμα δεν θα είναι αδύνατο, λέγει, για τον Θεό. Και ο Προφήτης λέγει: Όλα όσα θέλησε, τα έπραξε. Δεν βλέπεις ότι και για εσένα είναι δύσκολα τα έργα του τεχνίτη; Αλλά παρ' όλα αυτά υποχωρείς μπροστά στην τέχνη. Έπειτα, ενώ μπροστά στην τέχνη του συνδούλου σου υποχωρείς, από τη σοφία του Δεσπότου ζητάς εξηγήσεις, και δεν αποδέχεσαι με πίστη αυτό που γίνεται; Και πόσης ανοησίας είναι άξια αυτά; «Δεν θα πεθάνω, αλλά θα ζήσω». Εάν κάποιος εκλάβει το λεχθέν και με αναγωγική έννοια, δεν θα σφάλει.

Εκείνη δε, ακούγοντας για σύλληψη και τοκετό και βασιλεία θεία και ανθρώπινη, και Υιό του Υψίστου και Υιό του Δαβίδ, σαν να πρόκειται για θεία και ανθρώπινα, πρόσκαιρα και αθάνατα, «είπε η Μαριάμ προς τον άγγελο: πώς θα μου συμβεί αυτό, αφού δεν γνωρίζω άνδρα;» Η γέννηση, λέει, και η σύλληψη χωρίς άνδρα δεν είναι φυσικό να γίνονται. Σε μένα δε, που είμαι παρθένος, «πώς θα μου συμβεί αυτό;» Και είπε προς αυτήν ο άγγελος: «Πνεύμα Άγιο θα επέλθει σε σένα, και δύναμη του Υψίστου θα σε επισκιάσει. Γι' αυτό και το άγιο που θα γεννηθεί θα ονομαστεί Υιός του Θεού». Επειδή, λέει, άκουσες ότι «θα είναι μέγας και θα ονομαστεί Υιός του Υψίστου», μην αναζητάς σύμφωνα με τους νόμους της φύσης τα υπερφυσικά, ούτε να απαιτείς να ερμηνεύονται τα ανέκφραστα, τα οποία είναι απόκρυφα και στους αγγέλους και στους ανθρώπους. Αλλά το Πνεύμα το Άγιο και η δύναμη του Υψίστου, αφού κατοικήσουν μέσα σου, θα σε διδάξουν στην πράξη «πώς θα σου συμβεί αυτό». «Και το άγιο που θα γεννηθεί θα ονομαστεί Υιός του Θεού. Και ιδού, η Ελισάβετ η συγγενής σου έχει συλλάβει και αυτή γιο στα γηρατειά της, και αυτός είναι ο έκτος μήνας για αυτήν που αποκαλούνταν στείρα. Διότι κανένας λόγος δεν είναι αδύνατος για τον Θεό».

Δες, λέει, το παράδειγμα, πώς η συγγενής σου, που ήταν στείρα και άκαρπη, συνέλαβε παρά κάθε ελπίδα, και ούτε τα δεσμά της στειρότητας, ούτε η νέκρωση των σωμάτων, ούτε κανένα άλλο πράγμα μπόρεσε να εμποδίσει τον λόγο του Θεού. Και επειδή ο ιερέας Ζαχαρίας δεν αναλογίστηκε τίποτα από αυτά, αθέτησε τα χαρμόσυνα μηνύματά μου, προβάλλοντας ως δικαιολογία τα δικά του γηρατειά και την προχωρημένη ηλικία της συζύγου του, γι' αυτό και του επέβαλα την ποινή της σιωπής, μέχρις ότου εκπληρωθούν τα λόγια μου στον κατάλληλο καιρό. Και ιδού, εκείνος παρέμεινε βωβός, ενώ η στείρα συνέλαβε τον πρόδρομο της χάριτος, «διότι κανένας λόγος δεν είναι αδύνατος για τον Θεό». «Και είπε η Μαριάμ: Ιδού η δούλη του Κυρίου· ας γίνει σε μένα σύμφωνα με τον λόγο σου. Και απήλθε από αυτήν ο άγγελος». Επειδή έτσι έχουν τα πράγματα, λέει, και μου υπόσχεσαι μεγάλα και παράδοξα, τέτοια που δεν έχουν γίνει ούτε πρόκειται να γίνουν ποτέ παρά μόνο σε εμένα, «ας γίνει σε μένα σύμφωνα με τον λόγο σου». Διότι, αφού με προσφώνησες «κεχαριτωμένη», και «βρήκα χάρη ενώπιον του Θεού» εγώ η νεάνιδα, και «Πνεύμα Άγιο θα επέλθει σε μένα, και δύναμη Υψίστου θα με επισκιάσει», και θα συλλάβω τον Υιό του Υψίστου, όπως λες, και θα αξιωθώ να γίνω Μητέρα του Θεού, «ας γίνει σε μένα σύμφωνα με τον λόγο σου. Και απήλθε από αυτήν ο άγγελος».

Αυτά τα καινοφανή γεγονότα έγιναν, για να επιβεβαιώσουν την άρρητη γέννησή σου. Προϋπήρξαν, για να σκιαγραφήσουν το ακατάληπτο του μυστηρίου. Διότι η φλεγόμενη βάτος και ο δροσιζόμενος πόκος και η ράβδος που βλάστησε, δεν θα παρείχαν καμία χρησιμότητα στη ζωή, ούτε θα είλκυαν τον άνθρωπο στο να υμνήσει Αυτόν που θαυματουργεί, αλλά το θαύμα θα έπεφτε στο κενό, εάν δεν προβάλλονταν προκαταβολικά ως εικόνες και προκηρύγματα του δικού σου τοκετού, τα οποία προέτρεχαν της δεσποτικής παρουσίας. Έχεις, εάν θέλεις, και τη γειτόνισσα και συγγενή Ελισάβετ ως παράδειγμα. Διότι ιδού, και αυτή συνέλαβε υιό στα γηρατειά της· και αυτός μάλιστα είναι ο έκτος μήνας για αυτήν που ονομαζόταν στείρα· διότι κανένα πράγμα δεν θα είναι αδύνατο για τον Θεό. Διότι Αυτός που λύνει τα δεσμά της στειρότητας, ο ίδιος δύναται να ετοιμάσει και για τον Εαυτό του τοκετό χωρίς τη μεσολάβηση ανδρός· Αυτός που ανανέωσε την ξηραμένη ρίζα σε καρποφόρο βλαστό, ο ίδιος θα καινοποιήσει και τον άνυδρο αγρό σε εύφορη γη για τον Εαυτό του.

Διότι σου λέγω την αλήθεια με τα λόγια μου, ως κήρυκας και άγγελος της αληθείας. Και προς δική σου βεβαίωση και μεγαλύτερη διασφάλιση της εκπληρώσεως των λόγων μου, σου δίδω ένα αναντίρρητο σημείο, ώστε να παραμείνεις ασάλευτη στην πίστη: «Ιδού, η Ελισάβετ η συγγενής σου, έχει συλλάβει και αυτή υιό στα γηρατειά της· και αυτός είναι ο έκτος μήνας για αυτήν που αποκαλείται στείρα· διότι κανένας λόγος δεν είναι αδύνατος παρά τω Θεώ.» Και αυτό θα αποτελέσει για εσένα ισχυρότατη απόδειξη ότι όλα μου τα λόγια προς εσένα την σεπτή στους πάντες, ως χαρμόσυνες αγγελίες, θα λάβουν αληθινή και σωτήρια εκπλήρωση για τη ζωή και τη λύτρωση όλων των ανθρώπων. Διότι της ιδίας δυνάμεως τυγχάνει παρά τω Θεώ και το να γεννήσει η στείρα που δεν ετεκνοποιούσε, και το να γεννήσει η ανύμφευτη παρθένος.

Ας ακούσει λοιπόν ότι αυτό που γεννιόταν στη μήτρα, εκείνο ήταν Υιός Θεού· διότι δεν κυοφορούνταν άλλος στη μήτρα, και άλλος ήταν ο Υιός του Θεού· αλλά ένας και ο αυτός ήταν, ο Υιός της Παρθένου και του Θεού. Πρόσεξε δε πώς φανέρωσε την Αγία Τριάδα, ονομάζοντας Άγιο Πνεύμα, δύναμη τον Υιό, Ύψιστο τον Πατέρα. «Και ιδού, η Ελισάβετ η συγγενής σου, συνέλαβε και αυτή υιό στα γηρατειά της· και αυτός είναι ο έκτος μήνας για αυτήν που αποκαλείται στείρα, διότι τίποτε δεν θα είναι αδύνατο για τον Θεό». Είπε τότε η Μαριάμ: