Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 1:61

Για την Ελισάβετ συμπληρώθηκε ο χρόνος για να γεννήσει, και γέννησε υιό. Και άκουσαν οι περίοικοι και οι συγγενείς της ότι ο Κύριος μεγάλυνε το έλεός Του σε αυτήν, και χαίρονταν μαζί της. Και συνέβη κατά την όγδοη ημέρα, όταν ήλθαν να περιτέμνουν το παιδί και πήγαν να το ονομάσουν με το όνομα του πατέρα του, Ζαχαρία, η μητέρα του πήρε τον λόγο και είπε: «Ιωάννης θα ονομαστεί». Έκαναν τότε νοήματα και στον πατέρα του για το πώς θα ήθελε να ονομαστεί. Και εκείνος, αφού ζήτησε μια πινακίδα, έγραψε σε αυτήν τα εξής: «Ιωάννης είναι το όνομά του». Και θαύμασαν όλοι. Διότι άνοιξε αμέσως το στόμα του και λύθηκε ο δεσμός της γλώσσας του, και μιλούσε καθαρά, δοξολογώντας τον Θεό. Πράγματι, το βρέφος γεννιέται και η φωνή του πατέρα επανέρχεται· διότι έτσι αποδεικνύεται ότι η φωνή του Ιωάννη βοά, επειδή και το ίδιο το όνομά του φανερώθηκε ως ενέργεια φωνής. «Διότι εγώ», λέει, «είμαι φωνή κάποιου που βοά στην έρημο· ετοιμάστε την οδό του Κυρίου, κάντε ίσιους τους δρόμους Του». Αφού λοιπόν ο Ιωάννης δέχθηκε την έλλαμψη του Αγίου Πνεύματος, υπεδείκνυε τον Ποιητή στα δημιουργήματά Του και έδειχνε τον Πλάστη σε όλους, φωνάζοντας μεγαλόφωνα: «Ίδε ο Αμνός του Θεού, ο οποίος σηκώνει την αμαρτία του κόσμου».

Και αποκρινόμενη η μητέρα του είπε: Θα κληθεί Ιωάννης. Έκαναν τότε νοήματα στον πατέρα του για το πώς θα ήθελε να ονομαστεί το παιδί. Και εκείνος, αφού ζήτησε μια πινακίδα, έγραψε λέγοντας: Ιωάννης είναι το όνομά του. Και θαύμασαν όλοι. Αμέσως δε άνοιξε το στόμα του και λύθηκε η γλώσσα του, και μιλούσε ευλογώντας τον Θεό. Πράγματι, γεννιέται το βρέφος, και η φωνή του πατέρα επανέρχεται· διότι έτσι αποδεικνύεται να βοά η φωνή του Ιωάννη, επειδή και αυτό το ίδιο το όνομα φανερώθηκε ως ενέργεια της φωνής. «Διότι εγώ», λέει, «είμαι φωνή βοώντος στην έρημο: ετοιμάστε την οδό του Κυρίου, κάντε ευθείες τις τρίβους του». Διότι, αφού δέχθηκε την έλλαμψη του Αγίου Πνεύματος, υπεδείκνυε τον Ποιητή στα δημιουργήματα, και έδειχνε με το δάχτυλο τον Πλάστη σε όλους βοώντας μεγαλόφωνα: «Ίδε ο Αμνός του Θεού, ο αίρων την αμαρτία του κόσμου».

Και, όταν γεννήθηκε, σταμάτησε αμέσως το όνειδος της μητέρας που τον γέννησε, το οποίο προήλθε από την κατηγορία της ατεκνίας· από την άλλη, δεν έλυσε τον χαλινό της γλώσσας του πατέρα, τον οποίο προκάλεσε το πρόσκομμα της απιστίας του· και το παιδί, για όλους όσοι τον έβλεπαν, ήταν χωρίς αμφιβολία· διότι η μητέρα του, φωτιζόμενη στην ψυχή από το Πνεύμα, ήθελε να τον ονομάσει Ιωάννη. Αυτό το όνομα, το οποίο προφέρεται στην εβραϊκή γλώσσα και, όταν μεταφέρεται στην ελληνική, σημαίνει τη χάρη του Θεού και την παράσταση· οι συγγενείς, όμως, και οι φίλοι της συναγωγής, και οι τρόφιμοι που άκουσαν την προφητική επωνυμία, και νομίζοντας ότι η χάρη του Θεού και Πατέρα ήταν παρούσα στον κόσμο, την αρνούνταν, και με την οικεία τους έμφαση την απέφευγαν, και μάλιστα προσπαθούσαν και ήθελαν να την αλλάξουν, και πιο τολμηρά έλεγαν προς εκείνην που τον γέννησε: «Ότι δεν υπάρχει κανείς στη συγγένειά σου που να καλείται με αυτό το όνομα»· διότι επρόκειτο όσοι εκπληρώνουν την ιουδαϊκή συγγένεια· αυτός, όμως, αφού πήρε ένα πινάκιο με νεύμα, επειδή δεν μπορούσε να μιλήσει, έγραφε: «Ιωάννης είναι το όνομα του παιδιού»· και όχι μόνο αυτό το έγραφε στα κεριά, αλλά και γράφοντας με γράμματα, φώναζε με ρήματα, με την κίνηση του χεριού, φανερώνοντας ταυτόχρονα την κίνηση της γλώσσας, και με τη γραφίδα που έτρεχε δείχνοντας τον λόγο που συνέτρεχε· διότι, θέλοντας να σημάνει αυτό, και ο μακάριος ευαγγελιστής είπε με μεγαλύτερη έμφαση: «Και αφού ζήτησε ένα πινακίδιο, έγραψε λέγοντας: Ιωάννης θα είναι το όνομά του»· διότι ταυτόχρονα έγραφε και έλεγε, και παρείχε τη δυνατότητα να δει κανείς την ενέργεια του καθενός μέρους, της γλώσσας και του χεριού ταυτόχρονα· διότι ούτε έγραφε μεν, αλλά δεν έλεγε· ούτε έλεγε μεν, αλλά δεν έγραφε, αλλά μάλλον έλεγε και έγραφε ίσως· και το χέρι έτρεχε κάτω, και ο λόγος έρεε πάνω· και κανείς από τους δύο δεν νίκησε τον άλλον, αλλά και οι δύο, ως φίλοι του δρόμου, ασπάστηκαν τον τερματισμό· όπως, αφού έτρεξαν έξω από τις βαλβίδες, πήραν και οι δύο τα στεφάνια της νίκης, χωρίς κανείς να θελήσει να ομολογήσει την ήττα του· για το οποίο και όλοι θαύμασαν. Ήταν, πράγματι, άξιο θαύματος αυτό που συνέβαινε· και αν σε εκείνους που το θαύμαζαν τότε, το θαύμαζαν μόνο σωματικά, επειδή και φαινόταν από αυτούς μόνο σωματικά· όμως για τους μύστες του Πνεύματος, τα του Πνεύματος δεν θα σταματήσουν στα ορατά, αλλά ο λόγος δείχνει να έχει κάτι το κρυφό, το οποίο, ερευνώντας το με το Πνεύμα, θα το ανιχνεύσουμε πνευματικά· και αφού θηρεύσουμε το φως αυτού του λύχνου που μας αποστέλλεται για τα τέκνα του Πνεύματος σε εσάς, ας το παραθέσουμε ως πνευματική τροφή.

Ιδού σχεδόν εννέα. «Για την Ελισάβετ συμπληρώθηκε ο χρόνος για να γεννήσει, και γέννησε γιο. Και άκουσαν οι γείτονες και οι συγγενείς της ότι ο Κύριος μεγάλυνε το έλεός του σε αυτήν, και συνέχεραν μαζί της. Και συνέβη κατά την όγδοη ημέρα να έλθουν για να περιτέμνουν το παιδί, και το ονόμαζαν με το όνομα του πατέρα του, Ζαχαρία. Και αποκρινόμενη η μητέρα του, είπε: Όχι, αλλά θα ονομαστεί Ιωάννης. Και της είπαν ότι κανείς δεν υπάρχει στη συγγένειά σου ο οποίος να ονομάζεται με αυτό το όνομα. Έκαναν τότε νοήματα στον πατέρα του, για το πώς θα ήθελε να ονομαστεί. Και αφού ζήτησε πινακίδιο, έγραψε, λέγοντας: Ιωάννης είναι το όνομά του. Και θαύμασαν όλοι. Ανοίχθηκε δε το στόμα του αμέσως, και η γλώσσα του, και μιλούσε ευλογώντας τον Θεό.» Έμεινε βέβαια η Παρθένος περίπου τρεις μήνες μαζί με την Ελισάβετ, ίσως επειδή εκπλησσόταν για το παράδοξο γεγονός, και επειδή είχε ανάγκη από κάποια παρηγοριά, την οποία επρόκειτο να έχει από τη συναναστροφή της με την Ελισάβετ. Όταν όμως πλησίασε ο τοκετός, αναχώρησε.