Πατερικὲς ἀναφορὲς ἀνὰ βιβλικὸ ἐδάφιο
6 πατερικά χωρίαΌλες οι κατηγορίες γνησιότητας
῎Εμεινε δὲ Μαριὰμ σὺν αὐτῇ ὡσεὶ μῆνας τρεῖς καὶ ὑπέστρεψεν εἰς τὸν οἶκον αὐτῆς.Ανάγνωση ολόκληρου κεφαλαίου
1–6 από 6
Ἔμεινε δὲ Μαριὰμ σὺν αὐτῇ ὡσεὶ μῆνας τρεῖς»· ἔμεινε δηλονότι ἄχρις ἂν τῆς Ἐλισάβετ «ὁ χρόνος ἐπλήσθη τοῦ τεκεῖν».
«Έμεινε δε η Μαριάμ μαζί της περίπου τρεις μήνες»· έμεινε δηλαδή μέχρις ότου της Ελισάβετ «συμπληρώθηκε ο χρόνος για να γεννήσει».
Λεπτομέρειες
Τὸν Μάρτιον γὰρ ἡ Παρθένος τῇ Ἐλισάβετ παρέβαλε καὶ εὗρεν αὐτὴν ἑξαμηναῖον ἔγκυον, καθὼς εἶπεν αὐτῇ ὁ ἄγγελος. Καὶ μείνασα σὺν αὐτῇ ἐπὶ μῆνας τρεῖς, ἕως τοῦ χρόνου τοῦ τοκετοῦ αὐτῆς, καὶ οὕτως χαρᾶς πολλῆς καὶ θυμηδίας ἡ Παρθένος πλησθεῖσα «ὑπέστρεψεν» εἰς Ναζαρὲτ «εἰς τὸν οἶκον αὐτῆς». Ἐκεῖθεν γὰρ καὶ ὁ Ἰωσὴφ ἀνέβη ἐν Βηθλεὲμ τῆς Ἰουδαίας, ὅτε ἐν αὐτῇ ὁ τίμιος τόκος ἐγένετο, ὅπως πληρωθῶσι τῶν προφητῶν τὰ κηρύγματα· «Καὶ σὺ Βηθλεέμ, γῆ Ἰούδα», φησίν, «οὐδαμῶς ἐλαχίστη εἶ· ἐκ σοῦ γάρ μοι ἐξελεύσεται ἡγούμενος, ὃς ποιμανεῖ τὸν λαόν μου τὸν Ἰσραήλ». Εἰς Ναζαρὲτ δὲ ἀνατρέφεται μετὰ τὴν ἐξ Αἰγύπτου ἐπάνοδον, «ὅπως Ναζωραῖος κληθήσεται». «Καὶ ὑπέστρεψεν» ἡ Παρθένος, ὡς εἴρηται, «εἰς τὸν οἶκον αὐτῆς», εὐφραινομένη καὶ ἀγαλλομένη τῷ πνεύματι.
Διότι τον Μάρτιο η Παρθένος επισκέφθηκε την Ελισάβετ και την βρήκε έγκυο στον έκτο μήνα, όπως της είχε πει ο άγγελος. Και αφού έμεινε μαζί της για τρεις μήνες, έως τον καιρό του τοκετού της, και έτσι γεμάτη από πολλή χαρά και ευφροσύνη η Παρθένος «επέστρεψε» στη Ναζαρέτ «στον οίκο της». Διότι από εκεί ανέβηκε και ο Ιωσήφ στη Βηθλεέμ της Ιουδαίας, όταν έλαβε χώρα εκεί ο τίμιος τόκος, ώστε να εκπληρωθούν τα κηρύγματα των προφητών: «Και συ Βηθλεέμ, γη του Ιούδα», λέει, «ουδαμώς είσαι η ελάχιστη· διότι από εσένα θα εξέλθει ηγούμενος, ο οποίος θα ποιμάνει τον λαό μου τον Ισραήλ». Στη Ναζαρέτ δε ανατρέφεται μετά την επιστροφή από την Αίγυπτο, «για να ονομαστεί Ναζωραίος». «Και επέστρεψε» η Παρθένος, όπως ελέχθη, «στον οίκο της», ευφραινόμενη και αγαλλόμενη στο πνεύμα.
Λεπτομέρειες
Γίνωσκε δὲ ὅτι ἡ Γραφὴ ἁπλῶς μὲν τὸ αὐτὸ δοκεῖ λέγειν πνεῦμα καὶ ψυχήν, κυρίως δὲ διαστέλλει· ψυχικὸν μὲν γὰρ ἄνθρωπον λέγει τὸν κατὰ φύσιν ζῶντα, καὶ ἀνθρωπίνοις λογισμοῖς διοικούμενον, οἷον ὅταν πεινᾷ, ἐσθίοντα, τὸν ἐχθρὸν μισοῦντα, καὶ ἁπλῶς, μηδὲν ὑπὲρ φύσιν φανταζόμενον· πνευματικὸν δέ, τὸν ὑπεραναβάντα τοὺς τῆς φύσεως νόμους, καὶ μηδὲν ἀνθρώπινον φρονοῦντα· καὶ αὕτη ἐστὶν ἡ διαφορὰ ψυχῆς καὶ πνεύματος ἐν τῇ Γραφῇ· τάχα δὲ ἰατροὶ ἄλλως ταῦτα διακρίνουσιν· ἀλλ’ ἡμῖν τῆς Γραφῆς μέλει· ἰατροὶ δὲ φθειρέσθωσαν. «Ἐποίησε κράτος ἐν βραχίονι αὐτοῦ· διεσκόρπισεν ὑπερηφάνους διανοίᾳ καρδίας αὐτῶν· καθεῖλε δυνάστας ἀπὸ θρόνων, καὶ ὕψωσε ταπεινούς· πεινῶντας ἐνέπλησεν ἀγαθῶν, καὶ πλουτοῦντας ἐξαπέστειλε κενούς· ἀντελάβετο Ἰσραὴλ παιδὸς αὑτοῦ, μνησθῆναι ἐλέους, καθὼς ἐλάλησε πρὸς τοὺς πατέρας ἡμῶν τῷ Ἀβραὰμ καὶ τῷ σπέρματι αὐτοῦ, εἰς τὸν αἰῶνα. Ἔμεινε δὲ Μαριὰμ σὺν αὐτῇ ὡσεὶ μῆνας τρεῖς. Καὶ ὑπέστρεψεν εἰς τὸν οἶκον αὐτῆς.» Βραχίων τοῦ Πατρός, ὁ Υἱός. Ἐποίησεν οὖν κράτος καὶ δύναμιν κατὰ τῆς φύσεως ὁ Θεὸς καὶ Πατὴρ ἐν τῷ Υἱῷ αὐτοῦ. Σαρκωθέντος γὰρ τοῦ Υἱοῦ, ἐνικήθη ἡ φύσις, παρθένου τεκούσης, Θεοῦ ἀνθρωπισθέντος, ἀνθρώπου θεωθέντος· καὶ διεσκόρπισεν ὁ Κύριος τοὺς ὑπερηφάνους δαίμονας, ἐκβαλὼν αὐτοὺς ἀπὸ τῶν ἀνθρωπίνων ψυχῶν· καὶ οὓς μὲν εἰς τὴν ἄβυσσον πέμψας, οὓς δὲ εἰς τοὺς χοίρους.
Να γνωρίζεις δε ότι η Γραφή, ενώ με μια απλή ματιά φαίνεται να ταυτίζει το πνεύμα και την ψυχή, στην πραγματικότητα τα διαχωρίζει· διότι ως «ψυχικό» άνθρωπο ονομάζει αυτόν που ζει σύμφωνα με τη φύση και κυβερνάται από ανθρώπινους λογισμούς, όπως, για παράδειγμα, εκείνον που τρώει όταν πεινά, εκείνον που μισεί τον εχθρό του και, γενικά, αυτόν που δεν διανοείται τίποτα πάνω από τη φύση· ως «πνευματικό» δε, ονομάζει εκείνον που έχει υπερβεί τους νόμους της φύσης και δεν έχει κανένα ανθρώπινο φρόνημα. Και αυτή είναι η διαφορά ψυχής και πνεύματος στη Γραφή. Ίσως δε οι ιατροί τα διακρίνουν αυτά διαφορετικά, αλλά εμάς μας ενδιαφέρει η Γραφή· οι ιατροί ας αφεθούν στη φθορά τους. «Έδειξε δύναμη με τον βραχίονά του, διασκόρπισε τους υπερήφανους με τις σκέψεις της καρδιάς τους. Γκρέμισε δυνάστες από τους θρόνους τους και ύψωσε ταπεινούς. Γέμισε με αγαθά αυτούς που πεινούσαν και άφησε τους πλούσιους να φύγουν με άδεια χέρια. Βοήθησε τον Ισραήλ, τον δούλο του, για να θυμηθεί το έλεός του, όπως ακριβώς το είχε υποσχεθεί στους πατέρες μας, στον Αβραάμ και στους απογόνους του, για πάντα. Έμεινε δε η Μαριάμ μαζί της περίπου τρεις μήνες. Και επέστρεψε στο σπίτι της.» Βραχίονας του Πατρός είναι ο Υιός. Έδειξε λοιπόν ο Θεός και Πατέρας κράτος και δύναμη ενάντια στη φύση μέσω του Υιού του. Διότι με τη σάρκωση του Υιού, νικήθηκε η φύση, καθώς παρθένος γέννησε, ο Θεός έγινε άνθρωπος και ο άνθρωπος θεώθηκε. Και διασκόρπισε ο Κύριος τους υπερήφανους δαίμονες, εκδιώκοντάς τους από τις ανθρώπινες ψυχές, και άλλους μεν έστειλε στην άβυσσο, άλλους δε στους χοίρους.
Λεπτομέρειες
Ἔμεινε δὲ Μαριὰμ σὺν τῇ Ἐλισάβετ ὡσεὶ μῆνας τρεῖς, εἶτα ὑπέστρεψεν.
Η δε Μαριάμ έμεινε μαζί με την Ελισάβετ περίπου τρεις μήνες, και έπειτα επέστρεψε.
Λεπτομέρειες
Ἐπειδὴ γὰρ ἔμελλε τεκεῖν ἡ Ἐλισάβετ, ὑποχωρεῖ ἡ Παρθένος διὰ τὸ πλῆθος τῶν μελλόντων συνδραμεῖν εἰς τὸν τόκον· ἀπρεπὲς γὰρ παρθένῳ ἐν τοῖς τοιούτοις ἀναστρέφεσθαι· ὅτι δὲ μελλούσης τεκεῖν τῆς Ἐλισάβετ ὑπέστρεψεν ἡ παρθένος, δῆλον ἐντεῦθεν· τῷ μηνὶ τῷ ἕκτῳ τῆς συλλήψεως τοῦ Προδρόμου, ἦλθεν ὁ ἄγγελος πρὸς Μαριάμ· ἔμεινε δὲ ἡ Μαριὰμ μετὰ τῆς Ἐλισάβετ, ὡσεὶ μῆνας τρεῖς.
Επειδή, λοιπόν, επρόκειτο να γεννήσει η Ελισάβετ, η Παρθένος αποχωρεί εξαιτίας του πλήθους όσων επρόκειτο να συγκεντρωθούν για τον τοκετό. Διότι είναι απρεπές σε μία παρθένο να παρευρίσκεται σε τέτοιες καταστάσεις. Και το ότι η παρθένος επέστρεψε όταν η Ελισάβετ επρόκειτο να γεννήσει, είναι φανερό από το εξής: τον έκτο μήνα της συλλήψεως του Προδρόμου, ήλθε ο άγγελος στη Μαριάμ. Και η Μαριάμ έμεινε μαζί με την Ελισάβετ περίπου τρεις μήνες.
Λεπτομέρειες
Ἰδοὺ σχεδὸν ἐννέα. «Τῇ δὲ Ἐλισάβετ ἐπλήσθη ὁ χρόνος τοῦ τεκεῖν αὐτήν, καὶ ἐγέννησεν υἱόν. Καὶ ἤκουσαν οἱ περίοικοι καὶ οἱ συγγενεῖς αὐτῆς ὅτι ἐμεγάλυνε Κύριος τὸ ἕλεος αὐτοῦ μετ’ αὐτῆς, καὶ συνέχαιρον αὐτῇ. Καὶ ἐγένετο ἐν τῇ ὀγδόῃ ἡμέρᾳ ἦλθον περιτεμεῖν τὸ παιδίον, καὶ ἐκάλουν αὐτὸ ἐπὶ τῷ ὀνόματι τοῦ πατρὸς αὐτοῦ, Ζαχαρίαν. Καὶ ἀποκριθεῖσα ἡ μήτηρ αὐτοῦ, εἶπεν· Οὐχί, ἀλλὰ κληθήσεται Ἰωάννης. Καὶ εἶπον πρὸς αὐτήν, ὅτι Οὐδείς ἐστιν ἐν τῇ συγγενείᾳ σου ὃς καλεῖται ἐπὶ τῷ ὀνόματι τούτῳ. Ἐνένευον δὲ τῷ πατρὶ αὐτοῦ τό, τί ἂν θέλοι καλεῖσθαι αὐτόν. Καὶ αἰτήσας πινακίδιον, ἔγραψε, λέγων· Ἰωάννης ἐστὶ τὸ ὄνομα αὐτοῦ. Καὶ ἐθαύμασαν πάντες. Ἀνεῴχθη δὲ τὸ στόμα αὐτοῦ παραχρῆμα, καὶ ἡ γλῶσσα αὐτοῦ, καὶ ἐλάλει εὐλογῶν τὸν Θεόν.» Ἔμεινε μὲν ἡ Παρθένος ὡσεὶ μῆνας τρεῖς μετὰ τῆς Ἐλισάβετ, ἴσως ἐπὶ τῷ παραδόξῳ ἐκπληττομένη· καὶ δεομένη παραμυθίας τινός, ἣν ἔμελλεν ἔχειν ἀπὸ τοῦ συνεῖναι τῇ Ἐλισάβετ· ἐπεὶ δὲ ἐπλησίαζεν ὁ τόκος, ὑπεχώρησεν.
Ιδού σχεδόν εννέα. «Για την Ελισάβετ συμπληρώθηκε ο χρόνος για να γεννήσει, και γέννησε γιο. Και άκουσαν οι γείτονες και οι συγγενείς της ότι ο Κύριος μεγάλυνε το έλεός του σε αυτήν, και συνέχεραν μαζί της. Και συνέβη κατά την όγδοη ημέρα να έλθουν για να περιτέμνουν το παιδί, και το ονόμαζαν με το όνομα του πατέρα του, Ζαχαρία. Και αποκρινόμενη η μητέρα του, είπε: Όχι, αλλά θα ονομαστεί Ιωάννης. Και της είπαν ότι κανείς δεν υπάρχει στη συγγένειά σου ο οποίος να ονομάζεται με αυτό το όνομα. Έκαναν τότε νοήματα στον πατέρα του, για το πώς θα ήθελε να ονομαστεί. Και αφού ζήτησε πινακίδιο, έγραψε, λέγοντας: Ιωάννης είναι το όνομά του. Και θαύμασαν όλοι. Ανοίχθηκε δε το στόμα του αμέσως, και η γλώσσα του, και μιλούσε ευλογώντας τον Θεό.» Έμεινε βέβαια η Παρθένος περίπου τρεις μήνες μαζί με την Ελισάβετ, ίσως επειδή εκπλησσόταν για το παράδοξο γεγονός, και επειδή είχε ανάγκη από κάποια παρηγοριά, την οποία επρόκειτο να έχει από τη συναναστροφή της με την Ελισάβετ. Όταν όμως πλησίασε ο τοκετός, αναχώρησε.
Λεπτομέρειες