Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 1:39

Εάν πάλι λέγεται ότι είναι συγγενής της Ελισάβετ, παρότι η ίδια καταγόταν από τη φυλή του Ιούδα, ενώ η Ελισάβετ από τη φυλή του Λευί, μην απορείς· διότι ολόκληρο το έθνος των Ιουδαίων ήταν ενός γένους και όλες οι φυλές ήταν συγγενικές μεταξύ τους. Γι' αυτό και ο θείος Απόστολος ονομάζει συγγενείς του όλους τους Ιουδαίους, λέγοντας: «Θα ευχόμουν να ήμουν εγώ ανάθεμα για χάρη των αδελφών μου, των κατά σάρκα συγγενών μου, οι οποίοι είναι Ισραηλίτες»· αν και στην πραγματικότητα συγγενείς του ήταν μόνο όσοι προέρχονταν από τη φυλή του Βενιαμίν. Επομένως, ο Παύλος ονόμασε αδελφούς και συγγενείς του απλώς όλους όσους κατάγονταν από τον Ισραήλ. Έτσι λοιπόν, και ο άγγελος αποκάλεσε την Ελισάβετ συγγενή της Μαριάμ, επειδή και οι δύο ήταν Ισραηλίτισσες. Αλλά είναι επίσης πιθανό η Ελισάβετ να ονομάζεται συγγενής της Μαρίας και με βάση τον τόπο, επειδή κατοικούσε στην περιοχή της φυλής του Ιούδα, από την οποία καταγόταν η Μαρία. Το μαρτυρεί εξάλλου ο Λουκάς, λέγοντας: «Σηκώθηκε η Μαριάμ εκείνες τις ημέρες και πήγε βιαστικά στην ορεινή περιοχή, σε μια πόλη του Ιούδα, και μπήκε στο σπίτι του Ζαχαρία και χαιρέτησε την Ελισάβετ». Διότι, εφόσον ο νόμος του Μωυσή δεν είχε ορίσει κλήρο για τη φυλή των ιερέων, επειδή ο Κύριος και Θεός είναι η μερίδα τους, αλλά είχε διατάξει να κατοικούν ανάμεσα στις άλλες φυλές, και εφόσον ο Ζαχαρίας και η Ελισάβετ κατοικούσαν σε πόλη της φυλής του Ιούδα, από την οποία καταγόταν η Μαρία, είναι λογικό και εξαιτίας αυτού του λόγου να αποκαλούνται συγγενείς. Δεν είναι όμως απίθανο ο λόγος να ήταν και η ομοιότητα του τρόπου ζωής τους, χάρη στην οποία και οι δύο αξιώθηκαν να συμμετάσχουν στη σωτήρια οικονομία, καθώς η μεν μία υποδέχθηκε τον Σωτήρα, η δε άλλη τον Πρόδρομο του Σωτήρα, μετέχοντας στο ένα και το αυτό Άγιο Πνεύμα. Γι' αυτό, άλλωστε, και μοιράζονταν κυρίως μία κατά Θεόν συγγένεια.

Διότι από αυτήν προήλθε το αληθινό φως, το οποίο μας φωτίζει με την αγαθότητά του· διότι υπήρξε αγιασμένο ιερό και αμόλυντος ναός του Θεού, το χρυσό θυσιαστήριο των θυμιαμάτων εξαιτίας της ανυπέρβλητης καθαρότητάς της, το θείο θυμίαμα της συνθέσεως και το άγιο έλαιο της χρίσεως, το πολύτιμο αλάβαστρο του γνήσιου νάρδου, το ιερατικό διάδημα που φανερώνει την απόρρητη βούληση του Θεού, αυτή που είναι η μόνη άγια κατά το σώμα και το πνεύμα, η πύλη που βλέπει προς τα ανατολικά και η οποία διά της δεσποτικής εισόδου και εξόδου φώτισε τον κόσμο, η κατάκαρπη ελιά, από την οποία το Άγιο Πνεύμα, αφού έλαβε τον μυστικό κλάδο του Κυρίου, διεκόσμησε το χειμαζόμενο γένος των ανθρώπων. Αυτή είναι το καύχημα των παρθένων και η αγαλλίαση των μητέρων, η οποία δεχόμενη το αρχαγγελικό μήνυμα και το θείο ευαγγέλιο άκουσε: «Χαίρε, κεχαριτωμένη, ο Κύριος είναι μαζί σου και πάλι από εσένα»· διότι ο Κύριος, αφού ευδόκησε να κυοφορηθεί από την αγία Παρθένο, απέστειλε τον αρχάγγελο για να φέρει το χαρμόσυνο μήνυμα. Αυτός δε, αφού προσήλθε στη Μαρία από τις άνω άφραστες δυνάμεις, πρώτα της ανήγγειλε το «Χαίρε, κεχαριτωμένη» και αμέσως πάλι πρόσθεσε: «Ο Κύριος είναι μαζί σου, ευλογημένη εσύ μεταξύ των γυναικών, και ευλογημένος ο καρπός της κοιλίας σου». Εκείνη δε ταράχθηκε και διαλογιζόταν τι είδους να ήταν άραγε αυτός ο χαιρετισμός.

Η δε Παρθένος, γεμάτη από θεία χαρά και ευφροσύνη, «σηκώθηκε με σπουδή», όπως λέγει ο θείος Λουκάς, «και πορεύθηκε στην ορεινή περιοχή, σε πόλη του Ιούδα, και εισήλθε στον οίκο του Ζαχαρία και ασπάστηκε την Ελισάβετ». Γιατί «σηκώθηκε με σπουδή» και πορεύθηκε προς την Ελισάβετ; Διότι βιαζόταν να μάθει εάν τα όσα αφορούσαν τον Ζαχαρία και τη σύζυγό του ήταν πράγματι έτσι όπως τα είχε ακούσει από τον άγγελο. Επειδή η απόσταση από τη Ναζαρέτ, όπου η Παρθένος δέχθηκε τον Ευαγγελισμό, μέχρι την Ιουδαία και τον οίκο του Ζαχαρία, απαιτεί περίπου δύο ημέρες ταξιδιού για ταχυδρόμους ιππείς, και ήταν φυσικό η Παρθένος να αγνοεί τη σύλληψη της Ελισάβετ. Όταν όμως άκουσε από τον άγγελο ότι εκείνη συνέλαβε, «σηκώθηκε με σπουδή» και αναχώρησε προς αυτήν, για να διαπιστώσει εάν έτσι έχουν τα πράγματα, όπως της ειπώθηκε από τον άγγελο, και για να αναγγείλει στη συγγενή της τα μεγαλεία που συντελέστηκαν στην ίδια, ή ακόμη και κατά θεία πρόνοια, ώστε οι μακάριες μητέρες να συνευφρανθούν η μία με την άλλη. Γι' αυτό «και σηκώθηκε με σπουδή και πορεύθηκε στην ορεινή και εισήλθε στον οίκο του Ζαχαρία και ασπάστηκε την Ελισάβετ».

Εύλογα λοιπόν, όταν ο Θεός επρόκειτο να γίνει άνθρωπος, αποστέλλεται ο Γαβριήλ, το όνομα του οποίου ερμηνεύεται «άνθρωπος Θεός»· αλλά και σε άγιο τόπο γίνεται ο ασπασμός, δηλαδή στη Ναζαρέτ· διότι όπου είναι ο Θεός, τίποτα δεν είναι ακάθαρτο. «Σηκώθηκε δε η Μαριάμ εκείνες τις ημέρες και πορεύθηκε με σπουδή στην ορεινή περιοχή, σε πόλη του Ιούδα· και εισήλθε στον οίκο του Ζαχαρία και ασπάστηκε την Ελισάβετ. Και συνέβη, μόλις άκουσε η Ελισάβετ τον ασπασμό της Μαρίας, σκίρτησε το βρέφος στην κοιλιά της· και η Ελισάβετ πλήσθηκε από Άγιο Πνεύμα και αναφώνησε με μεγάλη φωνή και είπε: Ευλογημένη εσύ μεταξύ των γυναικών, και ευλογημένος ο καρπός της κοιλίας σου.» Η Παρθένος, αφού άκουσε από τον άγγελο ότι η Ελισάβετ συνέλαβε, έτρεξε προς αυτήν, αφενός μεν χαίροντας για το καλό της συγγενούς της, αφετέρου δε, ως εξαιρετικά συνετή, θέλοντας να πληροφορηθεί πλήρως αν ήταν αληθινά όσα της είπε αυτός που της εμφανίστηκε, ώστε εξ αυτού να μην αμφιβάλλει και για το δικό της. Διότι, όντας προσεκτική, φοβόταν μήπως πλανηθεί· και όχι επειδή απιστούσε, αλλά επειδή ήθελε να μάθει το γεγονός με μεγαλύτερη ακρίβεια. Στην ορεινή περιοχή λοιπόν κατοικούσε ο Ζαχαρίας, και για τον λόγο αυτό έτρεξε εκεί· ο δε Ιωάννης, έχοντας λάβει ένα εξαίρετο χάρισμα σε σχέση με τους υπόλοιπους ανθρώπους, σκιρτά στην κοιλιά της μητέρας του, εξού και είναι μεγαλύτερος από τους προφήτες. Διότι εκείνοι μεν προφήτευσαν μετά τη γέννησή τους, αυτός όμως, ενώ βρισκόταν ακόμη στην κοιλιά της μητέρας του, αξιώθηκε τέτοιου χαρίσματος.