Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 1:45

Τίποτα δεν είναι μιαρό στην ανθρώπινη κατασκευή, εκτός εάν την μολύνει κάποιος με μοιχείες και ακολασία. Εκείνος που έπλασε τον Αδάμ, έπλασε και την Εύα, και με θεϊκά χέρια έχει πλαστεί το αρσενικό και το θηλυκό. Κανένα από τα μέλη του σώματος δεν είναι μιαρό, όπως πλάστηκε εξ αρχής. Ας φιμωθούν, λοιπόν, όλοι οι αιρετικοί που κατηγορούν τα σώματα, ή μάλλον τον ίδιο τον Πλάστη τους. Εμείς όμως ας θυμόμαστε τον Παύλο που λέει: «Δεν γνωρίζετε ότι τα σώματά σας είναι ναός του Αγίου Πνεύματος που κατοικεί μέσα σας;» Και πάλι ο προφήτης προείπε εκ προσώπου του Ιησού: «Η σάρκα μου προέρχεται από αυτούς». Και αλλού είναι γραμμένο: «Γι' αυτό θα τους παραδώσει μέχρι τον καιρό εκείνης που πρόκειται να γεννήσει». Και ποιο είναι το σημείο; Στη συνέχεια λέει: «Θα γεννήσει, και οι υπόλοιποι από τους αδελφούς τους θα επιστρέψουν». Και ποια είναι τα δώρα της μνηστείας της παρθένου, της αγίας νύμφης; «Και θα σε μνηστευθώ για τον εαυτό μου με πίστη». Και η Ελισάβετ, μιλώντας προς αυτήν, ομοίως λέει: «Και μακάρια είναι εκείνη που πίστεψε, διότι θα υπάρξει εκπλήρωση σε όσα της ειπώθηκαν από τον Κύριο».

Έχοντας πληροφορηθεί από το Πνεύμα και νιώθοντας ευλάβεια για την παρουσία της σε αυτήν, φώναξε με μεγάλη φωνή: «από πού μου δόθηκε αυτή η τιμή, να έρθει η μητέρα του Κυρίου μου σε εμένα», σε μια δούλη που κυοφορεί δούλο; και «από πού μου δόθηκε αυτή η τιμή;» Γνωρίζεις, ω θεία Ελισάβετ, ότι, αν και παρθένος, έγινα μητέρα του Κυρίου σου; Ποιος ήρθε πριν από εμένα και σου ανήγγειλε τα μεγαλεία του Θεού που συντελέστηκαν σε εμένα; Διότι εγώ κατέφθασα βιαστικά αμέσως μόλις έφυγε ο άγγελος από εμένα, και πριν από εμένα κανείς δεν παρουσιάστηκε για να σου αναγγείλει τα σχετικά με εμένα· δεν σου είπα τα όσα συνέβησαν σε εμένα· πώς λοιπόν γνωρίζεις ότι είμαι μητέρα του Κυρίου; Διότι άκουσες μόνο τη φωνή μου· και πώς γνωρίζεις ότι έχω ευλογημένο καρπό στην κοιλιά μου; Επειδή πληρώθηκα από το Άγιο Πνεύμα, λέει, σε είδα ως μητέρα του Θεού και ευλογημένο τον καρπό της κοιλίας σου· και «μόλις έφτασε η φωνή του χαιρετισμού σου στα αυτιά μου», μόλις δηλαδή άκουσα τη φωνή σου, «σκίρτησε το βρέφος με αγαλλίαση μέσα στην κοιλιά μου. Και μακάρια είναι εκείνη που πίστεψε ότι θα εκπληρωθούν όσα της ειπώθηκαν από τον Κύριο». Διότι εσύ δεν απίστησες όπως ο ιερός Ζαχαρίας, ο οποίος και παραμένει σιωπηλός, αλλά και πίστεψες και ευχήθηκες το «ας γίνει σε εμένα σύμφωνα με τον λόγο σου», όπως ακριβώς και ο πατέρας μας «Αβραάμ πίστεψε στον Θεό, και του υπολογίστηκε ως δικαιοσύνη». Και για τον λόγο αυτό είσαι μακάρια, επειδή πίστεψες όσα σου μηνύθηκαν από τον Κύριο. «

Διότι αυτά δεν ήταν αποτέλεσμα αφέλειας, αλλά φανέρωσαν κάποιον θαυμαστό και απόρρητο θησαυρό της τελειότατης φιλοσοφίας, πίστεως και καθαρότητας. Αυτό το απέδειξε το Άγιο Πνεύμα με το ότι την ονόμασε μακαρία, επειδή αποδέχθηκε τον λόγο και πείσθηκε πρόθυμα στο χαρμόσυνο άγγελμα. Γι' αυτό άλλωστε και η μητέρα του Ιωάννη, αφού πληρώθηκε από το Άγιο Πνεύμα, την μακάρισε λέγοντας: Μακαρία είναι εκείνη που πίστεψε ότι θα εκπληρωθούν όσα της ειπώθηκαν από τον Κύριο. Ιδού η δούλη του Κυρίου, λέει.

10. Επομένως, ο ιερέας είναι μέγας και με μυστικό τρόπο απιστεί, και ακόμη πιο μυστικά του αφαιρείται η προφορά του λόγου εξαιτίας του παραλόγου της ιουδαϊκής απιστίας. Και εξ αυτού ο Ιωάννης, ο Πρόδρομος του Λόγου, προσέρχεται φέροντας μέσα του την αρετή του γεννήτορά του, εφόσον το δέντρο αναγνωρίζεται από τον καρπό, και δεν δύναται σαπρό δέντρο να παραγάγει καλό καρπό, σύμφωνα με εκείνη τη θεία και θεοσύστατη φωνή. Διότι, εάν κάποιος δεν θελήσει να νοήσει την απιστία του πρεσβύτη με αυτόν τον τρόπο, τότε αυτός θα θεωρηθεί πολύ κατώτερος της Ελισάβετ στις αρετές. Διότι εκείνη, καίτοι δεν είχε ακούσει καθόλου για αυτά (αφού ο πρεσβύτης ήταν άλαλος απέναντί της), μόλις αντίκρισε τη μακαρία Παρθένο να έρχεται προς αυτήν και αφού άκουσε τον παρθενικό χαιρετισμό, αμέσως την αναγόρευσε Θεοτόκο αναφωνώντας με δυνατή φωνή: «Ευλογημένη εσύ ανάμεσα στις γυναίκες, και ευλογημένος ο καρπός της κοιλίας σου. Και από πού μου δόθηκε η χάρη να έρθει η μητέρα του Κυρίου μου σε εμένα; Διότι ιδού, μόλις έφτασε η φωνή του χαιρετισμού σου στα αυτιά μου, σκίρτησε το βρέφος με αγαλλίαση στην κοιλία μου», την οποία και επαξίως μακάριζε λέγοντας: «Μακαρία είναι εκείνη που πίστεψε, διότι θα λάβουν εκπλήρωση όσα της ειπώθηκαν από τον Κύριο».

Αλλά όπου υπάρχει ο Θεός και η αλήθεια του Θεού, εκεί τα ανθρώπινα είναι αδύναμα· διότι τίποτα απολύτως δεν θα μπορούσε να κλονίσει αυτόν που έχει τόσο σταθερή πίστη, ακόμη και αν ταράζεται η γη, ακόμη και αν μετατοπίζονται τα όρη στα βάθη των θαλασσών, όπως ψάλλει ο άγιος Δαβίδ. Γι' αυτό, αποβάλλοντας κάθε δισταγμό, ας τρέχουμε με υπομονή τον αγώνα που βρίσκεται μπροστά μας, έχοντας το βλέμμα μας στραμμένο στον αρχηγό και τελειωτή της πίστεώς μας, τον Ιησού· ο οποίος είθε να δώσει δύναμη και στερέωση σε εμάς, ώστε να υπομείνουμε τα παθήματα για χάρη του μέχρι αίματος, δηλαδή μέχρι θανάτου, και μακάριος είναι εκείνος που θα πιστέψει ότι θα υπάρξει εκπλήρωση σε όσα έχουν ειπωθεί από αυτόν. Ο χρόνος δεν μου επιτρέπει να μακρηγορώ σε κάτι άλλο, παρά προσθέτω τούτο, το να προσκολλάσαι περισσότερο στον Θεό με θερμή δέηση, ώστε να γίνω εγώ, ο ανάξιος εξαιτίας των αμαρτιών μου, μέτοχος της ίδιας μερίδας με εσένα και με όσους είναι σαν κι εσένα.

Διότι είναι ευλογημένος ο καρπός της κοιλίας σου, δηλαδή, Θεός είναι ο καρπός της κοιλίας σου, επειδή μόνο ο Θεός είναι ευλογημένος· όπως λέει και ο Δαβίδ: «Ευλογημένος ο ερχόμενος»· διότι η Γραφή συνηθίζει να χρησιμοποιεί τον σύνδεσμο «και» αντί του «γαρ» (διότι)· όπως στο χωρίο: «Δώσε μας βοήθεια, και μάταιη είναι η σωτηρία από άνθρωπο», αντί του, «διότι μάταιη είναι η σωτηρία από άνθρωπο»· και πάλι, «Εσύ οργίστηκες, και εμείς αμαρτήσαμε», αντί του, «διότι εμείς αμαρτήσαμε». Αποκάλεσε δε τον Κύριο καρπό της κοιλίας της Θεοτόκου, διότι η κύηση έγινε χωρίς άνδρα· διότι τα άλλα παιδιά είναι καρποί των πατέρων, ενώ ο Χριστός είναι καρπός μόνο της κοιλίας της Θεοτόκου· επειδή μόνο αυτή τον κυοφόρησε. «Και από πού μου δόθηκε αυτή η τιμή, να έλθει η Μητέρα του Κυρίου μου σε εμένα; Διότι, ιδού, μόλις έφτασε η φωνή του χαιρετισμού σου στα αυτιά μου, σκίρτησε το βρέφος με αγαλλίαση στην κοιλιά μου. Και μακάρια είναι εκείνη που πίστεψε ότι θα εκπληρωθούν όσα της ειπώθηκαν από τον Κύριο». Όπως αργότερα, όταν ο Χριστός ήλθε για να βαπτιστεί, ο Ιωάννης τον εμπόδιζε από ευλάβεια, λέγοντας: «Δεν είμαι άξιος», έτσι και τώρα ομιλεί μέσω της μητέρας του: «Από πού μου δόθηκε αυτή η τιμή, να έλθει η Μητέρα του Κυρίου μου σε εμένα;», ονομάζοντας την κυοφορούσα «μητέρα», πριν ακόμη γεννήσει τον Κύριο. Διότι για τις άλλες γυναίκες, πριν γεννήσουν, δεν πρέπει να ονομάζονται μητέρες εξαιτίας του φόβου της άμβλωσης, δηλαδή της αποβολής. Στην περίπτωση όμως της Παρθένου, δεν υπήρχε καμία τέτοια υποψία.

Γι' αυτό τον λόγο, και πριν ακόμη γεννήσεις, είσαι μητέρα και μακαρία εσύ, ω Μαρία, που πίστεψες ότι θα εκπληρωθούν όσα σου ειπώθηκαν από τον Κύριο. «Και είπε η Μαριάμ: Μεγαλύνει η ψυχή μου τον Κύριο και αγαλλίασε το πνεύμα μου για τον Θεό τον Σωτήρα μου, διότι επέβλεψε στην ταπείνωση της δούλης του. Ιδού, από τώρα θα με μακαρίζουν όλες οι γενεές, επειδή ο Δυνατός έκανε σε εμένα μεγαλεία και άγιο είναι το όνομά του. Και το έλεός του παραμένει από γενεά σε γενεά σε όσους τον φοβούνται.» Η Παρθένος, έχοντας αποκτήσει τελειότερη βεβαιότητα, δοξολογεί τον Θεό, αποδίδοντας σε εκείνον το θαύμα και όχι στον εαυτό της. Διότι εκείνος, λέει, επέβλεψε σε εμένα την ταπεινή, δεν ανέβλεψα εγώ προς εκείνον· εκείνος με ελέησε, δεν τον αναζήτησα εγώ· και από τώρα θα με μακαρίζουν όλες οι γενεές, όχι μόνο η Ελισάβετ, αλλά και οι γενεές όσων θα πιστέψουν. Γιατί όμως θα με μακαρίζουν; Άραγε για τη δική μου αρετή;